“Ik merk dat veel mensen van allochtone origine kampen met een taalachterstand en soms met een algemene opleidingsachterstand”, zegt Demir. “Een gebrekkig begrip van het Nederlands is de belangrijkste drempel voor een succesvolle intrede in onze samenleving. Nieuwkomers niet verplichten Nederlands te leren, betekent hen niet volledig toelaten tot onze maatschappij. Ik vind dat onverantwoord!”

Mislukt vroeger integratiebeleid
Dat de tweede en derde generatie vandaag nog steeds kampt met een taalachterstand, wijt Demir aan het jarenlang verwaarlozen van een adequaat integratiebeleid.

“Had men destijds de eerste generatie nieuwkomers verplicht Nederlands te leren dan stonden die mensen en hun kinderen nu veel verder. Ze zouden ook veel meer betrokken zijn bij onze maatschappij. Mensen als Jozef De Witte slaan dan ook de bal mis als ze zich verzetten tegen verplichte integratie.”

Positie allochtonen op arbeidsmarkt versterken
Ook werk is een cruciaal integratiemiddel voor allochtonen. Maar liefst 29,4% van de niet-EU-immigranten en 11,1% van de immigranten uit een EU-land hier zit in een of ander stelsel van werkloosheid. Dat betekent dat 40,5% van alle buitenlanders in België in een of ander werkloosheidsstelsel zit. Dat staat in schril contrast met de 7,1% van de Belgen in de werkloosheid. De redenen daarvoor zijn slechte schoolprestaties door taalachterstand en het falend federale migratiebeleid dat gericht is op passieve migratie.

“België heeft nood aan een strikter migratiebeleid zodat de ongebreidelde instroom van laaggeschoolde immigranten wordt beperkt. Een beleid van actieve migratie in plaats van passieve. Die ommekeer moet nu gebeuren. Het is al 5 na 12″, besluit Zuhal Demir.

Eén van de belangrijkste dossiers voor de aanpak van de verkeersdoorstroming op de Aalsterse ringwegen wordt steeds verder en verder op de baan geschoven. Dat blijkt uit een antwoord van minister Hilde Crevits op een parlementaire vraag. Vera Van der Borght is het continue uitstel beu: ,,In 2007 zouden de werken starten in 2009, in 2008 gingen ze starten in 2011, nu blijkt dat ze zullen starten in 2014 of 2015. Dit is allesbehalve degelijk bestuur.”

De ondertunneling van het kruispunt van de R41 (Boudewijnlaan) met de N9 (Gentsesteenweg) staat al jarenlang op de meerjarenplanning van het Agentschap Wegen en Verkeer. Het drukke verkeersknooppunt is oververzadigd en vooral tijdens de spitsuren ligt het verkeer er in de knoop. De ondertunneling van de Boudewijnlaan onder de N9 moet daarin verandering brengen. Bovengronds komt een rotonde. Op die manier moeten beide verkeersstromen elkaar niet meer kruisen.

Vera Van der Borght stelde al heel wat parlementaire vragen over dit voor Aalst toch wel meest prioritaire mobiliteitsdossier: ,,De constante in de antwoorden van de minister van Openbare Werken is dat de aanvang der werken alweer later wordt voorzien dan eerder gepland. Elk jaar dat een vraag werd gesteld, bleek er een extra jaar uitstel van de werken te zijn. Dit is niet ernstig meer.”

Een overzicht:

- In maart 2007 klonk het in antwoord op een parlementaire vraag: “het is de ambitie om de werken hiervoor te laten starten in 2009, zodat een realisatie tegen 2011 haalbaar is.”

- In april 2008 stelt de minister: “de ambitie die werd vooropgesteld is niet meer haalbaar”. De aanvang van de uitvoering van de tunnelwerken werd gepland voor 2011.

- In september 2010 stelt de minister: “De uitvoering van de werkzaamheden wordt voorzien in het jaar 2013-2014.”

