Slottoespraak Ben Weyts tijdens het N-VA congres

pieter paul moens nvaSlottoespraak Ben Weyts 2 februari tijdens het N-VA congres.

Beste vriendinnen en vrienden,

Amai, wat een 3 heerlijke dagen. 3 dagen debat en discussie. Niet over met wie we al dan niet een bondgenootschap zouden sluiten, met wie we de regering in willen, wie premier, minister-president of minister van onderwijs wordt… Het ging drie dagen niet over WIE, maar over WAT.
Over inhoud, over welke visie en voorstellen we de Vlamingen voorleggen zodat we opnieuw hoopvol vooruit kunnen kijken en opnieuw vooruit kunnen geraken. Verandering voor Vooruitgang.

We kunnen in dit land niet anders dan veranderen. De landen rondom ons hebben al lang structurele, sociaal-economische hervormingen doorgevoerd. Duitsland bracht haar arbeidsmarkt al meer dan tien jaar geleden op het goede pad en kwam zo de crisis door. Dat gebeurde onder een sociaaldemocratische kanselier, zoals we hebben gezien op een van onze studiedagen in juni vorig jaar. Zelfs president Hollande heeft tegenwoordig het licht gezien en kondigt ingrijpende hervormingen aan. Als dat in onze buurlanden lukt, waarom dan híer niet?

De Vlamingen zijn toch altijd redelijk duidelijk geweest in hun keuzes, vandaag én de voorbije vijfentwintig jaar. Als je het de Vlaamse partijen vraagt, dan pleiten zij bijvoorbeeld allemáál voor ingrijpende lastenverlagingen, ook de SP.a. En toch volgen er geen ingrijpende, structurele hervormingen.

Omdat men dat elders, anders ziet. Keer op keer botste de roep naar verandering op het halsstarrige “non” van vooral de PS. Maar keer op keer stapten de Vlaamse traditionele partijen tóch in een federale regering, die dan precies het tegenovergestelde deed van wat de Vlaamse kiezer wou. En achteraf zegt men dan: sorry.

Sorry voor de pestbelastingen. Sorry dat we met dit land aan de wereldtop staan wanneer het gaat over de hoogste belastingdruk, de hoogste overheidsuitgaven en de hoogste overheidschulden.

Wij hebben eigenlijk maar één grote ambitie. Wij willen de Vlamingen het beleid geven waarvoor ze al zolang stemmen, maar dat ze nooit krijgen. Een beleid dat beloont wie verantwoordelijkheid neemt en dat dus beloont wie werkt, spaart, onderneemt, investeert. Vandaag worden die mensen platbelast, gepest en daar krijgen ze nog een lading administratieve lasten bovenop.

Daarom, beste vrienden, kiezen wij voor confederalisme. Om onze eigen problemen te kunnen aanpakken met onze eigen oplossingen en onze eigen centen. Dát is confederalisme.

Geen dure academische, professorale definities. Maar gewoon; onze eigen problemen aanpakken met onze eigen oplossingen en onze eigen centen. Zodat we de Vlamingen, maar ook de Franstaligen, eindelijk het beleid kunnen geven waarvoor ze al zo lang stemmen.

En dat we dus eindelijk kunnen veranderen, om opnieuw vooruit te kunnen kijken en opnieuw vooruit te kunnen gaan. En als we zelf kunnen beslissen over de manier waarop we onze eigen problemen aanpakken, dan kunnen we ook beslissen over hoe en op welke domeinen we gaan samenwerken met onze Franstalige vrienden.

Niet zoals vandaag, omdat we dat móeten. Maar omdat we dat wíllen. Omdat we daar beiden beter van worden. En op basis van een klare, eerlijke solidariteit.

Zó kunnen we de samenwerking tussen Vlamingen en Franstaligen een toekomst geven en zó kunnen we Brussel een toekomst geven als echte hoofdstad.

En welke verandering hebben wij dan voor ogen? Hoe denken wij opnieuw vooruit te kunnen gaan?
De voorbije dagen hebben we gedebatteerd over 435 resoluties en 2.500 amendementen. Twee kerngedachten kwamen altijd terug: verantwoordelijkheid belonen en samenhorigheid versterken.

