Belg.be

‘Share it. Like it. Let it roll.’ Samen verleidelijk vegetarisch. Amper de laatste carnavalist is ontwaakt uit de vetste dinsdag van het jaar of de Belg trekt massaal veertig dagen zijn broeksriem aan.

Of het nu een kwestie is van geloof of goede voornemens, de vastenperiode is nog steeds een bron van inspiratie. Al geven we daar meer en meer onze eigen invulling aan, door deel te nemen aan de actie 40 Dagen zonder Vlees bijvoorbeeld. Beter laat dan nooit, blijkt uit een pas gepubliceerd rapport van Ecolife vzw dat de vleesminnende Belg in zijn blootje zet.

Vleesboom

De gezondheidsindustrie slaat ons om de haverklap om de oren dat vlees eten voor niets goed is. Het eten van vlees wekt niet voor iedereen empathische gevoelens op. Voor sommige mensen is een portie friet zonder sappige biefstuk ondenkbaar. Het kan een soort onweerstaanbare, primaire oerbevrediging geven.

Dieren lief, dieren lekker. In een tijd van anonieme blokjes onder cellofaan vergeten we al eens snel dat vlees echt niet aan de bomen groeit. Een gehaktbal hoort toch niet vrolijk rond te dartelen in de wei? Het is soms lastig die dierenliefde te combineren met gemak.

Drie planeten

Voor elk pro-veggie-argument is er wel een contra te vinden en omgekeerd. In het lijstje ‘goede redenen om vegetariër te worden’ spreekt het milieu-aspect nog het meest tot de verbeelding. Een maand geleden nog eindigde Planet Watch, een spraakmakende reeks over de impact van de vleesindustrie op het milieu met een verontrustende boodschap: “Als de hele wereld evenveel vlees zou eten als de gemiddelde Amerikaan zouden we zelfs met drie planeten niet toekomen.”

Wie in de verleiding komt McDonald’s met de vinger te wijzen, wordt meteen op zijn plaats gezet door de confronterende cijfers uit een recent gepubliceerd rapport van de Belgische vzw Ecolife. Die confronteerden ons met een gigantische ecologische voetafdruk van dierlijke producten in eigen land. Het probleem ligt dus veel dichterbij dan we denken.

Geef ons heden ons dagelijks vlees

“Wat is nu het ergste, dat het in de wereld zo erg gesteld is of hoe het er in ons eigen kleine land aan toegaat?”, vraagt een overtuigd vegetariër zich af op Facebook. “Een wereldwijde consumptie van dierlijke producten naar Belgisch voorbeeld is ecologisch onverantwoord”, zegt Stijn Breuers van Ecolife.

“Als iedereen ter wereld evenveel dierlijke producten zou consumeren als wij Belgen, dan zouden we in minder dan een jaar de laatste vis uit de zee zien vissen en de laatste grashalm ten prooi zien vallen aan de vraatzucht van te veel herkauwers.” Als we nog even op deze planeet willen rondlopen, kunnen we dus maar beter ons voedingspatroon herzien. En minder dierlijke producten eten lijkt daarbij cruciaal.

Het is nooit te laat voor een mentaliteitswijziging. Dat bewijst het succes van initiatieven als ‘Donderdag Veggiedag’, dat sinds 2009 door het Ethisch Vegetarisch Alternatief (EVA) in verschillende Belgische steden wordt gepromoot. De website leert ons dat één dag in de week geen vlees eten al 170 kg C02-uitstoot per persoon bespaart, wat evenveel is als een jaar lang geen elektrische toestellen gebruiken.

Dagen zonder vlees

Toch gaan we niet massaal aan de slag met tofu. Alle smaakmakende campagnes aan het veggiefront ten spijt, er hangt nog steeds een geitenwollen sfeer rond vegetarisme en acties krijgen al snel iets belerends. Uit het rapport van Ecolife blijkt dat de Belg meer verknocht is aan zijn biefstuk dan we zouden willen geloven. “Het is een utopie dat we plots allemaal vegetariër gaan worden”, verdedigde het team achter Planet Watch nog in De Morgen. Maar alles begint natuurlijk bij een begin.

Alexia Leysen, een Antwerpse studente, waagt zich toch al een stap verder. Veertig dagen zonder vlees of vis: dat was het idee dat ze vorig jaar lanceerde via Facebook.

