Vandaag krijgt de EU de Nobelprijs voor de Vrede. Een bedenking.

Aalst (redactie/mas)  Vandaag maandag 10 december 2012 wordt de EU vereerd met de Nobelprijs voor de Vrede. Moeten wij daar als burgers van de EU blij om zijn of is het meer gepast afwijzend de schouders op te halen?

Waarom toch die Nobelprijs voor de Vrede aan de EU? Blijkbaar is deze Nobelprijs voor de Vrede vanwege het Nobelprijscomité bedoeld als een steun in de rug op een ogenblik dat de EU het moeilijk heeft en vanwege de EU-burgers op veel onbegrip stuit.

De verantwoording die het Nobelprijscomité geeft, wijst inderdaad op de historische betekenis van de EU: “Het verschrikkelijke lijden tijdens de Tweede Wereldoorlog vormde het levende bewijs dat een nieuw Europa nodig was. In een periode van 70 jaar hadden er tussen Frankrijk en Duitsland drie oorlogen gewoed. Vandaag is een oorlog tussen Frankrijk en Duitsland ondenkbaar. Dit toont aan dat oude vijanden door het opbouwen van vertrouwen solide partners kunnen worden.”

De EU is onmiskenbaar een groot vredesproject dat onder geen beding verloren mag gaan. Alleen daarom al is de toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede aan de EU lovenswaardig.  Terwijl er na de Eerste Wereldoorlog geen werk van verzoening was gebeurd tussen de vroegere vijanden, is dit na de Tweede Wereldoorlog wel gebeurd. Zo is de Franse bisschop Pierre-Marie Théas, als een van de eersten naar Duitsland gegaan om verzoening aan te bieden aan het Duitse volk. Hij kon dit ook op een geloofwaardige wijze doen, want hij was tijdens de oorlog in het verzet gegaan en had zelf een grote groep Joodse medeburgers gered uit de klauwen van de nazi’s.

Daarnaast zijn er een aantal vroegere Nobelprijswinnaars zoals de voormalige Zuid-Afrikaanse anglicaanse aartsbisschop Desmond Tutu, Adolfo Peréz Esquivel van Argentinië en Mairead Maguire van Noord-Ierland die een protestbrief ondertekenden. Volgens hen en veel anderen gaat de toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede aan de EU in tegen de oorspronkelijke bedoeling en tegen de criteria die Alfred Nobel zelf had opgesteld voor de prijs die zijn naam draagt.

Ook hier bij ons in Vlaanderen en West-Europa hoor je regelmatig de bedenking dat de EU met haar hardvochtig financieel en economisch beleid mensen opnieuw in de armoede jaagt. Preventie om gewapende conflicten te voorkomen blijft grotendeels een dode letter zolang veel EU-lidstaten goed verdienen aan hun wapenverkoop. De strijd tegen extreme armoede en voor waardig werk in de wereld wordt door de EU niet consequent gevoerd. De EU belijdt wel te streven naar rechtvaardigheid en het respect voor de mensenrechten, maar wacht toch al te vaak liever af dan zelf het voortouw te nemen. Zo is ook de houding van de EU rond klimaat en leefmilieu eerder aarzelend dan doortastend te noemen.

Ondanks het positieve aan deze Nobelprijs voor de Vrede moeten we toch benadrukken dat er nog een lange weg te gaan is. We mogen op geen enkele wijze blind zijn voor de hiaten in het huidig EU-beleid met betrekking tot vredesopbouw, verdediging van de mensenrechten, inzet voor rechtvaardigheid en zorg voor het leefmilieu.

“Europa is een werk van elke dag op zoveel domeinen tegelijk. Het is een breuk met de geschiedenis maar daarna is het een gestage bezigheid naar ‘meer Europa’. Meer Europa is de weg naar meer welvaart, naar een beter ‘klimaat’ (in alle betekenissen van het woord), naar meer veiligheid en vrede.” Dit verklaarde Europees President Herman Van Rompuy in Leuven in maart 2011. We ben ik om hem tegen te spreken.

De Nobelprijs voor de Vrede aan de EU is dus geen lauwerkrans om op te rusten. Deze hoge onderscheiding van vandaag is vooral een uitdaging om zowel intern als extern het onvoltooide vredeswerk voort te zetten. We moeten het zware en lastige, vaak vermoeiende en ondankbare werk voor vrede en rechtvaardigheid met vernieuwde kracht verder zetten.

Daartoe is en blijft de EU een uniek en uiterst kostbaar instrument. Wij zien daarom uit naar moedige burgers en moedige politici die doorheen de grote moeilijkheden van dit ogenblik met daadkracht werken aan de vredesopdracht waarvoor de EU werd opgericht. Aan de basis zou op 9 mei, Dag van Europa, meer aandacht moeten besteed worden aan ons nieuwe vaderland…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here