Holebikinderen kennen evengrote levenskwaliteit

download (7)

Aalst (redactie/mas) Geloofwaardig wetenschappelijk onderzoek zegt geenszins dat opgroeien bij holebi’s nefast is voor de ontwikkeling van kinderen, zodat het irrationeel blijkt om er dergelijke opvattingen op na te houden.

Wie dus nog steeds dit soort nonsens blijft volhouden, is niet bekend met de tientallen empirische studies die dit reeds hebben weerlegd. Maar zelfs zonder die gegevens kan men met een beetje gezond verstand tot dezelfde conclusie komen.

Waarin schuilt volgens tegenstanders precies het eventuele gevaar van een opvoeding door holebi’s?  Zijn het vaak niet dezelfde mensen die bijvoorbeeld de mening toegedaan zijn dat homoseksualiteit besmettelijk is, ofwel dat kinderen door indoctrinatie of socialisatie later in hun leven sneller zullen opteren voor een homoseksuele of lesbische geaardheid. Waarom zijn er dan zoveel holebi-kinderen bij hetero-ouders?

“Maar je hebt toch een man en een vrouw nodig als rolmodellen”, is dan de tegenwerping, “anders kan je als kind toch niet uitgroeien tot een volwaardige persoonlijkheid.” Is dat zo? Wat doe je dan met mannen die ‘onder de sloef liggen’, of met zachtaardige huismannen en strenge, rationeel ingestelde carrièrevrouwen?

Wat doe je met kinderen waarvan een ouder overleden is? Bij sommige scheidingen is er eveneens een breuk met het kind. Wat raden we in die situaties aan? De overgebleven partner aansporen om zo rap mogelijk die lege plaats in te vullen door op zoek te gaan naar een nieuwe wederhelft misschien? Het potentieel traumatische aan dergelijke kwesties is niet zozeer het ontbreken van een specifieke vader- of moederfiguur, maar veeleer het tekortschieten, het verlies of de afwezigheid van iemand waar je een emotionele band mee hebt.

Niets wijst erop dat kinderen in gezinnen met een ouderkoppel van hetzelfde geslacht slechter af zouden zijn op vlak van mentale gezondheid, sociaal functioneren, identiteitsvorming, schoolprestaties of tal van andere aspecten van hun ontwikkeling. De argumenten van tegenstanders blijken ongeldig, en bijgevolg is het verbieden van kinderen krijgen voor holebi’s niet aangewezen. Integendeel, in een liberale democratie is het de plicht van de overheid haar burgers een zo groot mogelijke vrijheid te bieden, zeker als duidelijk blijkt dat men anderen daarmee geen schade toebrengt.

Mogen we het ook eens van de andere kant bekijken? Zijn er misschien zelfs voordelen? Door de aard van de biologische combinatie zal bij een holebikoppel niet gauw ‘een ongelukje’ gebeuren, of zullen er niet snel kinderen komen ‘omdat dat nu éénmaal voor de hand ligt’. Zij kiezen daarentegen heel bewust voor het ouderschap en zijn bijgevolg gemotiveerder dan het gemiddelde heterostel omdat hun keuze hoe dan ook weloverwogen zal zijn. Het al dan niet natuurlijke karakter van de situatie is in deze volstrekt irrelevant. Opgroeien in een warme, zorgzame omgeving kan dus evengoed in een gezin waarin de ouders het zelfde geslacht hebben.

Wat doen we dan met heterokoppels uit bepaalde doelgroepen die volgens de statistieken geen warm en stabiel nest kunnen garanderen? Moeten we hen ook behandelen zoals sommigen zouden willen doen met de zogenaamd onbekwame holebi’s? Er kan bijvoorbeeld wetenschappelijk aangetoond worden dat de opvoeding door laaggeschoolden niet goed is voor de toekomstperspectieven van hun kinderen. Want al vanaf de geboorte zijn die in het nadeel: de armere bevolkingsklasse zet meer ongezonde baby’s op de wereld. En later worden die vaker ziek, vaker dik, vaker rokend en sterven ze sneller.

Hieruit blijkt opnieuw dat niet ieder kind in België dezelfde kansen krijgt. Moet dit ons niet inspireren om de échte problemen aan te pakken, en om stappen te nemen om de kloof tussen arm en rijk weg te werken? Waarom zijn we daar niet meer mee bezig?

met dank aan  Brecht Decoene, moraalfilosoof in Knack.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here