‘Share it, like it, let it roll’, luidt de fanpagina. Een schot in de roos, zo blijkt. Eén jaar en een professionele website later is de actie Dagen zonder vlees uitgegroeid tot een echte hype. Bijna 7.000 vleesetende Vlamingen, inclusief bekende koppen, gaan de uitdaging aan. Per dag dat je het dieet volhoudt wordt je ecologisch voetspoor maar liefst 11 m2 kleiner, zo houdt een teller op de website keurig bij.

Samen sterk

Volgens Leysen is verbondenheid de sleutel tot het succes van Dagen zonder vlees. “Als een vegetariër die oproep had gelanceerd, zou de actie nooit zo groot geworden zijn. Alle deelnemers zitten hier in hetzelfde schuitje. Het Music for Life-gevoel noem ik dat”, zo getuigde ze onlangs nog in een interview. Niet iedereen volgt overigens even nauwgezet het opgelegde dieet. “Elke vleesvrije dag is een gewonnen dag”, zegt Leysen. “Het is één groot spel waarbij je enkel kan winnen.”

Leysen ondervond aan den lijve hoe gevoelig dat dagelijks lapje vlees ligt. Die-hard carnivoren blijven moeilijk te overtuigen en ook dit initiatief is niet van hun ongezouten mening bespaard gebleven. Dat bewijzen onder meer Facebookgroepen als Dagen zonder Groenten en Geen dagen zonder Vlees. Die laat ze alvast niet aan haar hart komen. “Zonder die reacties zou het te vrijblijvend zijn. Nu wordt er tenminste over gepraat.”

© 2012 – StampMedia – Tess Vonck

De Britse Sharon Mevsimler was 41 jaar en woog meer dan 250 kilogram toen ze stierf. Ze had een BMI (Body Mass Index) van 105. Vanaf een BMI van 30 spreken dokters al van obesitas. Sharon was de dikste vrouw van Groot-Brittannië en kwam nooit haar huis uit. Ze had 4 kinderen, maar was zelf afhankelijk van haar familie om voor haar te zorgen. “Ik heb een hekel aan mezelf, maar als ik me zo voel dan is eten mijn enige toevlucht. Eten is mijn enige vriend. Als ik eet ben ik even gelukkig, nadien voel ik me slecht en dan eet ik opnieuw om opnieuw gelukkig te worden”, vertelt Sharon.

Eén jaar voor haar dood, liet Sharon een maagverkleining van 30.000 euro uitvoeren, voor een groot deel terugbetaald door de overheid. De operatie was geslaagd. Ze woog 50 kilo lichter maar in plaats van minder te eten, at ze helemaal niet meer. De abrupte overschakeling van massaal veel eten naar niks meer is haar fataal geworden.

Toen de pers hoogte kreeg van haar dood werden Sharon en haar familie genadeloos afgemaakt in de Britse roddelbladen. “Ze had zich dood gegeten in het ziekenhuis”, klonk het. “Haar familie bracht haar zelfs fastfood op haar ziekenhuisbed”, schreven verschillende journalisten. Maar het echte verhaal is anders.

De reportage toont Sharon voor en na haar operatie. Het is een portret van de dikste vrouw van Groot-Brittannië, die eerlijk en ontwapenend praat over haar eetverslaving en de gevolgen ervan.

Verslaafd aan eten: Sharon’s Story, op donderdag 29 september 2011 in Telefacts 360 om 22u50.

Foto VTM

Net terwijl EVA op teambuilding in de Ardense grotten zat, start de Boerenbond een offensief tegen Donderdag Veggiedag (zouden ze fan zijn van EVA op Facebook?). In het licht van de communicatie die Boerenbond verspreidt over Donderdag Veggiedag, wil EVA graag een aantal zaken rechtzetten.

Donderdag Veggiedag is een laagdrempelige campagne die mensen wil warm maken om één dag per week vegetarisch te eten. Goed voor het milieu, want veeteelt heeft een heel grote ecologische voetafdruk (voor één kg rundvlees is bvb. 15.000 liter water nodig). Goed voor de gezondheid, want in België eten we gemiddeld 60% eiwitten (vooral dierlijke) teveel. En goed voor het dierenwelzijn, want de Belg eet tijdens zijn leven zo’n 1800 volledige dieren op, die meestal in intensieve omstandigheden worden gekweekt.

