Ere-Burgemeester En Ere-Schepen Edgard Hooghuys (SP.A) Overleden.

Aalst.(redactie/Miguel Stas) Egdard Hooghuys, ere-burgemeester van Nieuwerkerken en ere-schepen van Groot Aalst is niet meer. Voor de generatie van Patrick De Smedt is het heengaan van Edgard Hooghuys een zwaar verlies. Ook al deed Edgard niet meer aan dagdagelijkse politiek, hij was steeds bereid de huidige bestuurders advies te geven, zonder zich op te dringen. Christiane Roelandt, zijn echtgenote, gepokt en gemazeld in de Bond Moyson, moet nu alleen verder zonder haar trouwe echtgenoot, vriend en toeverlaat. Egdgard Hooghuys had twee kinderen, Lesley en Gary, geen onbekenden binnen het stadhuis.

Edgard Hooghuys staat zijn lichaam af aan de wetenschap en op zijn uitdrukkelijke verzoek komt er geen officiële afscheidsceremonie.

Politiek en Edgard Hooghuys zijn steeds zowat synoniem voor elkaar geweest. Geboren in Geraardsbergen in 1928, was zijn politieke lotsbestemming reeds een feit. Maar dat zijn loopbaan zich niet in Geraardsbergen maar in Aalst zou ontwikkelen, kon niemand voorzien.

Het huwelijk van Edgard in 1956 met Christiane Roelandt uit Nieuwerkerken gaf hiertoe toch wel de doorslag. Maar Edgard had voordien wel al iets met Aatst….

Geboren in een Geraardsberg gezin van orgelbouwers doorliep Edgard ter plaatse de “école moyen”. Pittige anekdote is wel dat tijdens de oorlogsjaren het schoolgebouw door de Duitsers werd bezet, en dat de lessen drie jaar lang in het Volkshuis doorgingen… Van een lotsbestemming gesproken! En Edgard was al voor de oorlog lid van het “Rood Kabaret”, een socialistische toneelvereniging. Hij speelde er inleider en was altijd gekleed in pittelèir en met hoge buishoed.

Vanaf 1945 ruilde Edgard de “école moyen” voor het Koninklijk Atheneum van Aalst. En hij had er heel wat voor over… Het na de oorlog volledig gedesorganiseerde openbaar vervoer verplichtte de latere politieker om vijf uur ‘s morgens uit het bed te kruipen om pas om zes uur ‘s avonds thuis te komen…

Stilaan begon de jonge Edgard zich ook buiten de school te ontplooien: in 1946 hielp hij mee de socialistische turnbond op te richten. De vereniging werd “Rust Roest” genoemd en was bijzonder succesvol.Edgard volgde een opleiding in keurtumen.

In 1951 richtte Edgard in Geraardsbergen de plaatselijke afdeling op van de Mutualiteit voor Jonge Arbeiders (MJA). Toen al werd er op zijn initiatief ieder jaar een buitenlandse reis georganiseerd.. En het was op één van die reizen dat ook Chnstiane tot de reisgenoten behoorde..

Zijn legerdienst vervulde Edgard eerst in het Antwerpse Luchtbal en later In Luik. Het was voor de jongeman een schitterende tijd. Hij was er sportmonitor en vulde zijn theoretische lessen van ‘s morgens aan met vijf uur sportinitiatie in de namiddag. Edgard droeg geen battle-dlress maar een “training”..

De vroege jaren vijftig betekenden voor de latere burgemeester een woelige periode. Zijn ouders baatten op de Grote Markt van Geraardsbergen een herberg uit. Alle politieke partijen hadden er hun lokaal. De herberg werd al snel het tweede Volkshuis… Het was een periode van spanningen, tussen socialisten en de sterke communisten, tussen het patronaat en de arbeiders van de fabrieken. Het was een periode van vele stakingen en vechtpartijen.

Ondertussen was Edgard in dienst getreden bij de Belgische spoorwegen. De toenmalige leider Frans De Weerdt van het “syndicaat” leidde Edgard naar de NMBS uit dank voor de clandestiene vergadermogelijkheid tijdens de oorlog in de herberg. Syndicaten waren immers door de Duitse bezetter verboden.

Na zijn huwelijk kwam Edgard naar Nieuwerkerken. De betere treinverbinding met Brussel speelde een belangrijke rol. Toen hij in 1962 zijn definitieve overplaatsing naar Aalst kreeg, was hij uiteraard eengelukkig man.