Wij willen verantwoordelijkheid belonen. In wat een gek land leven wij als de overheid net diegene bestraft en belast, die zorgt voor onze welvaart en dus ook voor ons welzijn? Wij willen de mensen die werken, sparen, investeren of ondernemen… stimuleren, belónen zodat ze kunnen zorgen voor meer welvaart en dus voor meer welzijn.

In wat een gek land leven wij als de overheid net diegene bestraft die overgaat van een werkloosheidsvergoeding naar een job? Vandaag wordt die daarvoor bestraft met een belastingverhoging.

Wij brengen daar verandering in door de personenbelasting te verlagen. In eerste instantie voor de lagere inkomenscategorieën, maar daarna ook voor de brede middenklasse.

En om dezelfde reden verlagen we de werknemersbijdrage voor de lage inkomens, voor de minimumlonen zelfs tot 0 euro. Zo wordt wie werkt beloond met een netto loonsverhoging tot 3 %.

Wie verantwoordelijkheid neemt door te investeren of te ondernemen belonen we door de werkgeversbijdragen en dus de loonkosten grondig te verlagen en door de vennootschapsbelasting terug te brengen tot het niveau van onze buurlanden.

En hoe gaan we die maatregelen betalen? We zouden, net als andere partijen, kunnen zeggen; “Ah, kom dan volgende maand nog eens terug” of “Ik garandeer u, we hebben dat berekend”.

Wij stellen de Moesennorm voor. Wij vinden dat de overheid niet uw, maar eerst de eigen broeksriem moet aanhalen. De overheidsuitgaven zijn de afgelopen jaren, zelfs in crisistijden, nog gestegen. En om dat te financieren, moet al wie werkt, spaart, investeert, onderneemt.. nog meer belast worden. En zo sta je aan de wereldtop op het vlak van belastingdruk.

Het overheidsbeslag moet naar beneden. Daarom moeten de overheidsuitgaven enkele jaren worden bevroren. Deelbudgetten kunnen vanzelfsprekend stijgen maar om hier te kunnen groeien, zal men daar moeten snoeien.

Bijvoorbeeld om samenhorigheid te versterken. Dat is onze tweede rode draad: wij willen samenhorigheid versterken, onze gemeenschap versterken door verantwoordelijkheid te dragen voor elkaar. Iemand die tegenslag kent, bieden wij een helpende hand, om hem terug recht te trekken zodat hij terug op eigen benen kan staan. Niet om hem blijvend afhankelijk te maken van overheidssteun. Dát is het verschil tussen sociaal en socialistisch.
Wij staan voor een verhoging van het leefloon tot de armoedegrens, zoals Europees gedefinieerd. Maar we koppelen er ook een verplichte gemeenschapsdienst aan zodat men niet sociaal geïsoleerd raakt én in een arbeidsritme blijft, klaar om opnieuw aan de slag te gaan als de kans zich voordoet. Voor de N-VA geldt dus steeds: sociaal en verantwoordelijk.

Zo hervormen we ook de werkloosheidsvergoeding. Wie werkloos wordt, vangen we zacht op met een vergoeding die veel meer correspondeert met het laatst verdiende loon. Maar de duurtijd van die vergoeding wordt afhankelijk van het aantal jaren dat men gewerkt heeft en dus bijgedragen aan het systeem. Dus ook hier: verantwoordelijkheid belonen: wie meer heeft bijgedragen, krijgt meer terug.

Hetzelfde doen we met de pensioenen. Wij versterken het wettelijk pensioen en zorgen voor een malus voor wie minder langt werkt dan 65 en een bonus voor wie ná 65 werkt; die kan zonder beperkingen zijn loon behouden bovenop het pensioen. Een win-win, de gepensioneerde wordt beloond en de overheid wint omdat de gepensioneerde sociale bijdragen blijft betalen.

