De spreekkamer van de psychotherapeut zich vol met mensen die worstelen met schuldgevoelens ontstaan uit de moeder/kind relatie. Er zijn enerzijds de moeders die het gevoel hebben niet voldoende inspanningen te leveren of te hebben geleverd in het opvoedingsproces van hun kinderen en anderzijds de kinderen zelf die een afwijzende moeder als grootste bedreiging in hun leven ervaren. Deze volwassen "kinderen" hebben de grootste moeite om zich te wapenen tegen de verstikkende greep van hun moeder, die de ultieme ontvoogdingsstrijd van haar kind dan weer als een uiting van totale liefdeloosheid beschouwt. De toekomst van de therapeut is in ieder geval verzekerd…

Laat ons even stilstaan bij de moeder
Natuurlijk heeft ze nooit genoeg gedaan, projecteert ze alles wat bij haar kinderen fout loopt op zichzelf en had ze aanvankelijk de bedoeling niet te vervallen in de fouten uit haar eigen opvoeding. Uiteraard zou het belang van haar kind bij haar in alles primeren. Jammer maar helaas, in vele gevallen zal zij vervallen in dezelfde problematiek. Onzekerheid, onmacht,… Geen opvoedingsboek dat haar een sluitend en bruikbaar antwoord biedt op AL haar vragen. Opvoeden is tenslotte een kwestie van het hart, het gezond verstand en een bijzonder grote dosis improvisatie en flexibiliteit. En schuldgevoelens zijn in heel het gebeuren een uitzonderlijk slechte raadgever. Ook als werkelijk alles tegenstaat, als schuldgevoelens je laatste greintje energie genadeloos wegvreten, geldt één gouden regel: doorgaan! Naar buiten kijken, de kleur van een ontluikende natuur in je opnemen of openstaan voor de charme van een winters landschap, en zorgen dat je motortje blijft draaien, op een welbepaalde dag zal je wel moéten vaststellen dat het nog zo slecht niet is geweest. Bovendien zou een "perfecte" moeder een slechte basis vormen voor het toekomstig ouderschap van je eigen kinderen.

Terug naar de kinderen
Waarom behandelen bepaalde moeders hun kinderen zodanig dat die kinderen vaak een leven lang geplaagd worden door schuldgevoelens? Vaak ligt het antwoord bij hun eigen moeder. Als dochter kopieert zij het rolmodel van haar moeder. Is een moeder onvriendelijk tegen haar kind, dan heeft dat kind de neiging om de schuld bij zichzelf te leggen. Eens die karaktertrek gevormd, gaat die gemakkelijk een leven lang mee. Kinderen die op jonge leeftijd een scheiding meemaken, zijn ook geneigd de schuld bij zichzelf te zoeken. Misschien waren wij geen lieve kinderen en gaan mama en papa daarom uit elkaar.

Samengevat
Kunnen we stellen dat de moeder als gevolg van haar intensieve rol bij de opvoeding van haar kinderen, vaak het begrip van schuld bij hen introduceert. Een eenvoudige oplossing bestaat niet. Bij twijfel of onzekerheid mag je niet aarzelen om naar een therapeut te gaan.