- In juni 2011 antwoordt de minister dat “een volledige aanbestedingsbundel, alsook de ontheffingsnota voor de project-MER dit jaar gefinaliseerd worden. De goedkeuring van deze ontheffingsnota door de cel MER kan na het doorlopen van de procedurele termijnen eind dit jaar worden verwacht. (…) De eigenlijke start van de tunnelwerkzaamheden is afhankelijk van de voortgang van de onteigeningsprocedure en zal zo’n twee jaar in beslag nemen.”

- In januari 2013 stelt de minister: “Een ontheffingsnota MER is in opmaak.”, terwijl dus in juni 2011 nog werd gesteld dat deze dat jaar zou voltooid worden. En tot slot: “De start van de werken is voorzien in 2014/2015.”

De Open Vld-fractie in het Vlaams Parlement zag in 2011 al dat het de verkeerde kant uitging en wou de druk op de Vlaamse Regering opvoeren door een voorstel van resolutie in het parlement in te dienen waarin duidelijke deadlines werden opgelegd voor het realiseren van een aantal streekdossiers, waaronder ook de ondertunneling van de R41/N9.

Vera Van der Borght: ,,We wensten een krachtig signaal te sturen en de alarmbel te luiden dat het zo niet verder kon. De Vlaamse meerderheidspartijen CD&V, SP.A en N-VA kwamen echter met een eigen afgezwakt voorstel op de proppen en stemden dat van ons weg. We zien nu het resultaat van die naïviteit: bijna twee jaar later is er nog altijd geen spadesteek gezet. Men zou mogen verwachten dat de Aalsterse kopstukken van CD&V, N-VA en SP.A hun respectievelijke ministers in Brussel wat aanporren. De vertragingen en de gevolgen voor de mobiliteit in Aalst in dit dossier zijn voor hun rekening. De kracht van verandering hebben we in deze dossiers nog niet gezien.”

Met de Nederlandse reeksen Achter Gesloten Deuren en Dokters haalde Vitaya als eerste Vlaamse zender het scripted reality-genre naar ons land. Fictie en realiteit die met elkaar verweven worden: de kijker weet het best te smaken. Zo bereikte Dokters de afgelopen weken gemiddeld 133.000 liefhebbers en deed de reeks het Vitaya-marktaandeel in haar uurschijf toenemen met 83% (op Vrouwen 18-54).

De Vitaya-kijker vroeg dus om een Vlaamse scripted realityreeks en krijgt die binnenkort ook voor het eerst te zien. Vanaf maandag 25 maart 2013 laten we ons vijf avonden lang vervoeren in de opwindendste seksuele fantasieën van vrouwen. Vijf meeslepende verhalen, uit het leven gegrepen en neergezet door – zoals het hoort – onbekende acteurs. Maar Vijftig Tinten Vitaya is meer dan scripted reality. De lijn wordt naadloos doorgetrokken met erotische documentaires en zinnenprikkelende films. Een week die de temperatuur in de Vlaamse huiskamers ongetwijfeld zal doen pieken…

Lieve Vyverman – netmanager Vitaya: “We hadden beloofd om met Vitaya de Vlaamse vrouwen goesting te geven en we gaan die belofte helemaal waarmaken eind maart. Een hele week lang staan alle primetime programma’s in functie van seks, fantasie, erotiek en sensualiteit. Welk verlangen ook, welke wilde fantasie ook, maakt niet uit … we hopen dat we de Vlaamse vrouwen kunnen doen dromen en doen doen. Het voorbereidende werk heeft ons bij de zender veel spannende gesprekken en goesting opgeleverd. Als we dat op antenne kunnen overbrengen, wordt de lente heerlijk warm ingezet.”

Vitaya prikkelt vrouwen tijdens Vijftig Tinten-week – Opwindende Vlaamse scripted reality, erotische documentaires en sensuele films van maandag 25 t.e.m. vrijdag 29 maart 2013

Aalst (redactie/mas) In volle zomer viel er een heuse Vlaamse bijbel in de brievenbussen van N-VA. Aalst zou een Vlaamse stad zijn en blijven. En waar nodig haar Vlaams-zijn terug heruitvinden. Het moest voor iedereen duidelijk worden. Aan de ingangswegen, aan de officiële gebouwen en op de straatnaambordjes.

