Een dorp in Vlaanderen viert zijn Antoniuskermis: Herdersem

herdersem

Aalst (redactie/stas) Een ijskoude vrijdagavond in januari. Het nog niet volledig ijs- en sneeuwvrij gemaakte busstation naast het Station van Aalst is onze eerste gastheer. Wachten op de Lijnbus naar Herdersem. Eén van de vier Aalsterse Faluinjtesgemeenten. De gemeente waar Antoniusabt een speciaal plaatsje in het hart van de mensen heeft. Zeker als er kermis wordt gevierd.  Dat we staan te bibberen van de kou, daar heeft Herdersem niets mee. Waarom is die luifel boven het busstation nu nog niet klaar? Waarom staan hier geen schuilhuisjes? Klantvriendelijkheid  en De Lijn, het zijn niet de grootste vrienden.

20 minuten en een kronkelende Bredestraat verder komen we aan in Herdersem. Een steenwegdorp zoals Vlaanderen er zoveel heeft. Een dorp met meerdere gehuchten en wijken. Een dorp waar Gudula, ja dezelfde als Goedele in Brussel, het levenslicht zag. Een dorp dat een blauwe stempel draagt, maar wel een katholieke schepen heeft in de grote stad Aalst én zelfs een christelijke gedeputeerde in Gent. Of hoe je als klein dorp groot kan zijn.

Sint Antoniuskermis. Maar veel kermissfeer voel je niet. Hoekcafé De Wimpel is open. Een café dat draait in het dorp. Een frituur is er niet. Met de kermis iets eten is er niet bij. Er is wel een nachtwinkel. De Aziaten hebben zelfs de weg naar Herdersem gevonden. Godbetert. Maar we houden even halt in De Kletsjer. In deze sinds heugenis blauwe zaal is er een seniorendansfeest aan de gang. Het loopt op zijn einde. 

Om 15 uur kwamen de eerste ‘opgetalloorde’ senioren aan. Koffie en een koffiekoek gratis aangeboden. De kappers moeten vrijdagochtend gouden zaken gedaan hebben in Herdersem en omliggende. De tijd van de krulspelden en de zelf gespoten haarlak is duidelijk verleden tijd. Wie in een dorp buitenkomt kleedt zich op. De tijd staat op dit vlak stil in zo een gemeente.

Mijn Winterroosje en Vergeet Barbara van ons aller Tura helpt de laatste danspasjes te ‘placeren’. Hier zie je nog gelukkige mensen op het einde van een vrijdagnamiddag. Vriezen of niet, glad of niet, hun kermis kan al niet meer stuk. En ze waren er weer bij. Ja, vanaf bepaalde jaren is dat niet onbelangrijk. Elk jaar telt.

De eerste jongeren komen toe voor een avondfuif. Zelfs staantafels hebben ze in Herdersem al uitgevonden. En lichtorgels. De jeugd dringt zich op. Ook bij de Meiviskoppen van Herdersem.

Wat verderop maakt de KSA zich op voor hun Boerenfuif in het jeugdhuis. Je vraagt je af hoe, maar hier bestaat nog een KSA. Al sinds jàren… Al sinds ik voorzitter van het Jaar van de Jeugd was in 1985… Toiletten hebben ze niet. Gelukkig komen ze goed overeen met de geloofsgezinden van de parochiezaal. Eén God, één geloof, één toilet. 

In de zaal kun je je heemkundig bijscholen over ‘Gemeenteraadsverkiezingen in de Faluintjes 1830-1976’, een initiatief van de Heemkundige Kring de Faluintjes. Wie steden als Gent, Brussel, Amsterdam, Maastricht en Parijs aandoet, moet zich even aanpassen. Qua vormgeving is het een cultuurschok. Maar erfgoedkundig kun je veel bijleren. We mogen dankbaar zijn dat Vlaanderen Heemkundige kringen kent. We zijn allemaal zo fier op ons Vlaams erfgoed. Je moet daarvoor zelfs geen Vlaams-Nationalist puur sang te zijn.

We zouden het bijna vergeten. We schrokken even bij het binnenrijden van Herdersem-dorp. Een Grote Baan met aanpalende. Een kerk waar licht brand en de deur openstaat. De dag na de naamdag van Antonius-met-zijn-varken. We konden het niet laten. Nieuwsgierig dat we zijn. We betreden een mooi onderhouden kerk waar we alleen zijn met de pastoor, moderne veel te luide meditatiemuziek en een opgesmukt Antoniusaltaar, zoals ze dat alleen in een regio van uitstervende bloemisten kunnen.

Iets later komen er nog een vijftal mensen binnen, die duidelijk schrik van altaar en pastoor hebben. Ze durven niet vooraan plaats te nemen. En wie had dat gedacht, om 7 uur begint hier nog een mis op vrijdagavond. ‘k Vind het zonde, zo een grote kerk met 5 mensen. Met enige creativiteit moet het toch warmer en menselijker kunnen. Ik die leerde dat de kerk er niet alleen is voor God, maar vooral als een warme gemeenschap… Maar ja, in een blauwe gemeente, met soorten blauw, kun je nu ook niet verwachten dat God zich van zijn creatiefste kant laat zien, bedenk ik. We laten de mensen vieren en begeven ons ter Grote Baan. 

Zo begint een kermis in een dorp in Vlaanderen. Een dorp dat zich samen met Moorsel, Baardegem en Meldert als Faluintjes zo belangrijk vindt. Ja, we leven nu eenmaal in een perceptietijdperk.

Om 21.03 rijdt de laatste bus terug naar de Aalsterse beschaving. Openbaar vervoer in Vlaanderen is niet gemaakt om late uitjes te doen. Het is godgeklaagd. Zou Sint Antonius-met-zijn-varken daar misschien iets kunnen aan doen? Openbaar vervoer die naam waardig. Ik zou met plezier een kaarsje branden, zelfs een noveen, mocht  het helpen. Maar ik vrees ervoor. Dat hij vandaag, morgen en maandag mensen samenbrengt in een dorp zoals er zoveel zijn in Vlaanderen, dat moeten we hem wel meegeven…

En hopelijk vindt de Engel nog eens een uitbater. Al zullen de pintjes er niet langer 1 euro zijn zoals geafficheerd aan het raam. Herdersem, een dorp in de stad. Een dorp aan de Dender. Een dorp dat leeft, maar dan toch niet op vrijdagavond van de kermis. 

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here