Donderdag Veggiedag werd in 2009 al doorgevoerd op de Gentse stadsscholen, waarmee Gent met de campagne wereldwijd in het nieuws kwam, tot CNN, Time Magazine en de Japanse nationale TV toe. Ondertussen werd, naar voorbeeld van Gent, net een wekelijkse veggiedag ingevoerd in alle 3000 stedelijke scholen in Sao Paulo, Brazilië. In eigen land wordt de Donderdag Veggiedagcampagne ook officieel ondersteund door de steden Hasselt, Mechelen, Brussel, Sint-Niklaas, Oostende en Eupen.
Tobias Leenaert (EVA vzw): “Met Donderdag Veggiedag wil EVA niemand iets opleggen. We stellen voor dat in openbare instellingen op donderdag de veggie maaltijd de standaardkeuze wordt. Wie vlees wil eten, moet dat blijven kunnen doen. Donderdag Veggiedag gaat niet om de beperking van de vrijheid van keuze, maar om de uitbreiding ervan: de keuze voor gezonde, duurzame en diervriendelijke vegetarische maaltijden.”

In De Standaard trekt de Boerenbond in twijfel dat een veggiedag beter zou zijn voor het milieu, want vegetarische maaltijden zouden bestaan uit veggieburgers met soja afkomstig uit Brazilië. Als misleidend statement kan dat nogal tellen: het overgrote deel (80 à 90%) van de soja die ingevoerd wordt in Europa, wordt gebruikt als diervoeder. Het is moeilijk voor te stellen, maar veel kans dat er voor je liter koemelk meer soja vereist is dan… voor je liter sojamelk! En voor vleesvervangers en sojamelk wordt doorgaans duurzame soja gebruikt. De firma Alpro soya bijvoorbeeld, won in 2010 de Grote Prijs voor Toekomstige generaties voor haar duurzame en maatschappelijk verantwoorde aanpak.

Geen idee overigens waarom de Boerenbond geen goed woord voor een campagne die als geen andere de Vlaming aan meer groenten en fruit kan helpen? Is de Boerenbond misschien een vleesbond? En hoorden we onlangs niet iets over een crisis onder de groenten- en fruittelers door het slechte weer?

Vanaf 30 augustus 2011 geeft Rani De Coninck op dinsdag en donderdag afspraak voor het vierde seizoen van ‘Mijn Restaurant!’. Het format van het culinair vervolgverhaal is duidelijk: vijf duo’s krijgen elk in hun provincie een interessant pand op een toplocatie toegewezen, dat ze volgens hun eigen smaak inrichten en waarin ze voor de realisatie van hun culinaire droom strijden. Hun type keuken bepalen ze zelf: een gastronomisch restaurant, een topbrasserie of … een klasse-Italiaan. Maar welk concept ze ook kiezen, de culinaire lat ligt hoog want er moet altijd op ‘outstanding’ niveau worden gekookt.

Het koppel Eef en Michaël, jeugdkennissen Sofie en Steven, het koppel Amber en Elodie, beste vrienden Bart en Kris, en het echtpaar Daniël en Rinaldo zijn de vijf duo’s die dit jaar tot het uiterste zullen gaan om hun eigen restaurant uit de grond te stampen in resp. een gloednieuw casco pand op de zeedijk van Blankenberge, een stijlvol brasseriegebouw in Dendermonde, een ex-brasserie met een gevel in Louisiana-stijl in Ekeren, een ex-bank in art déco-stijl in Aarschot en een 100 jaar oud pand inTongeren.

Het hoeft niet gezegd dat het traject dat de deelnemers van ‘Mijn Restaurant!’ afleggen loodzwaar is. Dag na dag en aflevering na aflevering zullen hun lef, creativiteit, doorzettingsvermogen en neus voor zaken op de proef worden gesteld. Maar ze staan er niet alleen voor. Ze worden bijgestaan én bijgestuurd door een jury die het klappen van de zweep kent.

Yves Desmet is een doorwinterd gastronoom en een man die talloze restaurants in binnen- en buitenland frequenteert. Hij schrijft culinaire columns in onder andere De Morgen en heeft zelf een onuitputtelijke passie voor koken.

Aline Juliá is marketingexperte en kan als geen ander een product tot de essentie herleiden en het verhaal er achter in de juiste richting sturen. Iets wat restaurants vandaag de dag meer dan ooit nodig hebben om zich te onderscheiden van de rest.

Proeven, beoordelen en beschrijven: dat is dagelijkse kost voor culinair recensent Willem Asaert. Zijn scherpe analyses maken van hem één van de meest gewaardeerde en invloedrijkste culinaire pennen in ons land.

