175 jaar Daens door de ogen van Theo Nsengimana

daensKijken naar de wereld van vandaag door de bril van priester Daens. In een niet zo ver verleden was ikzelf een politiek vluchteling uit Rwanda en ik weet hierdoor uit de eerste hand wat armoede en honger zijn. Zoals honderden andere Vlamingen heb ik ook dankzij de voedselbedeling moeten overleven. Dit was niet anders in de tijden van Daens.

Ik ben niet alleen zelf ervaringsdeskundige maar door mijn maatschappelijk en politiek engagement kom ik in contact met mensen die bezorgd zijn over hoe ze de eindjes aan elkaar gaan knopen, over de toekomst van hun kinderen en over het geluk van hun gezin.

Daarom laat deze herdenking ons toe om terug te blikken in het verleden, maar ook vooral om naar de noden van vandaag te kijken door de bril van Priester Daens.

De onrechtvaardigheid die we in de geïndustrialiseerde wereld ervaren is weliswaar anders dan diegene die we op minder ontwikkelde continenten zien, maar ze staan niet los van elkaar.

Een van de passages in de film Daens die mij bijgebleven is, is toen de raadgever van bisschop Stillemans hem adviseerde over hoe Daens gedwongen afstand moest nemen van zijn inzet voor de arme arbeiders.

Ik citeer: “Waarom stuur je Priester Daens niet naar Congo? Er zijn daar missionarissen tekort” waarop de bisschop antwoordde: “Dan kiest Daens voor de negers en komt iedereen uit Congo. Ik ken Deans.” einde van het citaat.

Daens was één van de weinigen die zich tegen de overname van Congo door België heeft verzet.Meer dan 100 jaar na zijn dood hebben veel ontwikkelingslanden nog altijd een absolute nood aan mensen zoals Daens. Hij heeft ons geleerd dat het onze verdomde plicht is om solidair te zijn in de strijd tegen onrechtvaardigheid en dat we geen onderscheid mogen maken tussen stand, rang of ras, want elke medemens die slachtoffer wordt van welke vorm van onrechtvaardigheid dan ook is er één te veel.

Echter, onrechtvaardigheid is al lang geen ‘ver-van-mijn-bed-show’ meer, want ook bij ons is er teveel aan onrechtvaardigheid. Laten we bijvoorbeeld hiervoor kijken naar de gevolgen en de slachtoffers van de toenemende globalisering.

Volgens mij dient de economische globalisering gepaard te gaan met een globalisering van basiswaarden zoals solidariteit en rechtvaardigheid, zo niet worden de rijken steeds rijker en de armen steeds armer. Natuurlijk is dit een moeilijke strijd tegen veelal externe machten, maar net zoals de strijd van Daens is nu al opgeven gelijk aan verliezen in de toekomst.

Als vroegere politieke vluchteling ben en blijf ik zeer dankbaar voor de kansen die deze samenleving mij heeft geboden (studies, werk, gezin stichten, enz.).

Daarom, geïnspireerd door Daens, wil ik ook iets teruggeven aan deze samenleving, door me voor en met mijn medemensen in te zetten in verschillende maatschappelijke initiatieven vooral op het gebied van onderwijs, integratie, buurtwerking en armoedebestrijding. Dit waren mijn voornaamste beweegredenen om mij politiek te engageren.

Dit vroeg natuurlijk enige burger- en verantwoordelijkheidszin van mijzelf. En hierin wil ik zeker een rolmodel zijn voor anderen.

Laat mij duidelijk zijn. Ik vind dat we bereid moeten zijn om nieuwkomers een kans te geven op een beter leven… Maar en er is een grote “maar” in dit verhaal. We hoeven dit niet ongebreideld en zonder voorwaarden te doen… Het dient een EN -EN verhaal te zijn, En rechten En plichten.

Ik vind persoonlijk dat we enkel het beste uit onze medemensen kunnen halen als ook zij het beste uit henzelf willen halen en een volwaardig deel wensen uit te maken van onze maatschappij. En dit kan enkel als ook zijzelf hun verantwoordelijkheden nemen

M.a.w. ik wens in een Vlaanderen te leven waar er een sterk evenwicht bestaat tussen solidariteit en verantwoordelijkheidszin. Het ene kan niet zonder het andere, willen we dat ook onze kleinkinderen van de geneugten van ons systeem kunnen genieten.

Volgens mij blijft de kennis van de Nederlandse taal en de Vlaamse cultuur, waarvoor Daens lang heeft gevochten bij uitstek de geschikte sleutel tot de arbeidsmarkt, maar ze fungeren tegelijkertijd ook als een sterk verbindingsmiddel voor de samenhang van verschillende bevolkingsgroepen.

Deze getuigenis is ook onrechtstreeks te danken aan Priester Daens, want zonder hem had ik hoogstwaarschijnlijk mijn studies NIET in het Nederlands kunnen doen. Hij was de eerste volksvertegenwoordiger die niet alleen het Nederlands in de kamer sprak, maar ook het eerste wetsontwerp voor de vernederlandsing van de Gentse universiteit indiende. Ik ben hem zeer dankbaar.

Daarom, naast het verderzetten van zijn strijd voor een socialere samenleving, moet zijn strijd voor meer emancipatie van de Vlaamse taal en Vlaamse cultuur ook verdergezet worden.

Hier volgt de conclusie van mijn getuigenis. Het waken over de menswaardigheid, de rechtvaardigheid en solidaire maatschappij is niet enkel het werk van het pluralistische Priester Daensfonds maar vooral ook de plicht van ons allemaal.

Ondanks veel tegenwind heeft Daens tot zijn dood gestreden voor een socialere, Vlaamse en rechtvaardigere samenleving. Het zou jammer zijn indien we collectief zouden falen waar hij alleen toch in geslaagd is.

Aandacht blijven hebben voor de medemens is leven in de lijn van Priester Daens. Ikzelf probeer dit steeds te doen en ik hoop voor u hetzelfde.

Leve het daensisme.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here