Bart De Wever en de onderhandelingen

bart de weverNaar verluidt zou de informateur een federale regering met N-VA, CD&V, Open VLD, MR, en CDH willen vormen schrijft Renaat Van Poelvoorde op zijn weblog. “Renaats’ wekelijkse bedenkingen. Toch eens leuk eens de mening van onbekende Vlamingen onder de loep te nemen.

“Naar verluidt zou de informateur een federale regering met N-VA, CD&V, Open VLD, MR, en CDH willen vormen. Zoals menigeen wacht ik dan ook met spanning af of Bart De Wever het kan opbrengen om in zodanige mate ‘zijn broek afsteekt’ dat de andere partijen voldoende leuks toegestopt krijgen waardoor zij aan hun achterban kunnen uit te leggen dat het een goede zaak is om toch in zee te gaan met, de tijdens de verkiezingscampagne door hen allen verguisde separatistische partij.

Het heet dat men met veel praten en ‘masseren’ de grootste tegenstellingen kan verzoenen. Vooral in de politiek hebben woorden zoals, nooit, altijd, ja, neen, goed en slecht, een heel rekbare, ja zelfs wisselende betekenis, afhankelijk van in welke omstandigheden, op welke tijdstippen, en door wie ze worden uitgesproken. Een compromis is, vooral als er echt nood aan is, altijd mogelijk, als er maar ‘de wil’ toe is. Als dàt niet mooi is, toch?

Hierbij zijn, vooral bij deze onderhandelingen, och wat vragen te stellen.

Zo is er de beperking in tijd van de werkloosheidsvergoeding die N-VA wil, maar de CD&V niet moet van weten. Welk compromis is daar voor mogelijk? een beperking onder voorwaarden of voor bepaalde categorieën? En zijn die dan in overeenstemming te brengen met het gelijkheidsbeginsel?

En wat met de afschaffing van de automatische index, waar CD&V onder druk van haar vakbondsvleugel niet over te spreken is?

Is de indexkorf afvlakken en uithollen (wat men de voorbije decenia al gedeeltelijk heeft gedaan) daar dan een aanvaardbaar vergelijk voor?

En Gaat men m.b.t. het onderwijs, terwille van het compromis een systeem vinden waarbij het feit dat men er een eenduidig standpunt bij heeft primeert op de haalbaarheid en efficiëntie van de richtingkeuze?

De lijst van tegenstrijdige standpunten, waarbij het ofwel het één ofwel het andere is, en waar geen ‘middenweg’ voor mogelijk is, maakt dat een uiteindelijk akkoord voor een regeerprogramma zodanig onduidelijk, vaag en interpreteerbaar zal zijn, dat de ‘kracht van de verandering’ wel eens tot een kortstondige regeerperiode zou kunnen leiden.

Er moeten als het ware drie achtereenvolgende wonderen gebeuren: Eerst moeten zowel N-VA als CD&V, en CDH, in minder mate MR, en het minst Open VLD, een relatief groot deel van hun verkiezingsprogramma, ofwel inslikken, ofwel zodanig gaan relativeren dat het niet meer mooi om zien is. Vervolgens moeten hun respectievelijk achterban, dat tegen hun zin aanvaarden. Of de radicale vleugel van N-VA en de reeds moegetergde Christelijke werknemersvereniging daar in meegaan, laat staan dat de francofone belgicisten binnen de MR het verraad en collaboratie met ‘de vijand’ kunnen slikken, lijkt bijna onmogelijk. En ten slotte zal vooral de PS al hun vakbondstroepen de barricaden opjagen, in een poging de regeringstabiliteit, of wat daar moet voor doorgaan, te ondermijnen.

Als die coalitie onder dergelijk omstandigheden weet stand te houden, is er sprake van een drieledig wonder.

En… ik doe mijn best, maar ik geloof niet in wonderen… ” Bron: http://www.rvp.be/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here