Johan Stijlemans: Een visionair gaat volop voor Aalsterse oppositie. (deel3/slot)

Aalst (M.Stas) Schepen Johan Stijlemans was stil die avond en nacht van 14 oktober. Hij had de bui al wel voor verkiezingszondag zien hangen. Maar op het moment zelf er mee geconfronteerd worden is toch psychisch net dat ietsje anders. Als lijstduwer je profileren tegenover het jonge en blauwe geweld bovenaan de lijst is niet gemakkelijk.

Maar Johan Stijlemans hield stand, ondanks de vele shit die hij over zich heen kreeg als schepen van mobiliteit. Aalst stond vaak stil. Aalst staat nog vaak stil. En Aalst zal in de toekomst nog vaak stil staan. Zeker als de mentaliteit niet wijzigt. Maar dat overbrengen naar de kritische kiezer, naar de nog meer kritische Aalstenaar, is geen sinecure.

Johan Stijlemans kwam in de gemeenteraad na de verkiezingen van 1988. Zijn PVV had er zes jaar bestuur opzitten met de CVP. Anny De Maght werd burgemeester van paars, een begin van 18 jaar. 18 jaar paars waar Johan Stijlemans mee zijn stempel zou drukken. Vier jaar mocht hij warm lopen in de gemeenteraadsfractie. Met het oog op de verkiezingen van 1994 kwam hij in het schepencollege. Als schepen van economie en middenstand. Na de verkiezingen van 1994 mocht hij blijven zitten op economie en middenstand. Hij kreeg er landbouw en internationale samenwerking bij.

Hij ontdekte, mocht hij het nog niet geweten hebben, dat Aalst geen gemakkelijke stad is. Zeker niet als je met zelfstandigen moet samenwerken. Elk zijn visie. Elk zijn wil. Het was de tijd van elke straat haar eigen dekenij. Met minder en minder solidariteit onderling. Met minder en minder winkeliers en ketens die lidgeld wilden betalen. Oilsjt, een unieke stad. Johan Stijlemans moet je er niet van overtuigen.

Johan Stijlemans wordt een graag geziene man. Warm, joviaal, maar toch dat tikkeltje gereserveerd. Maar politiek weet hij wat hij wil. Ook al is het in zijn partij, inmiddels VLD geworden, niet altijd koek en ei. Je zou denken, het is normaal, het zijn liberalen. Maar in Aalst is het zo in alle partijen. In Vlaanderen is het zo in alle partijen. Het zal dus wel des politieks zijn. ‘Alles is politiek, maar politiek is niet alles.’ De titel van een boek van de Nederlandse filosoof Kuitert. Het zou een titel kunnen zijn op het lijf van Stijlemans geschreven.

In 2000 wordt hij meer en meer getipt als de kroonprins van koningin Anny De Maght. Economie en middenstand laat hij aan de socialisten, maar als schepen met visie krijgt hij het departement Ruimtelijke Ordening. Een departement waar hij zich na een inloopperiode als een vis in het water zal voelen. Een departement waar hij graag en met plezier samenwerkte met de goede ambtenaren. Volgende week wil hij al deze mensen bedanken voor de fijne jarenlange samenwerking. Hij biedt hen een feestje aan. Johan Stijlemans, een schepen met klasse, die met opgeheven hoofd het schepencollege verlaat.

In 2006 wordt Johan Stijlemans de lijsttrekker van de liberalen. Met een scheurlijst van ‘moeder’ Anny De Maght naast zich. Het werd een moeilijke verkiezing. In de stad. Onder de liberalen in de stad. Er kwamen wonden die nooit meer volledig zullen genezen. Ook al heelt de tijd alle wonden…

De extremisten van het VB worden de grootste formatie en de drie klassieke partijen CD&V, Open VLD en SP.A zijn gedoemd samen de ajuinstad te besturen. Ook al dromen sommigen wel van het doorbreken van het cordon sanitair, daarvoor de zegen krijgen van nationaal? No way. Het wordt één van de slechtste bestuursperiodes uit de Aalsterse geschiedenis ooit. Zowel inhoudelijk als op persoonlijk vlak.

