Everberg… je hebt hier zelf echt niks te zeggen

"Hier leer je nadenken over wat je hebt misdaan. Je moet luisteren naar de opvoeders, je hebt hier zelf echt niks te zeggen. Daarvoor zit je dan ook in de gevangenis è." Yusef is één van de 50 minderjarige delinquenten in de gesloten jeugdinstelling De Grubbe, in Everberg. Elk van de jongeren hier heeft zware criminele feiten gepleegd en werd door de jeugdrechter hier geplaatst.

Voor het eerst wordt een cameraploeg toegelaten in de gesloten jeugdinstelling. Ellen Richardson praat er met de jongeren, de opvoeders en de cipiers. Het resultaat is een uniek document.

Met de start van de opnames wordt één ding meteen duidelijk: hier is hét codewoord 'structuur'. Elke dag verloopt volgens een zelfde vast stramien. Elke ochtend om 7 uur gaan de kamerdeuren open en worden de jongeren gewekt. Yusef vertelt: "Pas als onze bedden zijn opgemaakt zoals op de voorbeeldfoto, mogen we onze kamer verlaten". Elke avond om 23 uur gaan de lichten onherroepelijk uit. Tussendoor tracht men hier in de mate van het mogelijke, en meestal in groep, aan de jongeren te werken. De maximale verblijfsduur in Everberg is 2 maanden en 5 dagen maar lang niet iedereen zit hier zo lang. "Maar zolang ze hier zitten", zegt één van de opvoeders, "werken we aan hen. De buitenwereld mag dan wel het idee hebben dat het hier een hotel is, dat is niet zo. Als we deze gasten wegstoppen zijn ze verloren, we moeten wel aan hen werken want ze gaan sowieso ooit terug naar de maatschappij."

Bram zit in Everberg omdat hij op grote schaal drugs dealde. Bang voor represailles was hij -voor hij hier aanwam- totaal niet. "Ik dacht dat Everberg een soort van internaatje zou zijn. Maar dan kom je hier en zie je de camera's , de prikkeldraad, de dikke celdeuren. Je kan je raam een beetje openen maar je kan de deur niet uit. Ja, ik voel me wel opgesloten hier." Nochtans benadrukt de directie van de instelling dat Everberg géén gevangenis is maar een gesloten centrum. Ralf Bas: "We spreken in dat opzicht ook niet van cellen maar van kamers."

Toch vertonen de veiligheidsmaatregelen hier sterke gelijkenissen met die in een gevangenis. Zo gebeurt de ordehandhaving door penitentiair beambten, staan er metaaldetectors aan elke uitgang en gaat elke deur in de instelling pas open als er vanuit de controlekamer daarvoor een opdracht wordt gegeven. "Moet wel," zegt Bruno (hoofd penitentiair beambten), "dat is om te vermijden dat een jongere wil ontsnappen en daarvoor iemand van het personeel gebruikt. Dat is op deze manier uitgesloten.

" Om de veiligheid te garanderen mogen de jongeren geen scheergerief op hun kamer houden en zijn de meubelen op hun kamer vastgemaakt aan de vloer en de muren. Wouter, een nieuwkomer, is er danig van onder de indruk: "Gisterenochtend lag ik nog in bed bij mijn vriendin. Nu ben ik hier; Ik heb hier toch wel meteen een klap van de hamer gekregen. "

Een reportage van Ellen Richardson voor Telefacts crime

WOENSDAG 30 april 2008 OM 22.10

herhaling zondag 4 mei 2008 om 17.05

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here