Tongerse schepen kiest morgen voor euthanasie.

Mijn laatste wens… "Kerstmis haal ik niet," zegt Marcel Engelborghs (60) in november 2007. Maar Marcel kreeg ongelijk. Hij haalde Kerstmis wél, én Nieuwjaar, én februari. Vandaag, dinsdag 4 maart ging hij binnen in het ziekenhuis. Woensdag 5 maart, gaat zijn laatste wens in vervulling : euthanasie. Telefacts-journalist Ann Verlinden volgt Marcel in zijn laatste levensmaanden. Van bij het schrijven van zijn wilsbeschikking tot het binnenstappen in het ziekenhuis.

Marcel heeft beenmergkanker en kan niet meer genezen. Vanaf het ogenblik dat de pijn niet langer verdraagbaar is, wil hij euthanasie. "Ik ben daar heel nuchter in. Vanaf het moment dat ik de diagnose te horen kreeg, heb ik mijn wens te kennen gegeven."

Marcel is schepen van Openbare Werken in Tongeren. Hij zit meer dan 30 jaar in de politiek en bracht de Tongenaars meteen op de hoogte van zijn ziekte en van zijn plannen. "Ik wil niet dat het een taboe is. De dood niet en euthanasie niet." In november is Marcel zodanig zeker dat hij binnen de maand zal sterven, dat hij al zijn eigendommen begint weg te schenken. De tapijten in zijn appartement zijn opgerold, meubels zijn weggebracht en de verlichting is opgeborgen. "Ik wil na mijn dood geen mensen tot last zijn. Hier moet niemand komen opruimen. Ik doe dat nu, dan hebben ze de dozen maar op te pakken en buiten te dragen als ik dood ben." Vanaf dan leeft Marcel in een akelig leeg appartement maar voor hem is dat van geen tel. "Ik heb die gezelligheid van een salon niet meer nodig. Ik heb geen last van die leegte. Ik wil tussen de mensen zijn, altijd al. En zeker nu. Ik kom hier toch enkel om te slapen."

Marcel is opvallend nuchter. Hij wil geen begrafenis, geen doodsbrief. Niks van dat alles. "Ik sta mijn lichaam af aan de wetenschap. Ik zou ook naakt willen gaan maar de begrafenisondernemer zei toch dat ik mij moest aankleden." Zijn boezemvriend Pim, zal na zijn dood alles in goede banen leiden. "Die nuchterheid siert Marcel, maar het raakt me. Hij wil zelfs niet dat ik hem tot in het ziekenhuis breng op het moment van de euthanasie. Hij zal een taxi nemen. Dat vind ik erg. Ik ben z'n maat, weet je."

Vorige week vrijdag gaf Marcel een afscheidsfeestje voor al zijn vrienden. "Ik nodig ze allemaal uit, om nog eens goed te feesten. Maar ik zal hen vandaag niet zeggen dat ik woensdag uit het leven stap. Het zal dus geen afscheidsfeestje zijn in de strikte zin van het woord. Neen, ik wil niet dat men om mij treurt. Verdriet maakt mensen ziek en ik wil niet dat ze zich ziek maken. "

Een reportage van Ann Verlinden voor telefacts op woensdag 5 maart 2008 om 22.30

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here