Toch weet Johan Stijlemans zijn werk te doen. Als schepen van Leefmilieu, Mobiliteit, Patrimonium en Landbouw. Ja, Aalst heeft nog wel enkele landbouwers. En een schapenmarkt. Neen niet op rechtoever, maar op… de Houtmarkt. Met de nieuwe schepen van openbare werken Ann Van de Steen wordt kordaat en aangenaam samengewerkt. Met pijn in het hart ziet hij wat er op ruimtelijke ordening gebeurt en vooral niet gebeurt. Het zit inmiddels bij de christendemocraat Van Lysebeth. Maar niet lang meer. N-VA’er Caroline Verdoodt mag er vanaf januari haar tanden in bijten. Er zijn drie masterplannen en negen ruimtelijke uitvoeringsplannen. Aalst kan nog een tijdje verder…

Eigenlijk is schepen Johan Stijlemans de ‘vader van het moderne Aalst’. Zelf durft hij het niet gezegd hebben met zoveel woorden. Maar het tegenspreken doet hij ook niet. “Aalst moet meer ambitie hebben. Het zit blijkbaar niet in de genen van de doorsnee Aalstenaar. We zijn te snel tevreden. We moeten nog harder in Brussel aankloppen. Marc Galle eind jaren ’80 was de laatste minister die Aalst echt wist liggen. We moeten opnieuw meer gaan wegen in Brussel.”

Johan ziet een stad waar ondanks de vele littekens uit het industriële verleden, mensen toch opnieuw graag komen wonen. En dat doet hem zichtbaar plezier. Ook hij houdt nog steeds van zijn stad. Ook van de rechteroever. Je ziet hem regelmatig de Molenstraat naar beneden wandelen, het Werfplein oversteken, en boodschappen doen op ‘De varkensmarkt’. “Ik was geshockeerd toen ze rechteroever een ghetto noemden…” (met ze bedoelt hij de N-VA,nvdr).

Na 14 oktober heeft hij even getwijfeld of hij nog zou verder doen. Of hij nog in Aalst zou blijven. “Je denkt, God jong, doe ik nog verder? Is het nog wel de moeite? Je zet alles op een rijtje, je spreekt met mensen, met politieke vrienden…”

Johan Stijlemans blijft! Hij zal oppositie voeren. Geen cinema-oppositie. Maar oppositie die er toe doet. Samen met zijn compagnon-de-route Vera Van der Borght de ervaring aanwenden. Als partijman wil hij de partij helpen zich verder te profileren vanuit de oppositie. “Je kan een partij waar je zoveel aan te danken hebt, toch niet in de steek laten als ze het moeilijk heeft. Ik ben blij dat Bart Van den Neste het gehaald heeft als gemeenteraadslid. Ondank de slechte collectieve uitslag van de partij. Investeren in de jeugd is belangrijk.”

Johan zal de komende maanden en jaren wat meer tijd voor zichzelf nemen. “De laatste zes jaar waren fysiek en mentaal moeilijk. Zowel politiek als familiaal”, bekent de schepen. “Ik wil plezier beleven aan het oppositie voeren. En als ik zie hoe N-VA, CD&V en SP.A al bezig zijn, nog voor ze de stad besturen,… dat belooft. We zullen ze geen cadeau’s geven….” Een fijn lachje tovert om de lippen. Via de afdeling Aalst-Centrum wil Johan Stijlemans jonge mensen coachen om er over zes jaar te staan. “Aalst en het liberalisme gaan samen. Over zes jaar zullen we er weer staan. Vanuit onze eigen kracht. En als de coalitie hun verandering niet kan waarmaken… ja, dan moet de Aalstenaar maar zijn keuze maken…”

 

 

 

 

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here