Ik ben zo moe: de kusjesziekte

Toen bij Hans zijn keelpijn niet spontaan overging en medicatie niet echt hielp, werd er bloed getrokken. Tot zijn verwondering hoorde hij dat hij leed aan de ziekte van Pfeiffer. In de volksmond wordt het ook wel eens kusjesziekte genoemd omdat algemeen wordt aangenomen dat zij door mond-op-mondcontact via het speeksel van de ene mens op de andere overgaat. Ze wordt veroorzaakt door het Epstein-Barr virus (een herpesvirus). Na besmetting duurt het nog 4-6 weken voordat iemand ziek wordt (de incubatietijd).

De meeste mensen worden als kind besmet, tussen 1 en 4 jaar. De infectie verloopt dan over het algemeen zonder symptomen. Wie tijdens of na de puberteit besmet wordt, kan wel ernstig ziek worden.

De ziekte komt even vaak voor bij jongens als bij meisjes hoewel meisjes de ziekte eerder in hun leven lijken te ontwikkelen. Meer dan 97% van alle mensen boven de dertig jaar heeft een infectie doorgemaakt en is daardoor beschermd tegen de ziekte. In gebieden met goede hygiëne en betere socio-economische omstandigheden komt de ziekte van Pfeiffer aanzienlijk vaker voor. Niet alleen leeftijd heeft invloed op het wel of niet ontwikkelen van de ziekte, ook factoren zoals stress en prestatiedruk kunnen bevorderen dat iemand de ziekte ontwikkelt.

Wat is klierkoorts?

De ziekte veroorzaakt een zware langdurige vermoeidheid. Het lijkt veel op griep doordat je last hebt van koorts, keelpijn, hoofdpijn. Typisch voor Pfeiffer zijn gezwollen lymfeklieren in hals, oksels en liezen, die na een dag of twee optreden. Je kunt ook geelzucht of een huiduitslag hebben die lijkt op rode hond met kleine, dikke, rode plekjes, en pijn in de borstkas, ademhalingsproblemen en hoesten. Meestal verdwijnen alle belangrijke symptomen na twee of drie weken, maar daarna zul je je nog minstens twee weken zwak voelen, futloos en misschien ook wat teneergeslagen. Bij de minste inspanning ben je al hevig vermoeid.

Een complicatie die Pfeiffer in heel enkele gevallen in de acute fase met zich meebrengt is een vergrote milt en mogelijk een beschadigde lever, die voor geelzucht zorgt.

Behandeling.

Er is geen behandeling mogelijk tegen de ziekte van Pfeiffer. De arts zal rust adviseren. Soms wordt er ook gevraagd om het voedingspatroon aan te passen.

Maatregelen om besmetting te voorkomen hebben geen zin. Apart bestek, kopjes, handdoeken of wc-gebruik zijn dus niet noodzakelijk.

Wie de ziekte van Pfeiffer krijgt, hoeft niet bang te zijn voor maanden uitgeschakeld te zijn. Slechts in enkele gevallen zullen de vermoeidheidsklachten langer dan 4 weken aanhouden. Daarna is er meestal sprake van een levenslange afweer

Hoe bepaalt men of je de ziekte hebt?

Er worden meestal twee soorten antistoffen bepaald in het bloed. Type M en Type G. Heb je geen van beide, dan ben je nog nooit met zo'n virus in contact geweest. Heb je M, dan ben je kort geleden in aanraking geweest en ben je meestal nog ziek daarvan. Deze antistoffen verdwijnen weer na een poosje. Heb je G, dan zegt dat niet zoveel; je bent in ieder geval ooit met dat virus in aanraking gekomen. Deze antistoffen hou je altijd in je bloed. Het kan een maand maar ook een jaar geleden zijn geweest.

wanneer ben je niet meer besmettelijk?

Wanneer iemand de ziekte van Pfeiffer doormaakt, kan hij of zij zelfs tot 1 à 2 jaar na de besmetting nog virusdeeltjes uitscheiden. Dit betekent echter niet dat anderen perse ziek zullen worden door contact met jouw speeksel.

Paniek is dus niet nodig. Verreweg de meeste volwassenen hebben namelijk voor hun twintigste jaar een infectie met het virus gehad en zijn ondertussen resistent geworden voor het virus.

Bron: http://www.hulporganisaties.be

Andere artikels

Zware migraine komt door gat in hart
http://www.hulporganisaties.be/pages/details.asp?lng=NL&Id=1729

Buidel couveusekinderen
http://www.hulporganisaties.be/pages/details.asp?lng=NL&Id=1728

Salie tegen alcoholverslaving
http://www.hulporganisaties.be/pages/details.asp?lng=NL&Id=1726

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here