Protestantse Kerk Aalst, Harde werkers in de stilte van de stad

Orgel Protestantse Kerk Aalst

Aalst (redactie/mas) Op de Ajuinkouter, een steenworp van de Haring, ligt rechtover glashandel De Smaele de kerk van de protestanten. Urbis et orbis. Voor de stad Aalst en de wijde wereld rond de stad. Protestanten zijn in de minderheid in ons Vlaanderenland. Een kleine minderheid. Maar daarom niet minder zinvol bezig.

In een kerkje die de Aalstenaars met moeite kennen, laat staan dat ze er ooit geweest zijn, komen ze ‘ter kerke’. Langs buiten één en al beton, langs binnen warmte en gezelligheid. Soberheid met smaak, een orgel dat speelt. En het verhoogde, in het oog vallende preekgestoelte. Ja, het zijn protestanten. Het woord. De Bijbel. Maar ook één keer per maand herdenken ze het Laatste Avondmaal. Met brood en wijn. De katholieken zouden zeggen: eucharistie-vieren.

Deze religieuze gemeenschap is met de jaren een zeer open gemeenschap geworden. Geen zwarte kousen. Geen strenge straffende God. Neen, mensen midden in het leven met een open oog en oor in Gods natuur. En al hoor je er op zondag hier en daar wel een Hollands accent, een Hollandse tongval, ze zijn op en top Oilsjters.

Deze parochie is een onderdeel van de protestantse koepel VPKB. De Verenigde Protestantse Kerk in België. Een kerk die zich inzet voor oecumene, het samenwerken tussen de christelijke kerken. Maar ze leggen ook contacten met de joodse en islamitische gemeenschappen.

Ze zijn in Vlaanderen en in Aalst een kleine minderheid, maar wel zeer actief. Het begon ooit in de 16de eeuw. Een hele groep gelovigen ging ernaar verlangen om te leven volgens de Bijbel. Daarom konden ze niet anders dan opkomen tegen de praktijken van de Roomse Kerk: de aflatenhandel, de overdreven heiligenverering, de beeldencultuur, de relikwieën. Alles wat niet ‘bijbels verantwoord’ was, moest verdwijnen. Men wilde weer getuigen voor eenvoud en zuiverheid in geloof en leven. Getuigen in het latijn is ‘protestari’. Maar met de jaren ook protesteren. Ze bezaten de kracht van de verandering… nog voor Aalst en Vlaanderen die ontdekte.

Orgel Protestantse Kerk Aalst

De geschiedenis van protestanten in Aalst gaat ver terug. Tot in 1566! Een voorganger van de Protestantse gemeente wordt op 27 oktober 1566 door de inquisitie, de bloedraad, gevangen genomen en op Allerzielen opgehangen. Op 23 april 1582 wordt Aalst ingenomen door de Geuzen. De overheid stemde toen toe in de godsdienstvrijheid. Hierna volgenden er enkele goede jaren. Maar dan zou het eeuwen duren…

In 1892 werd er begonnen met evangelisatiewerk vanuit Brussel door het Leger des Heils en de Belgische Zendingskerk. Al deze arbeid werd in WOI teniet gedaan. De huidige gemeente, het protestantse woord voor parochie, heeft wel haar wortels in het evangelisatiewerk toen predikers vanuit Brussel en Gent naar Aalst kwamen om daar een post te openen. Na een veelbelovende start bleek toen dat vaste gemeente nog niet mogelijk was.

Tot er in 1924 plots verandering kwam met de komst van een vaste evangelist J. Bruggeman. Het was en is nog altijd een kleine gemeente. Tot in 1950 dominee Couvreur naar Aalst kwam. Het begin van een nieuwe periode. Er was nood aan een kerk die in 1962 in gebruik werd genomen. In 1963 werd de protestantse gemeenschap van Aalst officieel erkend door de Belgische Staat. Met subsidies tot gevolg. Na dominee Couvreur volgden nog de dominees Willems, Schorer, Blokland, Simons en sinds maart 1994 Saskia Ketelaar. Gekend in Aalsterse progressieve middens én als godsdienstleerkracht in het Aalsterse onderwijs.

Eerstdaags krijgt de gemeenschap een nieuwe dominee die via Nederland vanuit Zuid-Afrika komt ‘aangewaait’. Een Stellenbosche kerel.

Deze kleine gemeenschap is voor vele Aalstenaars een onbekende. In de week is de kerk gesloten. Maar op zondagvoormiddag is er leven. Zowel in het kerkje, als in de ontmoetingsruimte onder de kerk. Ik zou zeggen, ben je in de buurt op zondag, steek je hoofd even binnen. Een kijkje, wat stilte, een gebed. Het zijn echt aardige mensen de protestanten van Aalst. En ben je katholiek of gewoon niks, voor protestanten maakt dat vandaag niks meer uit. De mens telt. En het woord. Maar je bekeren gaan ze niet doen. Geen schrik.

Het was voor Belg.be een verademing deze spirituele gemeenschap in de stad na 40 jaar Aalstenaar-zijn, te mogen ontdekken. Een aanrader. Saskia en Werner, dank voor de warme en aangename babbel. Met koffie. Ik die dacht dat protestanten alleen maar thee drinken…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here