Column: De verkeerde vijanden van de socialisten

rode roos

Column. Er zijn harde woorden gevallen in het rode kamp in Aalst. Langs alle kanten. Zoveel is duidelijk als je nu met socialisten praat. Of sociaal-democraten. Wat’s in a name. Ja, sommigen zouden zo graag socialist zijn, maar eigenlijk leven ze zelf als sociaal-democraat of links-liberaal. Leg dat maar eens uit aan de kiezer…

De coalitie staat op de rails. Nog altijd niet vertrokken als een TGV, maar een boemel is het nu ook niet. Je kan wonden wel willen helen, maar je moet het ook psychisch aankunnen. Een gekapt beleidsprogramma. Een gekuiste versie voor de pers. Een detailprogramma voor de onderhandelaars. Een gedepolitiseerde versie voor de ambtenaren. En nu nog een versie voor de raadsleden. Zou het een encyclopedie worden, het bestuursakkoord van Aalst?

Maar hoeveel versies er ook zijn, het wordt niet wat er sinds 15 oktober, de dag na de ontnuchtering, in perceptie leeft in vele hoofden. Het wordt in Aalst geen sociaal bloedbad. Zoveel is duidelijk. Veel sociale woningen gaan er niet bijkomen. Maar de afgelopen zes jaar zijn die er ook niet gekomen. Wat er is wordt verbeterd, menswaardiger gemaakt. Wie kan daar tegen zijn? En hoe meer N-VA de ware aard van de stad ontdekt, hoe meer ze gaan ontdekken dat ‘hun’ mensen misschien wel nog de grootste slachtoffers zullen worden van een theoretisch beleid, wars van de praktische realiteit. Stap voor stap zal het sociaal beleid gecorrigeerd worden. Wedden? En waar ligt de grens tussen een rood sociaal beleid en een Daensistisch sociaal beleid? De tijd van de bijbel en het kruisbeeld is gelukkig achter de rug…

Wie kan er iets op tegen hebben dat nieuwkomers aangemaand worden om Nederlands te leren? Als sommige concrete gevallen het na meer dan 35 jaar nog niet vrijwillig kunnen, ja, kan je het een grote groep beleidsmakers dan kwalijk nemen dat ze het met ‘zachte dwang’ gaan doen? Maar voor ‘niente’ zal de Vlaamse zon niet opgaan. Wie wil dat uitgeweken Brusselaars hun geluk in het met de dag mooiere Aalst komen opzoeken, ook Nederlands leren, zullen het moeten aanreiken. Op professionele manier. Met begeleide babbelcafé’s en extra taalklassen. Je kunt nu eenmaal geen ajuinsoep maken zonder er ajuin in te doen. En koken kost geld, bij wie je uw gas of elektriciteit ook besteld.

Karim, hier spreekt men Nederlands, Van Overmeire, is slim en wijs genoeg, om te weten dat als hij langer dan enkele jaren in ’t stadhuis wil zetelen, het niet genoeg is te mekkeren over het Nederlands. Er zal ook wol moeten komen. Boter bij de dendervis. De oppositie en vooral het middenveld zullen  geen jaren wachten op een concreet voorstel. Je mag denken dat je gelijk hebt, je moet ook nog gelijk krijgen. En dat kan in Aalst. Aalstenaars zijn geen moeilijke mensen. Wel kritische. Maar ze zullen moeten horen en zien dat er wat veranderd is. Wie meer Nederlands wil, moet mensen concreet de kans geven onze mooie maar ingewikkelde taal te leren.

Ook de rode kameraden. Je moet eens een voormiddag aan het ABVV-volkshuis staan en de mensen vragen wat ze vinden over dat Nederlands in Aalst. En als je dan nog niet overtuigd bent, een voormiddagje aan den Bond Moyson op de Zoutstraatpoort. Het socialistisch cliënteel is voorstander van een sociaal beleid gebed in de eigen stad, in de eigen taal, in een open geest, maar rechtvaardig.

Tot nu toe zijn er geen rood-op-wit aanwijzigingen dat dit niet zal gebeuren. Zelfs playboy Casaer beseft na zijn verkiezingsuitslag dat het anders moet en werkt zich volop in op welzijnsvlak. De lege doos waarvan sprake wordt langzaam maar zeker ingevuld. Als welzijnsschepen kan hij een coördinerende rol spelen tussen sociale projecten, gezinsprojecten, kansarmen… Maar ook naar de andere bevolkingsgroepen. Heeft niet iedere Aalstenaar recht op wel-zijn? Sinds 1985 is het jeugdbeleid officieel een jeugdwelzijnsbeleid. Er ligt een boulevard open aan mogelijkheden. Dagelijks duizenden scholieren, en jaar na jaar meer studenten, is al een welzijnsgegeven op zich… Dat socialisten op een scharniermoment aan het roer mogen zitten, is een schat, waar te velen nog de waarde niet van beseffen.

En in heel deze wereld van sociale en welzijnsgegevens, blijven de sossen achter de schermen zoeken naar wat hen scheidt in plaats van wat hen bindt? Wie gaat daar beter van worden? Ja juist, niet groen of extreemlinks! Maar extreem-rechts, het staat in de sterren geschreven. Al die universitairen, advocaten en schoolmeesters samen moeten in ’t Volkshuis dat toch kunnen inzien?

An sich moet er geen SP.A zijn in een stad als Aalst. Een partij is een middel. Maar in een Aalsterse democratie is er een sociaal-democratische segment nodig, nu stilaan het liberalisme in Aalst minder sociaal aan het worden is. Groen is te klein, en het ACW heeft in Aalst te veel van zijn pluimen verloren. Dat duurt nog wel een tijdje voor die hun anorexiafase voorbij zijn, en weer wat boddy krijgen. Met een tandem Couckuyt-Gees moet dit kunnen.

Er moet in de buurt van het volkshuis toch wel iemand zijn die de twee clans Van de Steen-Casaer-Van Gheit en De Smedt-Van de Putte-De Rudder kunnen samenbrengen? Niet in het belang van t Volkshuis! Dat is bijzaak. Maar in het belang van Aalst, en de vele Aalstenaars die dag na dag de miserie zien dichter komen. Zou dat iets zijn voor hun fractievoorzitter Patrick Jacobs? Een warme man, een bruggenbouwer… met Jacobs moet dat toch kunnen tussen pot en pint.

En denk eraan, het is niet nodig te hopen om te ondernemen, noch te slagen om te volharden.

Willem de Zwijger.

Willem_de_Zwijger

 

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here