Aalst: Ilse Uyttersprot(CD&V) voelt zich als schepen minder geviseerd (1)

ilse uyttersprot

Aalst (redactie/stas) Na 24 jaar heeft Aalst opnieuw een schepen van feestelijkheden. Al heet dat vandaag evenementen. Julien Vinck-zaliger was de laatste volwaardige schepen van feestelijkheden en carnaval. Een warme man in het college van gewaardeerde burgemeester Raymond Uyttersprot. Zijn dochter Ilse is vandaag de nieuwe schepen van evenementen en dus ook van carnaval. Een gesprek op haar spiksplinternieuw kabinet op de binnenkoer van het stadhuis.

We ontmoeten Ilse in haar nieuw kantoor op de binnenkoer van het stadhuis. “Stadsarchitecte Hilde Eylenbosch en haar diensten realiseerden binnen de mogelijkheden zeer snel een knap kantoor.” klinkt het. Het ruikt nog naar de verf. Een schouw om jaloers op te zijn. Het historische wapen van Aalst, nec spe nec metu, in een rondas verwerkt. Het middeleeuwse gebouw kraakt en piept. De stappen van de bovenburen zijn voet per voet te volgen. Of ze boven horen wat er beneden gebeurt, zal de toekomst uitwijzen. Maar ook hier bij Uyttersprot geen Belgische driekleur. De Vlaamse Leeuw en de Aalsterse tricolore sieren het kabinet. Vader Raymond kijkt ingekaderd mee.

Het wordt deze carnaval wat zoeken om een gezond evenwicht te vinden tussen de burgemeester-zonder-carnaval-in-de-portefeuille en de schepen-met-carnaval-in-de-portefeuille. Iedereen staat graag in de picture. Daarvoor zijn het politici. Was Anny De Maght een ‘moeder’ voor de carnavalisten, dan is Ilse een ‘zuster’ tussen de carnavalisten. Een feest niet meer uit haar leven weg te denken. Of hoe een misschien wel te braaf Faluintjesmeisje evolueerde tot een echte ‘Oilsjtenes’. Een carnavaliste in hart en nieren. Een madame als het moet in tegenstroom.

Sinds Ilse burgemeester af is en eerste schepen blinken haar ogen wat meer. Ze kan zelfs lachen en plezier maken met collega en confrater schepen Ann Van de Steen(sp.a) tijdens de gemeenteraad. Tijdens een werkbezoek aan de Aalsterse stad Gabrovo in Bulgarije, leerden ze elkaar anders kennen en meer waarderen. Zeg nu nog eens dat jumelages nutteloos zijn…

“Ik voel me nu als schepen minder geviseerd” vertelt Uyttersprot aan Belg.be. “Of ik veranderd ben? Ik denk het niet. Een ja is ja bij mij. Een neen is neen. Maar wat wel waar is, mijn leven is minder jachtig dan tijdens mijn burgemeesterschap.” Ze heeft wel het gevoel dat de collega’s haar nu anders bekijken. “Ik voel dat de collega’s naar mij toe veranderd zijn.”

Als is het toch wel even wennen, geeft ze toe. Er was afgelopen weekend in Meldert en grote brand. “Als burgemeester was ik over alles en nog wat op de hoogte. Nu wist ik van niks. Ja, daar moet ik me aanpassen dat ik geen burgemeester meer ben…” aldus de moeder van twee puberende zonen, die wel gelukkig is dat ze ook voor hen meer tijd heeft en niet langer de pispaal is van alles en nog wat.

Het moet haar toch nog even van het hart dat ze zes jaar terug, toen ze na 18 jaar oppositie met haar christen-democraten aan de slag ging, maar weinig kansen gekregen heeft. “Ik moest maar ja zeggen en anderen zegden neen. Zei ik neen, ze zeiden ja.” De geschiedenis zal oordelen over de ware toedracht van het burgemeesterschap van Ilse Uyttersprot. Maar het zal niet alleen historie zijn, ook voer voor psychologen.

Er staan enkele relatiegeschenken op haar kabinet van carnaval 2013. Haar medewerkers werken nu in een ander context. Misschien staat de ambtenarij en de buitenwereld te weinig stil wat een bestuurswissel met een mens doet. Van burgemeester naar schepen, in Ilse haar geval. Van 20 jaar schepen naar de oppositie, voor Johan Stijlemans van Open VLD. Van rechterhand van de burgemeester naar de meerderheidsbanken, voor Bart Van Lysebeth. Dop kunnen ze niet trekken. Stempelen al evenmin. Het leven van een politicus is niet altijd gemakkelijk. Voor de verkiezing lopen ze allemaal hun voeten vanonder hun lijf. ‘Om er bij te zijn’, zegt de volksmond. Toegegeven, een burgemeester en een schepen van een stad als Aalst moeten niet klagen. De verloning is opgewaardeerd.

En toch mag men men niet verschieten als je sommigen in de wachtzaal van de therapeut tegenkomt. Een stem op verkiezingszondag verandert politieke levens. Hoe moeilijk sommigen ook kunnen zijn, het zijn en blijven mensen. Elk met hun karakter. Elk met hun ideologie. Elk met hun politieke spelletjes.

images (56)

En toch voel je dat Ilse gaat voor haar departement. Als het woord sport valt, zie je ze glunderen. Je moet niet haar grootste fan zijn, maar als vrouw heeft ze iets. Haar glimlach is ontwapenend. Op cultuur wil ze vooral luisteren. Luisteren naar het rijke veld van verengingen die Aalst toch nog altijd rijk is.

Uyttersprot is zich maar al te goed bewust dat het verenigingsleven op korte tijd sociologisch veranderd is. “Mensen engageren zich niet meer levenslang in een vereniging. En ook op cultureel vlak heeft iedere tijd zijn eigenheid. Zo is het engagement van leden in een vereniging nu korter dan vroeger. Vaak voelen ze zich minder verbonden met de vereniging waar ze lid van zijn. Er is een engagement ‘à la carte’.”

Dat er in veel verenigingen geen opvolging meer is, minder en minder jongeren lid worden, bewust kiezen voor, daar is de schepen van cultuur zich terdege van bewust. Ze heeft het in haar achterhoofd om haar cultuurbeleid gestalte te geven. Ook op carnavalsvlak speelt dit fenomeen. (lees morgen op Belg.be)

Dat het Feestelijkheden van weleer nu de dienst Evenementen geworden is, is een gevolg van het reorganisatieplan Möbius aan de stad. “Elke dienst organiseerde, zonder met de andere dienst rekening te houden. Een jeugdactiviteit op de Grote Markt kon een klassieke cultuuractiviteit in de stadsfeestzaal kruisen. Met alle gevolgen van dien. We werken nu aan een overzicht. Alle diensten samen in het belang van onze stad. Niet naast en tegen elkaar. En carnaval is buiten categorie het grootste evenement van onze stad.” Ilse is er zich terdege van overtuigd dat de nieuwe dienst en werking Evenementen een zegen kan zijn voor de stad.

Ze wil er zes jaar voor gaan. Los van de mens en haar ideologie, of om het met de woorden van mij leraar Latijn te zeggen ‘de coloribus, de gustibus et de mulieribus non disputandum est’, zit er voor mij een dame met een grote liefde voor haar stad. Voor haar Aalst. Dat ze geboren is in een dorp wat verder op de Dender, verandert daar niks aan. Carnaval is een stuk van haar leven geworden.

(In deel 2 over Ilse Uyttersprot staan we daar morgen bij stil.)

 

 

 

 

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here