Nog 5 keer slapen… verkiezingscolumn.

43 tinten geel. Ja, het zal wel. Hoe die grote fractie zal zingen na de verkiezingen, is nog niet duidelijk. Buiten enkele overgelopenen die reeds stemmen haalden, kan niemand inschatten wie er met zijn of haar voorkeursstemmen zal uitsteken.

En dan begint het werk… een fractie waar één of twee nieuwkomers zijn, de worden stap voor stap opgenomen in de groep. Maar een fractie waar bijna iedereen nieuwkomer is? Gaat de vriendinnenkring die nu in de campagne is ontstaan, zes jaar stand houden? Samen koffie sjabberen is één, een lijn in het denken ontwikkelen is wat anders. Dat de 43 een kick krijgen van een Vlaamse Leeuw zien te wapperen en de Vlaamse Leeuw te zingen, strofe één en strofe twee, dat zal wel. Het zou er nog aan mankeren…

Maar inhoudelijk moet het nog beginnen… Gaan de oud Vlaams Belangers hun conservatieve, wat dictatoriale koers opleggen aan de frissere en open denkende N-VA’ers? Meer Vlaanderen, daar twijfelt niemand aan, maar welk Vlaanderen? De kans is groot dat in een te snel groeiende partij, eens de muren er staan, de discussie over het interieur zal beginnen…

Op het terras van café Safir is het allemaal leuk en gezellig, maar achter de schermen, off the record, beginnen de eerste spanningen. De schrik dat moeder Mia teveel stemmen gaat halen? Zou wel eens kunnen… Mia met de meeste voorkeursstemmen op de lijst. En het zou verdiend zijn. N-VA Aalst is er vandaag dank zij Mia. Niet meer of niet minder. Zonder Mia zou er geen N-VA geweest zijn zoals nu. ‘Mia De Brouwer, we hebben ze nodig’. Ja, ze weten wel waarom… Of dacht je dat de familie Feusels en zie-me-graag Denayer in staat waren een groep te creëren? Ja, een groep rond het ik. Of Jan Caudron, de man die de VU nooit kon samenhouden in Aalst. Of wou samen-houden… Jaren ten onrechte in de gemeenteraad gezeten, want hij woonde niet eens in Aalst.

De kans is groot dat de orkestleider burgemeester wordt. Als N-VA als grootste uit de bus komt… en N-VA nodig is om een werkbare meerderheid te hebben die ook nog tegen elkaar spreekt én vooruit wilt… Hij heeft het voordeel van de twijfel… Hij is Aalstenaar, hij is joviaal, hij ziet zichzelf heel graag,… dus waarom zou hij geen burgemeester kunnen zijn…?

Alleen wordt in Aalst, buiten sprookjes op torens, weinig over de privé geschreven. Wie kent mevrouw D’Haese? Wie kent meneer Smeyers? Wie kent mevrouw Van Overmeiren? Ja, de kinderen De Brouwer kennen we wel. Zelfs de ex-schoonkinderen. Wie kent meneer Van de Steen, buiten de advocatuur? Wie kent meneer Uyttersprot? Wie kent mevrouw Casaer?

Enerzijds is er de privé van de politicus of politica. Maar anderzijds…zegt het privé-leven toch veel hoe een politicus in het leven staat. Wie alleen ambras maakt binnen de gezinsmuren, zou die dat niet meenemen naar het stadhuis? Wie de deur in de ene partij dichttrekt als hij of zij de goesting niet krijgt, zal die dat niet doen in een andere partij? Is het eenmalig of karakterieel? Wie slag om slinger van partner wisselt, staat hij of zij stevig genoeg in de schoenen om een stad te besturen?

Elke dag open en bloot in de boekskes staan, heeft zijn nadelen. Maar alles, bijna ziekelijk, afschermen… is dat zoveel beter? Aalst weet nu dat Jean-Jacques gelukkig getrouwd is met ‘zijn madame’. We zien ze vaak samen. Geeft toch een impressie van de volwassenheid van zo een jongen, niet? Neem nu een kandidate als Sanne Nieulandt op de N-VA. Die schaamt zich niet dat ze haar Filip Vyverman graag ziet. Zelfs niet op de Unizo-dag van haar voorzitter. Dat maakt politici tot mensen van vlees en bloed. Dat tijd dat ze in hun kasteeltjes aan de rand van de stad spelletjes speelden met de meid of de knecht is gelukkig voorbij… Allez, hoop ik toch.

Volgende week weten we of we in Aalst een first lady of een first man krijgen. Misschien wel geen van de twee. Zoals vandaag. Dan moeten we het met een first moeder doen….

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here