Aast: Gemeenteraadsvoorzitter (Sandy) Sanne Nieulandt vertelt uit het hart.

sanne

Aalst (redactie/mas) We ontdekten op de installatie van de gemeenteraad dat haar echte naam Sandy is i.p.v. Sanne, maar het maakt haar niet minder joviaal. Op haar blog schreef ze haar gevoelens van de afgelopen maanden neer. We nemen het graag over. Mooi en aandoenlijk proza.

Eerder deze week werd ik, in de grote zaal van ons imposante belfort, verkozen én beëdigd als voorzitter van de Aalsterse gemeenteraad. Ik heb dus het genoegen en vooral de eer om de volgende zes jaar de vergaderingen van onze gemeenteraad in goeie banen te leiden. Niet alleen om als een discreet scheidsrechter de debatten te leiden, zoals SP.A fractieleider Patrick Jacobs waarschijnlijk heel terecht opmerkte tijdens de installatievergadering. Maar ook om ervoor te zorgen dat coalitie en oppositie in de beste omstandigheden samenwerken aan het beleid van onze stad. Om ervoor te zorgen dus dat onze gemeenteraad echt die plaats wordt waar het beleid voortdurend geëvalueerd en zelfs verbeterd wordt.

Eerlijk is eerlijk, ik had dat niet verwacht. Niet toen ik ergens half mei besliste om de stap te zetten of zoals één van mijn collega’s tijdens haar campagne vertelde “de klik te maken”. Ook niet toen ik met de elfde stek op de Aalsterse N-VA-lijst een heel leuke plaats toegewezen kreeg. Evenmin bij al die bijzonder positieve opmerkingen die ik de weken en maanden nadien van vriend en vijand te horen kreeg. Zelfs niet toen ik op veertien oktober eerst ’s namiddags thuis en later in het u bekende  lokaal op de Grote Markt de uitslag en ook mijn persoonlijke resultaat bibberend van mijn telefoonscherm kon aflezen.

Nee, ondanks het vertrouwen van mijn omgeving in de goeie afloop,
was ik er van overtuigd dat mij niet meer dan een, al dan niet veredelde,
figurantenrol zou toebedeeld zijn. Wat ik ook logisch achtte, als nieuwkomer in het politieke systeem. Ik was immers ook nooit vragende partij om een mandaat in te vullen. Mijn gezin, mijn bedrijf, mijn activiteiten die daar, het ene al wat dichter dan het andere, bij aan leunen, zorgden ervoor dat het gros van de 24 uur die een dag telt, ruimschoots ingevuld werden.

Maar langs de andere kant toonde ik mij ook altijd bereid om de koe bij de horens te vatten en mijn  verantwoordelijkheid te nemen als mij dat gevraagd zou worden. Dus als onze eigen partijtoppers in mij een goeie kandidaat zien om de gemeenteraad te leiden en bovendien ook bij de andere partijen niemand daar enig bezwaar tegen heeft, wie ben ik dan om daar aan te twijfelen.
Of, nog meer, als 1202 (duizend tweehonderd en twee)  Aalstenaars mij hun vertrouwen geven in het stemhokje, dan mag ik daar zelfs geen nee tegen zeggen.

Maar, wees gerust, het is een heel positieve keuze om mij op die manier op het politieke strijdtoneel te begeven. Het wordt heel strak plannen om alles op een ideale manier te kunnen combineren. Maar er is al maanden meer dan genoeg bereidwilligheid rond mij om ervoor te zorgen dat het allemaal wel los loopt. Niet alleen thuis en op het bedrijf. Maar, bijvoorbeeld, ook op de administratie van onze stad, waar ik nu al merk dat het bijzonder aangenaam samenwerken wordt. In de aanloop naar de installatievergadering ging ik al enkele keren op bezoek op het stadhuis en ik werd er met open armen onthaald. Heel fijn om zo te kunnen starten.

Geloof me dus vrij … ik brand van ambitie om van mijn ambt iets te maken. Uit respect voor iedereen die mij de vorige maanden gesteund heeft en dat vandaag nog doet. Uit respect voor deze stad die, we moeten daar eerlijk in zijn, de leukste en mooiste stad van gans de wereld is. Uit respect voor iedereen die voor mij gestemd heeft. En, niet te vergeten, voor de traan die mijn grootvader – een bijna negentig jarige schroothandelaar begot – wegpinkte tijdens mijn eedaflegging.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here