post-verkiezingscolumn… Vlaanderen, the day after.

De Vlaamse doos heeft nu een grote geel-zwarte strik. Ze heeft gewerkt, Bart De Wevers strategie om van deze lokale stembusslag een nationaal referendum te maken.

De N-VA was al de grootste Vlaamse partij bij de federale verkiezingen, maar met deze lokale verankering wordt haar basis veel duurzamer.

Deze uitslag heeft vooreerst lokale gevolgen: Bart De Wever is aan zet om burgemeester te worden van Antwerpen en zijn partij is in tientallen gemeenten de grootste. De N-VA moet dat nu zien te verzilveren in bestuursakkoorden. Dat wordt moeilijk: tegen de winnaar staan nu al op veel plekken anti-N-VA coalities in de steigers.

Niemand kan het oorverdovende nationale signaal van deze zwart-gele zondag ontkennen. De Wever heeft massaal het Vlaamse ongenoegen gecapteerd en verzameld, ten koste van Vlaams Belang. De oppositie tegen Di Rupo I zit nu nog meer verenigd. Deze overwinning ondermijnt de al zo zwakke legitimiteit van Di Rupo I in Vlaanderen.

De legimiteit van de regering Di Rupo zakt onder nul in Vlaanderen. De N-VA overspoelt met een gele golf Vlaamse steden en gemeenten. Di Rupo kan dit signaal niet negeren. Ook al kan hij in zijn coalitie nu zo goed als niks veranderen. In januari zal hij zijn regering wel moeten herschikken. Enkele topministers kiezen voor de burgemeesterssjerp… Open VLD kiest binnenkort een nieuwe voorzitter en de kans is klein dat de as Gent-Berlare het Brakelse dorp met rust zal laten.

Alle drie de regeringspartijen Open VLD, CD&V en SP.A zullen argumenten zoeken waarom ze het wel goed hebben gedaan. Voor CD&V gaat dat nog enigszins op: de partij houdt wonderwel goed stand en Wouter Beke wint zelf de burgemeesterssjerp. Voor SP.A is de absolute meerderheid in Gent en het veroveren van Brugge een opsteker. Open VLD behoudt enkele lichtpuntjes, met het Brakel van Alexander Decroo voorop. Maar waar verliezende partijen opnieuw aan de macht komen zoals waarschijnlijk de SP.A in Aalst, is de kans groot dat er geen grondige evaluatie komt. Weeral niet. Met de kans dat een partij zich kapot bestuurt en op weg is naar een vijfde opeenvolgende nederlaag in 2018.

Ze zullen aanhalen dat N-VA gewonnen heeft door stemmen te plukken bij Vlaams Belang, meer dan bij hen. En toch kunnen ze er alle drie niet om heen dat het net die partij is die campagne gevoerd heeft tegen de belastingsregering, die won. En evenmin dat het de partij is die federaal buitenspel staat, die hen overtroeft. De voedingsbodem voor deze overwinning is een centrum-rechts Vlaanderen dat een door Franstalig links gestuurd bestuur beu is. De kans dat Di Rupo zijn coalitie nu wijzigt, is onbestaande. In januari zal hij wel moeten als Q en Magnette op 1 januari burgemeester worden. Dat hij zijn beleid wijzigt, misschien. Zal hij in dit klimaat volgende week echt nieuwe belastingen aankondigen?

De Franstalige partijen weten nu even goed als de Vlaamse regeringspartijen wat er vanaf nu tot juni 2014 op hem afkomt: een opbouw naar misschien wel de meest communautaire verkiezingen ooit. Franstalig België kan twee dingen doen. Of het blijft de N-VA beschouwen als een Vlaams-nationalistische partij waar niet, nooit, jamais, afspraken mee gemaakt worden. Di Rupo blijft in dat geval inzetten op een coalitie met de drie kleintjes CD&V, Open VLD en SP.A, en hoopt tegen beter weten in dat die formule 2014 zal overleven. Of de Franstalige partijen gaan, tegen hun achterban in, discreet toch in op de uitnodiging van de N-VA om een confederaal model voor te bereiden. Zelfs al is de zesde staatshervorming nog niet eens uitgevoerd.

Wie gisterenavond de Franse zenders volgde, begrijpt dat de analyse niet op dezelfde wijze in linkse en rechtste hoek wordt gemaakt. Willen ze het in het Zuiden wel begrijpen wat er leeft in de Vlaamse onderbuik?

Staan we immers niet voor één van de moeilijkste opdrachten in de vaderlandse geschiedenis: de federale verkiezingen in 2014 niet laten uitmonden in de totale onbestuurbaarheid. De oproep van De Wever is op dit moment nog verregaand gratuit : wat bedoelt hij precies met confederalisme? Is er iets veranderd tegenover 2010, toen hij aan de kant ging staan? En wil de N-VA überhaupt nog iets van het federale België overhouden? En Brussel, dat is toch geen detail?

Viel het u ook op dat volbloed Vlaanderen, zowel het individu als de media, welke ook, gisteren zo weinig interesse had voor Brussel, laat staan voor Wallonië? Akkoord, de dorpspolitiek van de Brusselse baronieën zijn niet altijd even interessant, maar in welk beschaafd land is er zo weinig interesse voor de hoofdstad?

Toch moét er opnieuw met De Wever worden gepraat willen we een totale chaos vermijden. Ons land kan een nieuwe en nog veel intensere communautaire crisis missen als kiespijn. Alleen uit belang voor onze portemonnaie en onze spaarkous. De economie weer vaart geven, de vergrijzing opvangen, de welvaart vrijwaren: dàt zijn de prioriteiten. Maar als Vlaanderen dat wil verwezenlijken met de N-VA en de N-VA met een confederale staat, kan dat niet langer genegeerd worden. Mes amis francophones, vous l’avez compris?

Anders zal de evolutie op een dag misschien wel een revolutie worden. En wie zit daar op te wachten?

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here