Slottoespraak Bart De Wever tijdens congres van 2 feb 2014

slotmeetingGeachte congresgangers, Beste vrienden,

Hier sta ik en ik kan niet anders. Hier staan we allemaal samen en we kunnen niet anders. Ik verwijs daarmee naar het antwoord van Luther op de rijksdag in Worms in 1521. Hij antwoordde dat op de eis van de traditionele macht om zijn overtuiging af te zweren, want anders zouden ze hem in de ban slaan. Want zo gaat dat wel eens met traditionele machten, ze klampen zich vast aan hun macht en bestrijden de kracht van verandering zo lang ze kunnen. Het vergt dan enige overtuiging en durf om niet te plooien. Hier staan we dus, met die overtuiging en met die durf.
Dit congres is het resultaat van een proces dat meer dan een jaar geleden begon. het voorbereidend werk tot dit weekend was in 1 woord gigantisch. Daarom wil ik eerst even hulde brengen aan één van ons. Want zo’n congres tot een goed einde brengen, is geen eenvoudige opdracht. Daarom mijn hartelijke gelukwensen aan congresvoorzitter Ben Weyts.

En dat applaus is natuurlijk ook bestemd voor de honderden medewerkers en vrijwilligers die het hier sinds vrijdag georganiseerd hebben. Met jullie was het perfect!

Met u allemaal was het perfect. Ik dank u allemaal van harte. Maar er is één iemand die ik nog net iets harder wil bedanken, iemand die we in de bloemen gaan zetten. Want er zit een krasse dame in de zaal. Ze is al meer dan 50 jaar actief in onze beweging. Ze was één van de pioniers van de Volksunie in Limburg. Altijd trouw aan de partij, in goede en in kwade dagen, met tomeloze inzet. En beste vrienden, ze wordt 75 jaar vandaag. Toen haar familie op deze dag een feest wilde organiseren, antwoordde ze dat dat niet zou lukken, “want het is die dag partijcongres”. En dus, Marcella Droogmans, omdat je liever bij ons bent dan je 75ste verjaardag te vieren, wordt dit congres heel even jouw verjaardagsfeest. Want we hebben voor de bloemen gezorgd. En terwijl je die krijgt, zal de zaal voor jouw een “lang zal ze leven” ten beste geven….

Beste vrienden,
We hebben hier vandaag een mijlpaal in de grond geslagen. De teksten die jullie zopas goedkeurden, zullen immers niet alleen dienen als basis om ons verkiezingsprogramma voor 25 mei uit te schrijven. Deze teksten zullen de komende jaren het politiek handelen van onze partij bepalen. Het belang daarvan mag u niet onderschatten. Want elke hervorming die onze beweging ooit gevraagd heeft, is er uiteindelijk gekomen. En altijd zei al de rest neen of non, altijd heette het onmogelijk, nooit ofte jamais zou het lukken… tot het dan toch gebeurde. Wij hebben op die manier samen al vaak geschiedenis geschreven. Vandaag hebben wij toekomst geschreven. De toekomst van ons land. Ik ben er van overtuigd dat het ons opnieuw zal lukken. Want niets kan een idee stoppen, waarvan de tijd gekomen is. De kracht van verandering, de wil tot vooruitgang, zal altijd zegevieren. Er komt verandering voor vooruitgang.

Wie mij nu verdenkt van overdreven optimisme, wil ik even meenemen naar het gezegende jaar 2002. In dat jaar was ons vorig meerdaags congres, ons stichtingscongres. Toen onder de bezielende leiding van een onbekende, sympathieke doch enigszins mollige jongeman. We wilden toen een partij voor 6 miljoen Vlamingen uitdenken, een dragende Vlaamse volkspartij, het syndicaat van het algemeen Vlaams belang. We droomden van autonomie, van een goed klimaat voor wie wil werken en ondernemen, van een hechte en echte gemeenschap die niemand laat vallen en waarin nieuwkomers zich kunnen opwerken tot medeburgers. Wie er toen al bij was, in Leuven, zal zich de bijzondere sfeer herinneren. Het was een oefening louter gebaseerd op geloof. Niemand buiten de zaal gaf een cent om onze kansen. We hadden niets buiten de kracht van onze overtuiging.
Kijk eens vandaag naar ons. Waarnemers dachten destijds dat we in Leuven nog geen piket in de grond konden slaan. Maar het was een mijlpaal. Toen en vandaag. De kracht van onze overtuiging werd de kracht van verandering in Vlaanderen, het werd de weg naar vooruitgang. Verandering voor vooruitgang.

Maar de verandering en de vooruitgang die wij willen, zullen we niet cadeau krijgen. Wie niet wil veranderen, zal ons verketteren. Net zoals bij Luther destijds, zullen degenen die vandaag op een troon zitten er alles aan doen om ons als ketters door het volk te doen verbranden.
Sta me toe om dat even te illustreren met citaten van het afgelopen jaar. Ik doe het met enige tegenzin. Want de anderen praten misschien dolgraag over ons, maar dat is niet wederzijds. Maar goed, hier ga ik:

