Verdriet om sterfgeval veroorzaken depressies

Verdriet om sterfgeval kan bij 20 pct depressie veroorzaken. Persbericht: BRUSSEL 30/10 (BELGA) Tien tot twintig procent van alle mensen die met een sterfgeval of een ander verlieservaring worden geconfronteerd, raken in een diepe depressie waar zonder therapie geen ontkomen aan is. Dat blijkt uit onderzoek aan verschillende universiteiten, bericht Het Nieuwsblad op Zondag. Het gaat om een echt ziektebeeld met duidelijke symptomen, zoals hartklachten en hevige hoofdpijn. Er zijn patiënten bekend die al 15 jaar met problemen worstelen. "Iemand die een gecompliceerd rouwproces doormaakt, blijft daar ook mee zitten. Therapie is dan nodig", zegt klinisch psychologe An Hooghe van het UZ Gasthuisberg Leuven. (GEL) (Belga 08:37)

In het licht (of de donkerte) van Allerheiligen pakken onze kranten deze dagen allemaal uit met tal van artikels zoals hierboven… De relatie en het verband tussen verdriet, afscheid nemen, verlieservaringen én depressie is niet nieuw. De meeste depressies doen zich immers voor nà verlies- en/of overgangservaringen (scheiding, ontslag, verhuis, overlijden, reorganisatie, pensionering, ziekte, ongeval…)

Daar waar bekende vertrouwde patronen dus wegvallen en er nieuwe onbekende (onverwachte) situaties zich aandienen. Verschillende veranderingen die op zeer korte tijd samenvallen kunnen de spreekwoordelijke 'druppel' zijn. We zijn dus niet zo 'flexibel' als we wel zouden willen …of moéten zijn.

Alles wat met verandering te maken heeft is vaak aanleiding tot depressie. Geen oorzaak !

De oorzaak van depressie is gelegen in het feit dat we de sterke emoties die gepaard gaan met verlies en afscheid niet of onvoldoende kwijt kunnen… De 2 belangrijkste emoties hierbij zijn VERDRIET en WOEDE. Twee taboegevoelens in onze glamour & glittercultuur.

Hier dus telkens een 'nieuw' soort ziekte van maken is belachelijk en dient enkel maar de ijverige wetenschapper (annex indrustrie) die eens te meer, na vele jaren van feitelijkheid, cijfers en etiketten kan plakken omdat 'wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat…'

Verwijzen naar de huisarts is al even onzinnig.Voor verdriet en woede bestaat geen medicijn.We slikken nu al 198 miljoen verpakkingen anti-depressiva per jaar ! Terwijl de depressies eerder toenemen dan afnemen. Elk jaar slikken we ruim 10 miljoen verpakkingen méér dan het jaar voordien ! De huisarts is nu al overbevraagd in emotionele en psycho-sociale problematiek waar hij/zij geen kaas van heeft gegeten en onvoldoende is voor opgeleid.Gebrek aan tijd is trouwens ook één van zijn chronische ziektes. Op 14 minuten (gemiddelde huisartsbezoek) doe je niet aan 'rouwverwerking'.

Professionalisering van de rouw ? Met z'n allen naar de 'rouwtherapeut' voor dingen die eigenlijk tot het gewone leven behoren ? De over-professionalisering van de psi-sector is immers een fameus 'zwaktebod' waardoor we toegeven het 'met-elkaar-niet-meer-aan-te-kunnen'. De klinische psychologen willen wàt graag dé nieuwe erkende collega van de psychiater worden naar medisch model.

Rouwen dienen we echter vooral te doen in gemeenschap.Dat moet zeker niet geïndividualiseerd,noch gemedicaliseerd of 'vertherapeutiseerd' worden. Goede rituelen hebben het kenmerk dat ze in groep gebeuren.Gedragen worden en troost vinden bij elkaar. Louteren, steun en herkenning vinden is bij rouw en verlies nodig. Zelfhulp-en steungroepen hebben méér nut.

Toenemend isolement, gebrek aan tijd, apathitis,sociale angst en wantrouwen, winnaarsmentaliteit en scoren tgo. de 'losers', medicalisering en vertechnologisering… zijn maar enkele factoren die het rouwen op het gepaste ogenblik momenteel maatschappelijk verhinderen.

Al jaren wordt er in politiek Vlaanderen gesproken over de verlenging van het rouwverlof. Zélfs met een verlenging ervan is het probleem nog niet opgelost. Alléén thuis zitten rouwen heeft weinig zin. Daarom willen velen juist nét terug naar het werk. In de hoop om er steun te vinden bij anderen. We dienen dus met z'n allen terug te bezinnen (stilstaan) bij belangrijke ingrijpende gebeurtenissen.

Zorgzaamheid en aandachtigheid, troost en bemoediging is niet in regels en wetten te gieten.

Zolang stilstaan bij existentiële ervaringen,vragen stellen bij het leven en pijnlijke emoties als nutteloos of zelfs ziek wordt bestempeld, zal er dus niet veel veranderen. Alle therapeuten ten spijt.

Niet voor niets droegen mensen vroeger zes weken rouwkledij of lieten ze door een zwarte armband in die periode zien aan de gemeenschap, dat ze een verlies te verwerken hadden. Zij vroegen hiermee ook om consideratie.En kregen die ook. Terecht vraagt Minister Vervotte meer aandacht voor rouw (ook bij kinderen). De vraag is alleen of ze daar ook de nodige 'economische' tijd én priori-teit zal voor krijgen bij haar collega's.

Hoe dan ook kost het toenemend aantal depressies handenvol geld.Schattingen spreken nu al voor België van meer dan 1 miljard Euro per jaar. Dus beter voorkomen dan genezen !
We zullen dus bij ingrijpende gebeurtenissen in het leven méér en langer moeten stilstaan,op het moment dat ze zich voordoen,én in gemeenschap, zoniet komen de onverwerkte problemen (én kosten) na vele jaren als een boemerang terug… Korte termijn-denken is dus zinloos. Afscheidsrituelen zullen in ere en betekenis moeten worden hersteld ipv. gecommercialiseerd (Halloween).

Sleutelen en prutsen aan de symptomen van depressie-zoals nu maar al te veel aan het gebeuren is- heeft trouwens geen enkele zin.

Bob Vansant
psychotherapeut-auteur
Website www.bobvansant.cjb.net

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here