Vittorio Simoni tenslotte is één van de meest vermaarde architecten van ons land. Over heel de wereld vind je huizen, kantoorgebouwen, winkels en restaurants van zijn hand. Zijn laatste meesterwerk is het tweesterrenrestaurant ‘t Zilte, bovenin het MAS in Antwerpen.

Yves Desmet, Aline Juliá, Willem Asaert en Vittorio Simoni zullen de duo’s de volgende weken niet alleen van dichtbij opvolgen, ondersteunen en coachen, maar vooral ook beoordelen. Zij zijn als het ware de investeerders van ‘Mijn Restaurant!’ en het is aan duo’s om het vertrouwen van deze investeerders te winnen.

Terwijl de vijf duo’s hun pand ontdekken en al meteen luidop plannen maken, worden ze vanuit de regiekamer van vtm nauwlettend in de gaten gehouden door de jury. Yves, Aline, Willem en Vittorio willen zich immers een beeld vormen van welk vlees ze in de kuip hebben. En na deze eerste indruk beslissen ze dat het al meteen tijd is voor een persoonlijke ontmoeting.

De vijf duo’s worden ontboden in de Bozar in Brussel, waar ze door de jury de meest uiteenlopende vragen geserveerd krijgen. De zenuwen staan hoog gespannen en het verbetert er niet op als blijkt dat het niet bij vragen beantwoorden alleen blijft. De jury heeft immers ook een praktische opdracht voor hen in petto…

AFLEVERING 1:

Harley is een jongen van 3 jaar en heeft nog nooit een bord groenten gegeten. Het enige wat hij eet, is fast food. “Ikzelf eet ook elke dag junk food”, zegt zijn moeder Taylor. “Het gaat sneller, en het is makkelijk.” Taylor is 19 en kreeg vorig jaar een hartaanval, te wijten aan ongezond eten. Taylor: “Ik weet dat mijn zoontje 5 keer meer suikers opneemt dan goed is voor hem. Maar ik weet niet hoe ik het anders moet doen, ik heb hulp nodig.”

Ook Sam wil hulp voor haar zoontje van 9 maanden. Hij drinkt 6 blikjes cola per dag, eet minstens 5 keer per week junk food, en beslist zelf wanneer hij de snoepkast induikt. “We hebben geen controle over wat hij eet”, zeggen zijn ouders. Het bericht dat hun zoon wellicht een ijzertekort heeft, doet hen nadenken. “We moeten anders gaan leven, voor hem.”

Fast Food Babies op dinsdag 16 augustus 2011 in Telefacts Zomer

In de eerste week sleepten Betty Owczarek en Bart Van den Bossche een halve finale ticket in de wacht. Wat ongemakkelijk in de aanwezigheid van topkok Wout Bru zette Betty haar eerste stapjes in de MasterChef-keuken. Maar al snel ontpopte ze zich als een echte keukenprinses. Toen Betty ook nog eens haar slagerskwaliteiten in de weegschaal legde, was het voor Wout en Jean-Paul duidelijk dat Betty een plaats in de halve finale verdiende. Ook Bart Van den Bossche kreeg groen licht voor de halve finale. Ietwat onwennig stond hij de eerste dag in de MasterChef-keuken, maar die onwennigheid maakte snel plaats voor enthousiasme.
De tweede week van ‘MasterChef’ bleek succesvol voor Stephanie Planckaert en Pat Krimson. Al vanaf de eerste proef in de kookarena verraste Pat met zijn op het vel gebakken zeebaars. Het was voor Jean-Paul en Wout dan ook snel duidelijk dat hij door mocht naar de halve finale. Stephanie Planckaert trakteerde het coachduo meermaals met gerechten die ze van haar moeder leerde. Met haar klassieke keuken maakte ze indruk op Wout en Jean-Paul want ook zij versierde een halve finale ticket.

Tijdens de eerste aflevering van de derde week van ‘MasterChef’ blies Ivan Heylen het coachduo helemaal van hun sokken met een saus op basis van cola. Met inventieve gerechten bleef hij Wout en Jean-Paul de hele week verbazen. Helemaal contrasterend waren de gerechten van Showbizz Bart. Hij verraste het meest met echte klassiekers, zoals ‘canard à l’orange’. Ivan en Bart sleepten dan ook terecht elk een halve finale ticket in de wacht.

