Telefacts-journalist verblijft 1 week tussen de geïnterneerden

"Ik hoor stemmen. Allerlei stemmen. Soms denk ik dat ik Adam ben. Je weet wel, van Adam en Eva." Mehmet zit in de gevangenis van Gent. De eerste tien minuten van ons gesprek met hem wordt duidelijk dat Mehmet geen gewone gevangene is. Hij is één van de 85 psychiatrische patiënten hier, die ontoerekeningsvatbaar werden verklaard voor het misdrijf dat ze pleegden.

Vlaanderen telt 550 geïnterneerden. Ze zitten in de gevangenis maar eigenlijk horen ze daar niet thuis. Wél in een gespecialiseerde instelling. Telefacts-journalist Nancy Nuttin verblijft 1 week tussen de geïnterneerden in de gevangenis in Gent.

"Ik ben zot ja, dat weet ik. En dus zeggen ze: Laat hem hier maar zitten." Mark is verstandelijk gehandicapt. De man heeft zware strafbare feiten gepleegd maar werd geïnterneerd. "Ik voel me veiliger in de gevangenis dan buiten, door al de misdrijven die ik daar pleegde. Maar hier zitten is geen oplossing. Hier wordt niet gewerkt aan mijn probleem." Nochtans wordt Mark begeleid in de mate van het mogelijke. Elke ochtend wordt hij vriendelijk gewekt, krijgt hij schone kleren en wordt hij naar de douche gebracht. "Het heeft geen zin om gasten als Mark een kleerkast op cel te geven. Hij weet toch niet wat hij ermee moet aanvangen;" Ik – of een collega- zorg ervoor dat hij elke dag gewassen de dag begint. Zoals met kleine kinderen ja, je zorgt ervoor." De humane manier waarop de geïnterneerden worden behandeld, is frappant. Twee keer per week komt het Centrum Obra langs in de gevangenis, om geïnterneerden met een verstandelijke handicap te begeleiden. "Wij leren de mensen lezen en schrijven. We gaan ook met hen naar buiten om hen te laten gewennen aan het leven in de maatschappij. Maar van een échte begeleiding, zoals ze die nodig hebben, is er geen sprake zolang ze hier opgesloten zitten. "

Een internering is geen straf maar een maatregel van onbepaalde duur. Steve zit al 6 jaar vast voor kleinere feiten. Hij heeft een persoonlijkheidsstoornis en is vaak depressief. Dat hij in de verste verte geen zicht heeft op een vrijlating, frustreert hem mateloos: "Dat is nu net het probleem bij een internering. Mocht ik gewoon een celstraf hebben gekregen, dan was ik nu al lang buiten. Nu zit ik hier nog altijd, in mijn cel. Nog eens zes jaar? Ik weet het niet…" Voor een vierde geïnterneerde, Marc, is er wél zicht op een vrijlating. Hij moet voor de Commissie ter bescherming van de Maatschappij verschijnen en die zal beslissen of Marc naar een instelling mag. "Ik hoop dat ze me laten gaan, ik hoop het echt. Mijn petekindje verjaart binnenkort en het zou zo fijn zijn mocht ik dan uit de gevangenis zijn.. "

Telefacts, nu woensdag 12 maart 2008 om 22.30, een reportage van Nancy Nuttin

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here