Verdorie, ik kan uren doorgaan over onze inhoudelijke voorstellen, over onze verandering. Bijvoorbeeld over ons positief en actief migratiebeleid waarbij we zelf gaan bepalen hoeveel en welke migranten onze samenleving aankan. En we tegelijk onze internationale verantwoordelijkheid ten volle opnemen voor erkende vluchtelingen die bescherming nodig hebben. Dat is een migratiebeleid waar de nieuwkomer beter van wordt en waar onze samenleving beter van wordt.

Een gastvrij en kordaat asielbeleid, vangt op wie op de vlucht is voor oorlog of vervolging, maar zet criminele illegalen evenzeer stante pede het land uit.

Verdorie, ik kan uren doorgaan. Maar we moeten beslissen. Decision time. Stemmen. Stemmen over confederalisme. Een confederalisme dat we trouwens invullen, quasi krek op dezelfde manier als CD&V en Open VLD dat doen of deden. Dus neen, geïsoleerd voelen wij ons geenszins. Integendeel. U moet weten dat ik ook over de taalgrens vrienden heb. Op hoge plaatsen. Ik citeer zo’n vriend, in 1988, in volle Voerencrisis: “La fusion des Flamands et des Wallons, artificiellement opérée en 1831, s’est avéré au fil du temps, un mélange hétérogène, parfois explosif. Et il est vain de souhaiter son maintien. En revanche, l’avènement d’une Belgique federale ou confederale à édifier de façon équilibrée et stable répondrait aux aspirations des deux communautés et chacune pourrait y tirer profit efficacement de sa différence culturelle et économique”

Vrij vertaald: een federaal of confederaal België betekent evenwicht en stabiliteit voor de twee gemeenschappen. Een citaat van niemand minder dan … Elio Di Rupo. Op een N-VA-congres een mondje Frans en een steunbetuiging van Elio Di Rupo: die had ge niet zien komen, he. Di Rupo en Open VLD en zovele anderen zijn in hetzelfde bedje ziek. Ze passen hun standpunten aan naargelang het geval of het moment. De ene keer federalistisch, de andere keer confederalistisch, dan weer federalistisch…

Dat komt eenvoudigweg omdat zij hun programma laten bepalen door hun strategie. Wij laten onze strategie bepalen door ons programma. Eerst programma, dan strategie: dát zijn betrouwbare partijen. Het is zo’n programma, waar u over moet stemmen. Over een aanbod, een toekomstvisie die opnieuw perspectief biedt. Die er voor zorgt dat Vlamingen eindelijk het beleid krijgen waarvoor ze al jaren stemmen. Een beleid dat beloont wie werkt, spaart, investeert, onderneemt en net daardoor ook sociaal kan zijn, want welzijn bouw je op welvaart. Neen, dit is geen beleid voor enkel de N-VA’ers, of zelfs maar de N-VA-kiezers. Dit is een aanbod aan zes miljoen Vlamingen.

Maar u beslist. U mag nu stemmen of wij deze toekomstvisie aanbieden aan zes miljoen Vlamingen. We zullen niet stemmen met het stemkastje, maar wel met de stemkaart, die U in de lucht houdt. Wie wil Verandering voor Vooruitgang?

Beste vrienden,
U heeft dat goed gedaan. We hebben dat met z’n allen goed gedaan.
Ik dank uit de grond van mijn hart al wie dit mogelijk gemaakt heeft. Weet u: dit weekend alleen al stonden 160 medewerkers en vrijwilligers tot uw dienst, bedankt.

Een dikke dank u wel aan de leden van de Congrescommissie, die zich in tientallen vergaderingen gebogen hebben over de 435 resoluties en 2500 amendementen. Bedankt partijmannen en –vrouwen.

En diepe dankbaarheid voor al diegenen die het N-VA-verhaal misschien iets meer aan de zijlijn beleven maar des te vaker de sociale gevolgen ervan ondervinden. Want vergeten we nooit: onze partner, onze kinderen, zij zijn de tweede linie van de N-VA, maar dikwijls het eerste slachtoffer van ons engagement: bedankt.

Maar uiteindelijk doen het we het ook voor hen, en voor hen, en voor hen….. We doen het voor 6 miljoen Vlamingen. Om hen perspectief te bieden, te tonen dat het anders kan en beter. Verandering voor Vooruitgang.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here