Op 14 oktober na de grote overwinning klonk er hier en daar zelfs bijna oorlogstaal. Aalst zou de Vlaamse Parel zijn aan de Vlaamse Republikeinse kroon. Een deel van de stad wist niet goed wat ze hoorden en zagen. Zelfs coalitiepartner sp.a werd bijna uit elkaar gereden…

… maar vandaag is de Vlaamse schotel niet meer zo pittig als aangekondigd. N-VA heeft blijkbaar tijdens de twee maanden onderhandelingen haar oppositiejasje afgelegd om een volwaardige bestuurspartij te worden. Met een coalitie die er voor alle Aalstenaars wil zijn. Al zijn er in de meerderheid nog altijd die er niet gerust in zijn. Ook nationaal SP.A-voorzitter Bruno Tobback niet.

In het bestuursakkoord klinkt het echter braaf. “ Het nieuwe stadsbestuur wil een aangepast beleid ontwikkelen ten aanzien van de groeiende instroom van anderstalige nieuwe inwoners. Dit beleid zal aansluiten bij het beleid van de Vlaamse Regering en zal geïnspireerd zijn door maatregelen die in de gemeenten van de ‘Vlaamse Rand’ al hun nut hebben bewezen. De brochure ‘Leidraad voor een goed Vlaams beleid’ van de Vlaamse Regering dient hierbij als richtsnoer.” Hiermee gaat o.a. SP.A geen stap verder dan hun collega’s in de Vlaamse Regering en Vlaams Parlement en dekken de rode schepenen An Van de Steen en Dylan Casaer zich duidelijk in.

Belg.be komt in een ander artikel terug op de inburgering.

Geen cheerleaders van de Open VLD

Noël Slangen, tot nader orde een communicatiespecialist, komt dezer dagen uitgebreid in de pers met zijn uitgelekte visienota. Daarvoor was hij ook de man achter de trapscène van Gwendolyn Rutten. Vandaag moet het LVSV het ontgelden.
Met het citaat “mag een kind dat in een private vijver aan het verdrinken is wel gered worden want daarvoor moet private grond betreden worden” komt Slangen in verschillende media waarschuwen voor het te donkerblauwe LVSV-gevaar dat stilaan de vormen van een Tea Party-beweging krijgt.
Het was voor menig LVSV’er even schrikken om te lezen: ten eerste, we zijn geen cheerleaders van de Open VLD, van geen enkele partij overigens. Het punt partijonafhankelijkheid is één van onze fundamenten.

Ten tweede: we zouden een bijzonder slechte Tea Party zijn. Het is zelfs een beetje lachwekkend: het LVSV verenigt liberalen van het hele spectrum; van links-liberalen tot anarchisten, bij ons zitten ze samen aan tafel en gaan ze in debat. Onze opdracht is het overtuigen van studenten en een leerschool bieden voor de studie van het liberalisme. Wij schuwen de verschillen binnen de liberale ideologie niet maar we omarmen ze als een verrijking. Deze aanpak maakt het LVSV tot een succesverhaal: we zijn immers de grootste politiek-filosofische studentenvereniging van Vlaanderen. Het gaat om de ideeën, debatten, lezingen en studentikoze avonden. Ideeën, jawel. Van partijpolitiek houden we ons bewust ver weg, omdat dit niet onze finaliteit is.

Een liberaal redt het kind zelf

Om even dieper in te gaan op het citaat van Noël Slangen in verband met het verdrinkende kind. Zo’n uitspraak is bijzonder ongelukkig als het uit zijn context wordt gerukt. Bovendien is het één uitspraak van welgeteld één persoon op één activiteit. Dit als basis nemen voor een veralgemening van het LVSV is ronduit oneervol en gaat lijnrecht in tegen onze pluralistische visie . Als politiek-filosofische kring zijn zo’n onderlinge discussies over het liberalisme inherent aan ons opzet. Logica en argumentatie zijn voor ons van groot belang. En dat passen we toe op alle principes van het liberalisme: vrijheid, eigendom, zelfontplooiing, vrije marktwerking, solidariteit,… Er waren dan ook LVSV-leden aanwezig die het helemaal niet eens waren met de geponeerde stelling.

