Home - Even lachen - Horoscoop - Webcams - Forum - E-Kaart -  
 
Lees Meer...
Tekort aan kinderopvang ? Of tekort aan visie ?
Dagblad De Standaard pakte op vrijdag 27/10 uit met een coverartikel onder de titel :Tekort kinderopvang remt economie. In dezelfde krant wordt er ook een uitvoerig commentaar gegeven op de zgn. 15.000 plaatsen die er binnen de kinderopvang tekort zouden zijn... De auteur doet zowaar bijna een oproep aan de werkgevers om zich in het debat te mengen ten gunste van méér opvang.

Wat mij eens te meer verbaast is dat er kennelijk een algemene verontwaardiging is gegroeid over het feit dat er niet genoeg kinderopvang is voorzien (door de overheid) om ons economische en materiële streven en denken nog méér op de spits te drijven. Met alle desastreuse gevolgen vandien...

Nergens wordt de fundamentele vraag gesteld of méér kinderopvang wel goed is voor de betrokkenen (het kind) zélf. Het enige criterium dat in deze materie gehanteerd wordt is dat van de economische groei. Daarover groeit mijn verontwaardiging !

Recente cijfers uit Zweden (Karolinska-instituut te Stockholm) melden ons dat circa 21 miljoen Europeanen -niet in het minst kinderen en jongeren- met een depressie te kampen hebben. Dit kost de economie jaarlijks 118 miljard Euro. Twee derde van de kosten wordt veroorzaakt door het feit dat veel mensen met een depressie niet meer kunnen werken. Het absenteïsme is bij deze aandoening het hoogst nl. 40 dagen per jaar. Op drie jaar tijd is het absenteïsme door psychische aandoeningen met 12 % gestegen ! Voor België wordt de directe economische schade door depressies geraamd op 1,5 miljard Euro per jaar.

Er is volgens wetenschappers en deskundigen een duidelijk verband tussen een té vroege scheiding tussen moeder en kind en het ontwikkelen van latere depressies.De Britse psycholoog John Bowlby (1907-1990) formuleerde zijn gehechtheidstheorie in 1951 in een rapport aan de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO), Maternal care and mental health. Een uitvoerige versie verscheen tussen 1969 en 1980 in het driedelige Attachment and loss (deel 1 Attachment in 1969, deel 2 Separation in 1973 en deel 3 Loss in 1980).

Deze studie wordt, tot op de dag van vandaag, door de WHO nog altijd ernstig genomen. De economische 'realiteit' heeft haar echter naar de achtergrond verdrongen. De auteur bepleit in deze studie de zorg en de aanwezigheid van de moederfiguur tijdens de eerste 3 levensjaren als zeer bepalend voor de verdere levensloop van het kind.

Recent pakte de Australische psychotherapeut Steve Biddulph uit met een ophefmakend boek 'Raising Baby's',waarin hij de theorie van Bowlby onderschrijft,niettegenstaande hij voordien een vurig pleitbezorger was van de kinderopvang. (Sunday Times febr.2006)

Zélf heb ik al in 1984 en 1999 (boek 'Depressie is geen ziekte') gewaarschuwd voor de gevaren van de kinderopvang en de mentale en fysieke afwezigheid van de moederfiguur. Dit wordt echter meewarig en ongenuanceerd afgedaan alsof ik 'moeders terug aan de haard' zou willen. Wat helemaal niet het geval is. Ik bepleit net een herwaardering van de moederrol en wens dat onze samenleving dat ook dringend zou gaan doen. Als we-bij het prille begin- echter geen 3 jaar meer kunnen en willen investeren in evenwichtige en stabiele volwassenen van de toekomst, zal onze economie in de toekomst nog véél meer afgeremd worden dan nu het geval is door het zgn. tekort aan kinderopvang.

Heel wat jonge vrouwen kiezen nu al bewust om kinderen weg te laten en voor een carrière te gaan.(Intomart enquête-nl.) Wie zal op termijn onze economie dan nog doen draaien ? Méér kinderopvang gaat hen echter niet op andere gedachten brengen.

Kinderen opvangen en begeleiden tot stabiele volwassenen kost inzet,verantwoordelijkheid, tijd en geld. Dit moet in de eerste plaats geïnvesteerd worden door de ouders zélf en niet door de overheid. Ouders zullen prioriteiten moeten stellen. Ons fundamentalistisch economisch denken is echter prioritair geworden maar mag geen 'depressieve kinderen van de rekening' blijven maken. Er worden nu immers zachte (kind &opvoeding) en harde waarden (economie en winst) op een onverzoenlijke wijze door elkaar gehaald. Als we gaan stellen dat onze kinderen in de weg staan om ons nog rijker te maken dan dat we al zijn; verliezen we paradoxaal genoeg dé grootste vreugde en rijkdom die er is : onze kinderen zélf ! En dit is onomkeerbaar...

BOB VANSANT
-onafhankelijk psychotherapeut-
auteur / publicist
www.bobvansant.be
Datum: 2006-10-30 00:45:19 Auteur: Johan
Reacties
Een dag later lanceert journalist Guy Tegenbos in De Standaard (krant zaterdag 28 oktober) bij monde van 'zijn zgn.lezers' twee andere denkpistes over kinderopvang. Er zouden heel wat lezers pleiten voor een opa-en omabonus (?) voor de opvang van hun kleinkinderen... Ik vraag me af of we de huidige 'zorggeneratie' van ouderen; die 'gesandwicht' zit tussen de zorg voor eigen ouders en eigen kinderen nu ook nog eens de kleinkinderen moeten laten opvangen. Al dan niet met een financiële bonus ? Deze generatie zal het niet graag horen ! En op z'n minst zouden ze geen geld willen ontvangen voor de opvang van hun oogappeltjes. Een andere piste die lezers kennelijk aanvoeren is de opvang door bedrijven zélf. De weinige bestaande bedrijfscrèches stuiten op heel wat weerstand vanwege de vakbonden die vrezen dat ze de werknemers dan tot nog grotere flexibiliteit zullen dwingen. Dit is een terechte vrees. Beide zgn.'oplossingen' voor het tekort aan opvang gaan nog steeds voorbij aan de verantwoordelijkheid van de ouders zélf. Zijn het écht de lezers die zoiets formuleren of is dit weer een zoveelste journalistieke manipulatie ? Tijd maken voor kinderen is een kwestie van priori-teit. Eén uur per dag (waar het in de praktijk vaak op neerkomt) met je kinderen bezig zijn op zeer jonge leeftijd (-3 jarigen) is té weinig en dààr moet een oplossing voor komen ! Kinderen verdienen meer tijd en aandacht van hun eigen ouders. Al de rest is symptoombestrijding.
Datum: 2006-10-30 Auteur: Bob Vansant
Reacties toevoegen
Email: 
Auteur: 
  Herinner mij!