Holebi-kinderen

Voorzitter Pauly van de Gezinsbond heeft de knuppel in het hoenderhok gegooid. Moedig is dat. In deze tijden waar alles wat technisch mogelijk is ook zomaar moet kunnen. Ik volg zijn redenering dat er bij al wat aan onze snelle samenleving organiseert, bedenkt en uitvindt; hoe langer hoe minder rekening wordt gehouden met het (kleine) kind. Kinderen moeten er inderdaad niet komen om te 'hebben' maar om te kunnen 'zijn'. Voor zichzelf. Niét om de vele dromen of wensen van drukdoende volwassenen waar te maken.

Dié verantwoordelijkheid kunnen de kleine schoudertjes van een kind niet dragen. Ontwikkelingsproblemen en gedragsstoornissen zijn er bij een massa jonge kinderen het resultaat van. Daar gooien we dan weer maar kinderpsychiaters tegenaan misschien ?

In de ontwikkelingspsychologie is voor een kind de rol van de moeder nog steeds onmisbaar. We kunnen de natuur niet altijd naar onze hand zetten.Voor sommigen is dat erg frustrerend in de expansiedrang naar het verleggen van grenzen en het zoeken naar kicks. In de mate er dus een biologische én psychologische band is,zal het kind ook méér kunnen uitgroeien tot stabiele volwassene. En die hebben we de komende generatie méér dan nodig !

Het feit dat Pauly nu bakken kritiek over zich krijgt, illustreert maar hoe weinig we na-denken of voor-denken over de toekomst van onze kinderen. Pauly doet dat wél en dat strekt hem en de gezinsbond tot eer. De discussie gaat dus niet zozeer over wat goed en mogelijk is voor de holibi's, maar over wat goed is voor het 'kind-van-al-deze-berekening'.

Bob Vansant
psychotherapeut – http://www.bobvansant.cjb.net

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here