En overigens, zou Noël Slangen niet gewoon vergeten zijn dat de liberaal in kwestie zelf het verdrinkende kind zou redden, in plaats van te blijven staan kijken en roepen “waar blijft de overheid, het kind verdrinkt!”?
Kortom: het LVSV is nobody’s wife. Als partijonafhankelijke organisatie wensen wij verder niet betrokken te worden bij (voorzitters)verkiezingen van eender welke partij. Wij hebben geen enkel probleem met consultancy-opdrachten die de heer Slangen uitvoert voor welke partij dan ook, maar hij moet daarbij omzichtig omspringen met harde bewoordingen voor succesvolle studentenverenigingen die hij duidelijk nog niet genoeg doorgrond heeft.

Liberaal Vlaams StudentenVerbond

Volgens de Copernicuswet van 2002, gestemd door een toenmalige meerderheid van Vlamingen en Franstaligen, dienen alle topambtenaren tweetalig te zijn. De regeling maakte deel uit van een communautaire koehandel. De Vlamingen verkregen de verplichte tweetaligheid, de Franstaligen bekwamen dat het niveau van de vereiste taalkennis aanzienlijk werd verlaagd voor álle ambtenaren.

‘Compromis’

“Zoals het in dit land zo dikwijls gaat met communautaire akkoorden, werd de Franstalige trofee realiteit maar werd hetgeen de Vlamingen binnenhaalden, gewoonweg nooit uitgevoerd. Steeds werd er door de regering een besluit uitgevaardigd waardoor de uitvoering van de verplichte tweetaligheid werd uitgesteld met zes maanden. Dit gebeurde welgeteld al 10 keer”, stelt N-VA-Kamerlid Ben Weyts.

Communicatieproblemen tussen de topambtenaren en hun personeel werden ‘opgelost’ door een ‘taaladjunct’. Dat is iemand die wel tweetalig is en die in de plaats van de topambtenaar zijn medewerkers moet evalueren. De taaladjunct mag zelfs van buiten de dienst komen. “Momenteel is het dus mogelijk dat een medewerker van de dienst Dierenwelzijn wordt geëvalueerd door een taaladjunct die werkt voor Financiën en nog nooit een konijn van dichtbij heeft gezien”, stelt Weyts. De taaladjunct geniet een premie van 8 000 euro per jaar.

Belofte Bogaert

Het laatste besluit dat terzake werd uitgevaardigd door toenmalig Ambtenarenminister Vervotte, verviel echter eind 2011. Daarop kondigde staatssecretaris Bogaert aan dat hij géén ‘blokkeringsbesluit’ meer zou uitvaardigen en de topambtenaren wel degelijk verplicht tweetalig zouden moeten zijn. CD&V zou er in de regering een breekpunt van maken.

“Niets werd gebroken. Tenzij opnieuw de Vlaamse ruggengraat van CD&V”, stelt Weyts. Ondervraagd door Weyts, bekende Bogaert vandaag in de Commissie Binnenlandse Zaken dat intussen verschillende topambtenaren werden benoemd zonder bewijs geleverd te hebben van hun tweetaligheid. De vraag van CD&V zou echter ‘blijven deel uitmaken van bespreking op regeringsniveau’. “CD&V neemt dus opnieuw gewoon akte van het Franstalig njet”, concludeert de N-VA-ondervoorzitter.