Na zijn huwelijk werd Ecigard steeds meer socialistisch partijman. Alhoewel even het idee opdook om met politiek te kappen, tussen haakjes: Edgard was toén al een verwoed filatelist, begon hij zich toch steeds meer te engageren In de BSP. De keuze voor de BSP was nogal vanzelfsprekend. Edgard had heel wat sociale ellende gezien. Thuis draaide het orgelbouwen op een laag pitje, wegens de opkomst van de pick-up’s en bandopnemers. Daarbuiten heerste in Geraardsbergen doffe ellende voor de arbeiders uit de beruchte “stekskesfabrleken” en de rnijnwerkers die voor dag en dauw op de overvolle uit Aalst afkomstige mijnwerkerstreinen naar het Henegouwse bekken werden gevoerd.

Edgard liet zich de eerste keer op een lijst plaatsen voor de gemeenteraadsverkiezingen van Nieuwerkerken in 1964. En wat dacht je, …hij werd verkozen.

oen begon de carrière pas echt.. In 1970 gebeurde het compleet onvoorstelbare… De gemeenteraadsverkiezingen leverden de BSP twee zetels op. De almachtige Nleuwerkerkse CVP burgemeester TheoMeuleman haalde zes zetels binnen, en de PVV lijst vijf zetels. Toen de tweede socialistische gekozene plots naar de PVV overliep was het zes- zes en zat Edgard op de wip. Hij koos voor het burgemeestersambt en bestuurde zes jaar met de CVP

Edgard beleefde een mooie tijd.  Het rechtstreekse contact met de bevolking in de kleine gemeente van 5000 inwoners is hem altijd bijgebleven.

Toen de fusie in 1977 een feit was, was het logisch dat Edgard in Groot-Aalst een rol zou gaan spelen. De BSP maakte samen met de PVV en VU deel uit van de bestuursmeerderheid en hij werd schepen van bevolking en Burgelijke Stand in een college olv. Louis D’haeseleer, en waarvan ook de jonge Anny De Maght als schepen van leefmilieu deel uitmaakte. Het was een heerlijke maar voor ook geen gemakkelijke tijd voorEdgard. De twee socialistische schepenen Eddie Monsieur en hijzelf waren numeriek in de minderheid en moesten het opnemen tegen heel wat sterke figuren in het CBS.

Na een coalitiewissel in 1982 verzeilde hij in de oppositie. Maar Edgard gaf niet op en bouwde aan de terugkeer. Voor zijn partij werd hij steeds meer de patroon, en op gemeentelijk vlak ook de patron!..Naast toenmalig Minister en later Europarlementslid Marc Galle was het vooral Edgard die de richting uitzette. Hij lag dan ook aan de basis van de terugkeer van de SP in het CBS. In 1989 werd er opnieuw gestart als partner van de PVV, huwelijk dat ondertussen al bijna 18 jaar stand houdt. Tussen Edgard en Anny De Maght ontond er een hechte vriendschapsband… Edgard zelf kon niet zo lang meer genieten van de nieuwe coalitiedeelname en hield het na 3 jaar schepenambt van Openbare Werken voor bekeken. De status van gepensioneerde NMBS en de schepenzetel waren te moeilijk te combineren. RogerD’hondt kreeg de bevoegdheid voor Jeugd en Sport van Patrick de Smedt, en Patnck zelf nam de fakkel van Edgard over.

Edgard Hooghuys staat synoniem voor dossierkennis, kennis van de Gemeentewet, correctheid, gedrevenheid en vooral gedurfde uitspraken die geen blad voor de mond nemen. Hij zegde en zegt niet altijd de dingen de men graag hoort; maar vertolkte ze dan wel vanuit een eerlijke persoonlijke overtuiging. Edgard is nooit het grote electorale kanon geweest, maar dit heeft vooral te maken met het voorgaande. Edgard was een bestuurder, een beleidsmens die voor de wedde die de gemeenschap hem toekende altijd inzet en prestaties heeft willen in de plaats stellen…

De redactie van Belg.be en in mijn persoonlijke naam bieden we aan Christiane en de kinderen brengen we onze diepste waardering over voor Edgard. Veel sterkte in deze moeilijke dagen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here