– Op 6 januari 2013 verkondigde premier Elio Di Rupo in een interview in De Zondag dat de N-VA een ‘zeer gevaarlijke partij’ is.
– Op 14 januari 2013 klaagde cdH-voorzitter Benoît Lutgen het intellectueel terrorisme van de N-VA aan en noemde ons gevaarlijk.
– Twee weken later bestempelde PS-voorzitter Paul Magnette de N-VA als gevaarlijk voor iedereen die voor een federaal land is en de sociale zekerheid wil behouden.
– Op 28 mei 2013 noemde Karel De Gucht de N-VA onethisch en gevaarlijk.
– Op 6 juni zei PS-vicepremier Laurette Onkelinx in La Libre Belgique dat men alles moet doen om de N-VA te vermijden omdat die partij een gevaar is.
– Op 18 juni 2013 verklaarde FDF-voorzitter Olivier Maingain in Knack dat de N-VA gevaarlijk is voor de democratie.
– Karel De Gucht – daar hebben we hem weer – vertelde in een dubbelinterview met zijn zoon op 3 augustus dat de N-VA een golfbeweging is van puur nationalisme en dus gevaarlijk.
– Enige tijd later ontwaarde weer diezelfde Karel De Gucht nationalistische bloedlijnen bij het personeel van de N-VA en zei tot zijn laatste snik te blijven vechten tegen dit gevaarlijk fenomeen.
– Op 3 november labelde professor Philippe van Parys de Brussel-plannen van de N-VA als absurd en gevaarlijk.
– Op 5 november vond sp.a-voorzitter Bruno Tobback het nodig om de sociaaleconomische voorstellen van de N-VA gevaarlijk te noemen.
– En zelfs deze week nog verklaarde minister Wathelet dat hoe dichter je bij een centrumrechtse meerderheid met de N-VA komt, hoe gevaarlijker het wordt.

Vrienden,
Ik heb mijn speech als congresvoorzitter van destijds eens herlezen. Ik eindigde toen met een citaat van Oscar Wilde: “Een idee dat niet gevaarlijk is, is het niet waard een idee genoemd te worden.”
Dus ja, wij zijn inderdaad ketters, wij zijn inderdaad gevaarlijk.
Wij zijn gevaarlijk voor wie de werkende Vlamingen de hoogste belastingen ter wereld laat betalen zodat hun jobs verloren gaan.
Wij zijn gevaarlijk voor partijen die het doodnormaal zijn gaan vinden dat ze zonder meerderheid in Vlaanderen een PS-regering steunen.
Wij zijn gevaarlijk voor politici die denken dat het daarna volstaat om sorry te zeggen voor het door hen gevoerde beleid.
Wij zijn gevaarlijk voor degenen die denken dat het niet aan de kiezer, maar aan hen is om te zeggen wie er in de volgende regering mag, op welke voorwaarden dat mag en wie er dan minister mag worden.

Voor deze mensen zijn wij gevaarlijke ketters. Dat is waar. Van hen moeten we niet direct verwachten dat ze ons kunnen waarderen. Maar dat is niet belangrijk. Want wij zullen van nu tot 25 mei ons geloof zelf naar de mensen brengen.

– Ons geloof in een Vlaanderen waar werken beloond wordt,
– waar mensen die verantwoordelijkheid nemen gewaardeerd worden,
– waar initiatief nemen wordt gekoesterd en aangemoedigd als de basis van onze welvaart,
– waar we naar elkaar omkijken en niemand in de steek laten,
– waar we een sociale zekerheid uitbouwen die wél sociaal en zeker is,
– waar we onze kinderen het beste onderwijs kunnen blijven geven,
– waar we ouderen met de beste zorgen kunnen omringen,
– waar we op een vanzelfsprekende manier trots zijn op onze identiteit en onze cultuur,
– waar we ons verleden, ons erfgoed en ons leefmilieu koesteren,
– waar mensen zich via gezinnen, scholen, verenigingen en ondernemingen aan elkaar smeden tot een hechte gemeenschap,
– waar zowel wie hier geboren is als wie nieuw komt een warme thuis kan vinden,
– waar we zelfbewust opkomen voor onze belangen, zonder complexen of aangeprate schuldgevoelens.

Vrienden,
Het is ons geloof in dát Vlaanderen dat ons in Leuven samenbracht, en dat ons vandaag opnieuw samenbrengt hier in Antwerpen. Onze uitwerking van het confederalisme is het instrument om verder te kunnen bouwen aan dat Vlaanderen waar wij van dromen.

En dus staan we hier, we kunnen niet anders. En we staan hier op een belangrijk moment. Op 25 mei oordeelt de Vlaamse kiezer over de toekomst. Het PS-model of het N-VA-model. Doen we verder met een België dat mensen die werken, sparen en ondernemen afstraft met steeds hogere lasten. Dat de overheidsuitgaven veel sneller laat groeien dan de economie kan opbrengen. Dat blijft aanmodderen in plaats van eindelijk grondig te hervormen.
Of kiezen we voor een Vlaanderen waar we de lasten verlagen voor wie werkt, spaart en onderneemt. Waar we de sociale zekerheid veilig stellen. Waar we de overheid afslanken en sociaal-economisch eindelijk de hand aan de ploeg slaan.

Vrienden,
Wij hebben onze keuze gemaakt, en we gaan die keuze vanaf vandaag samen uitdragen in alle straten van Vlaanderen. Spreek iedereen aan, overtuig buren, collega’s, vrienden en familie. Want het is tijd. Tijd voor ambitie, tijd voor durf, tijd voor verandering. Verandering voor vooruitgang. Het is tijd voor de N-VA!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here