“Verschillende Franstalige partijen bejubelen de Belgische eenheid. Diezelfde partijen zijn echter de grootste tegenstanders wanneer het er op aankomt om daar voor zichzelf ook eens wat gevolgen aan te verbinden. Dit is toch negentiende-eeuws België niet meer? Als topambtenaren niet in staat zijn om de taal te spreken van de meerderheid van de bevolking, dan zijn het geen topambtenaren. De wettelijke verplichting slaat nota bene op een zeventigtal van de 84 000 ambtenaren. Daarnaast werd die Copernicuswet van 2002 goedgekeurd door Vlamingen en Franstaligen. We hebben daarvoor al een prijs betaald. Toch niet opnieuw?”, besluit Weyts.

Toch blijkt dat, gelet op het antwoord van Bogaert, nu net te zijn wat CD&V van plan is…

“Uit deze cijfers blijkt dat een Waalse uitkeringsgerechtigde verhoudingsgewijs gemiddeld 27 procent duurder is dan een Vlaamse en dat in het Waalse Gewest gemiddeld meer mensen een uitkering krijgen”, stelt Kamerlid Nadia Sminate vast. In het stelsel van de werknemers betaalde de ziekteverzekering in 2010 gemiddeld 1 275 euro uit aan inkomensvervangende uitkeringen per Waalse verzekerde werknemer. Dat is een kwart meer dan de 998 euro per Vlaamse werknemer en een derde meer dan de 932 euro die uitbetaald wordt per aangesloten Brusselaar. In het stelsel van de zelfstandigen zijn de bedragen kleiner maar de verschillen groter: Wallonië 612 euro per aangeslotene, Vlaanderen 481 euro en Brussel 353 euro.

Sminate stelt ook vast dat er m.b.t. de uitkeringsverzekering relatief weinig gegevens ter beschikking zijn en studies verricht zijn. Niettemin stijgen de kosten van de ziekte-uitkeringen jaar na jaar en neemt het aantal mensen met een ziekte-uitkering schrikbarend toe.

Nadia Sminate: “Ik betreur dat de verschillen tussen regio’s niet geobjectiveerd werden door de minister en het RIZIV. Deze cijfers zijn – nog maar eens – een bevestiging van de vernietigende conclusie die het Rekenhof vorig jaar reeds maakte: er is een wanbeheer in de sector van de ziekte-uitkeringen. We zitten nog steeds met een systeem waar een ziekenfonds er financieel belang bij heeft om zo veel mogelijk invalide leden te hebben.”

Nadia Sminate: “In één legislatuur zijn wij gegroeid van twee naar zes zetels. We hebben een breed draagvlak gevonden in de nieuwe coalitie met CD&V en sp.a-Groen. Wij willen onze belofte van verandering meer dan waarmaken in Londerzeel. Deze coalitie zal werk maken van een ondernemingsvriendelijk klimaat, een integraal sociaal beleid, een doordachte aanpak van de publieke ruimte, betaalbaar wonen, integratie, gezonde financiën en het behoud van het Vlaamse karakter van onze gemeente.”

Nadia Sminate is 30, licentiate in de Romaanse talen en sinds 2010 volksvertegenwoordiger voor de N-VA. ( www.nadiasminate.be )

De Vlaamse Scriptieprijs, die georganiseerd wordt met de steun van de Vlaamse Overheid, staat open voor eindwerken uit alle wetenschapsdomeinen. De wedstrijd, die aan z’n elfde editie toe is, kent een stijgende bekendheid onder de studenten. Dit jaar dingen 297 net afgestudeerden naar de hoofdprijs waaraan een geldsom van 2.500€ verbonden is. Dat is een stijging van 16% ten opzichte van de vorige editie, toen 256 studenten hun scriptie trachtten te verzilveren.

UGent spant de kroon
Opmerkelijk is dat één onderwijsinstelling, de UGent, 35% van de deelnemers afvaardigt. “De UGent is de voorbije jaren steevast de hofleverancier gebleken van de Vlaamse Scriptieprijs. Bij de eerste tien edities stond er zesmaal een alumnus van de Gentse universiteit op het hoogste podium. Maar het huidige deelnemersaantal is in elk geval ongezien. Het speelt duidelijk mee dat de uitreiking dit jaar in Gent en in samenwerking met de UGent wordt georganiseerd.” stelt Arnaud Zonderman, directeur van Scriptie vzw.