Sabine De Vos en Marleen Renders werden uitgeroepen tot halve finalisten in de vierde week van ‘MasterChef’. Sabine De Vos trachtte telkens gerechten voor te schotelen met veel groenten en vis. Marleen Renders bleek in het begin van de week niet om te kunnen met de tijdsdruk, maar maakte dat snel goed. Zo goed zelfs dat ze, samen met Sabine De Vos, uitgeroepen werd tot halve finalist.

Op het eind van de vijfde week bleken Ron Cornet en Sally-Jane Van Horenbeeck de beste koks. Ron werd zelfs door Jean-Paul Perez uitgeroepen tot sauzenkoning. Sally-Jane verraste het coachduo dan weer met haar sterke know-how en exotische smaken. Ook zij stoten door naar de halve finale.

DE HALVE FINALEWEEK
In de halve finale worden deze bekende Vlamingen per vijf in de MasterChef-keuken geroepen. Maandag 8 augustus 2011 en dinsdag 9 augustus 2011 nemen Ivan Heylen, Stephanie Planckaert, Pat Krimson, Marleen Renders en Betty Owczarek het tegen elkaar op. Woensdag 10 augustus 2011 en donderdag 11 augustus 2011 is het de beurt aan Bart Van den Bossche, Sabine De Vos, Sally-Jane Van Horenbeeck en Ron Cornet om de handen uit de mouwen te steken in de strijd voor een finaleticket van ‘MasterChef’. Van elk van deze twee groepen kiezen Jean-Paul Perez en Wout Bru drie bekende Vlamingen uit die mogen strijden voor de titel van ‘MasterChef’ in de finaleweek.

Chef-koks Viki Geunes, Johan Segers en Roger van Damme waren al bevestigd. Dinsdag heeft de organisatie van culinair festival Antwerpen Proeft een internationale topnaam aan de affiche toegevoegd: de Oostenrijkse tv-vedette en sterrenchef Alexander Fankhauser. Festival-ambassadeur Van Damme: ”Zo komt het aantal ’toques’ of koksmutsen van restaurantgids GaultMillau op Antwerpen Proeft 2011, voorlopig op een nooit geziene zeventien.”

De jonge Fankhauser (1974) vertegenwoordigt het Oostenrijkse Zillertal. Deze regio telt 668 kilometer hoogkwalitatieve skipistes en 55 drieduizenders, en onderscheidt zich sinds een tiental jaar van andere wintersportoorden door zijn verfijnde gastronomie, in de ’Hütten’ op de bergflanken én in het dal zelf.

De Jeroen Meus van de Alpen

”Alex Fankhauser is de bekendste tv-kok van Oostenrijk en een echte beroemdheid daar,” vertelt tv-collega Van Damme. ”Op nationale zender ORF presenteert hij ’Frisch Gekocht’. Vorig jaar ontving hij hiervoor een Romy, de hoogste film- en tv-onderscheiding van zijn land. Stel je voor, een Oscar voor een chef-kok!” Eerder werd Fankhauser, tevens auteur van kookboeken, door GaultMillau Oostenrijk uitgeroepen tot Chef van het Jaar, en kreeg hij voor zijn Restaurant Alexander een ster bij Michelin.

De chef-kok uit het Zillertalse Hochfügen wordt geprezen voor zijn regionale specialiteiten met enkel pure ingrediënten, gebracht in een eigentijds en licht jasje. Het Zillertal is een wereldpionier in organische streekproducten gebleken, zoals kaas van zuivere ’Heumilch’, waaraan de gevierde Fankhauser graag een nieuwe, spannende wending geeft.

Op de feestelijke 5de editie van Antwerpen Proeft pakt hij elke festivaldag uit met ’show cooking’ aan de Zillertal-stand. Hier kan iedereen kennismaken met de Jeroen Meus van de Alpen.

Ook nieuw op Antwerpen Proeft: De Chéfs

Elke dag serveert een andere Antwerpse topchef een gastronomisch arrangement met gepast onthaal, begeleidende dranken en zóveel meer. De Chéfs, een apart luxepaviljoen, is een samenwerking met GaultMillau.

Wie een arrangement wil reserveren, wacht best niet te lang. Dit nieuwe spektakel duurt maar vier dagen op een heel jaar, terwijl het aantal plaatsen beperkt is. Reserveren voor De Chéfs op Antwerpen Proeft kan enkel online, via www.DeChefs.be.

Het grootste culinair festival van België valt samen met het Bollekesfeest, van 18 tot en met 21 augustus. Locatie is het Antwerpse Zuid, toegang gratis.

Meer informatie: www.antwerpenproeft.be