Vrouwen aan de macht
Bovendien zijn het vooral vrouwen die de weg vinden naar de wedstrijd. Op zich is dit niet verbazingwekkend: in het Vlaamse hoger onderwijs zijn meer vrouwelijke (54%) dan mannelijke studenten (46%) ingeschreven. Toch zijn de verschillen bij de scriptieprijs markant. Het aandeel vrouwelijke deelnemers is 63%. Met slechts 37% zijn de mannen dus duidelijk in de minderheid.

Levenslang leren
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers is 22 jaar. Dat komt omdat vooral masterstudenten, die vaak een vierjarige opleiding afwerken, aan de wedstrijd deelnemen. Wel zijn er een aantal uitschieters te noteren. Zo is de oudste deelnemer een 62-jarige studente wijsbegeerte. De jongste kandidaat heeft op z’n 19 jaar reeds een bachelordiploma ‘Science in de geneeskunde’ op zak.

Daar komen de Nederlanders
De toevloed van Nederlandse studenten in Vlaanderen is stilaan ook te merken in de inschrijvingen voor de scriptieprijs. Hun deelname blijft vooralsnog wel beperkt: in het deelnemersveld zijn er dit jaar zes Nederlanders terug te vinden. De overige deelnemers zijn Belgen (289), met uitzondering van een Brit en een Oezbeek.

Winnaar?
De jury van journalisten, uitgevers en academici wacht de zware opgave om een winnaar te kiezen uit die 297 inschrijvingen. In het verleden kweten o.a. Phara de Aguirre, Martine Tanghe en Yves Desmet zich van deze taak. De werken worden beoordeeld op hun journalistiek niveau, nieuwswaarde en wetenschappelijke kwaliteit. Wint straks de auteur van de scriptie “Creatief taalgebruik in pornografische webadvertenties” of toch eerder de student die “Functional consequences of Variable Tandem Repeats within the Yeast Cyc8 Transcriptional Regulator” uit z’n pen schudde?

Wie uiteindelijk in de prijzen valt, wordt bekendgemaakt tijdens de prijsuitreiking op 18 december in het Gentse Stadhuis.

Voor een gemiddeld Vlaams gezin zou dit op ongeveer 200 euro per jaar komen dat gezinnen zullen moeten betalen aan de distributienetbeheerder voor het gebruik van de infrastructuur, wat maar normaal is zeggen gezinnen zonder zonnepanelen op hun woning.

Deze gezinnen zonder zonnepanelen zijn ook de dupe, omdat deze een deel moeten bijdragen aan de premies van gezinnen die wel zonnepanelen hebben.
Voor niets gaat de zon ook niet op zeggen ze, en als die zonnepanelenbezitters gebruik willen maken van het elektriciteitsnet om hun overschot van opgewekte elektriciteit op het net terug te steken als opslag om dan s’ nachts de elektriciteit terug te laten vloeien naar hun woning is het maar meer dan normaal dat ze het onderhoud van het elektriciteitsnet mee helpen betalen. Bij een bank betaal je ook kosten op een zichtrekening om geld te storten of af te halen.

Gezinnen zonder zonnepanelen hebben ook niet altijd de mogelijkheid om deze te plaatsen, sommige woningen zijn niet perfect georiënteerd, anderen hebben een huurwoning of hebben bouwplannen, nog een deel heeft een gezegende leeftijd of kan het financieel niet aan, je mag dan nog een gratis lening krijgen, je moet de gratis lening wel terug betalen.

Veel van de ondervraagden zijn bang dat ze op termijn meer zullen moeten betalen dan ze ooit kunnen verdienen aan hun zelf opgewekte zonne-energie. Een paar zien er het nut niet van in en stellen zich de vraag “als alles toch gratis is waarom de overheid de panelen zelf niet koopt en gratis verdeeld onder de gezinnen” zeggen ze aan onze redactie.