Column: zonder dwarsliggers rijdt de Aalsterse trein niet.

Aalst is me toch wel een voorstadje. Is het de slechte lucht die het Eiland Chipka spuwt? Is het de geest van Jan de Lichte die over de Grote Markt spookt? Zijn het de geesten van de Bokken in de resterende kasteeltjes aan de rand van het gewezen industriële stadje?

God mag het weten. God in Aalst. Ja, welke God? Of is het Allah? In elk geval het is een moeilijk te besturen stadje, al de dagelijkse kaarsjes in de Werfkapel bij onze-lieve-vrouw-ter-druiven ten spijt. Wat heeft God hier mee te maken? Ja, misschien meer dan je denkt. Want er zijn er nog steeds die zich ideologisch op hem beroepen om aan politiek te doen. Ja, welke politiek?

Anny III las ik in een interview met ‘de vader van het nieuwe Aalst’ Johan Stijlemans. Ja het is hoe je het bekijkt. Als je verder kijkt dan je neus lang, zit er wel waarheid in. Maar je moet durven verder kijken. Op het einde van Anny III liep het wat mis. Paars was elkaar wat beu? ‘k Weet het niet. Denk dat het vooral de liberalen onderling waren die elkaar wat beu waren. Maar de geschiedenis moet maar uitmaken of het zwaartepunt in Meldert-les-Bois of Alost-la-Ville lag.

Maar de Aalstenaar zag dat het niet goed was. En bracht in die geest zijn of haar stem uit. De extreme Vlaams-nationalisten van het VB werden van het slag de grootsten, de bokken de tweede formatie, met dank aan de versnipperde liberalen. Aalst houdt niet van ruziemakers. Na 18 jaar christen-democratische oppositie, de partij die zich bij God en zijn zoon inspireert, ging het veranderen. Het colgate-meisje Uyttersprot werd de burgemeester met de lach. Behalve in het schepencollege. Daar was er minder gelach.

Open VLD en SP.A ontdekten de ene tsjevenstreek na de andere. CD&V ontdekte een anti tsjevensfeer. Zes jaar ten gronde besturen zat er niet in. Eerder de stad ten gronde richten. So what. Als politiek meer een spel is dan opkomen voor de burgers, dan was de zes jaar gelukt. Alleen de Aalstenaars zagen het zo niet.  Helemaal niet.

Opnieuw werd al het geld op één paard gezet. Deze keer de N-VA. Een partij waar bijna geen Aalstenaar tot voor de verkiezingen wist wat ze echt wilden, maar erger dan het was, kon niet meer, dacht de Aalstenaar.  N-VA mocht het proberen. Neen, moest het proberen. Want CD&V, Open VLD en SP.A laten verder doen onder JJ, dat was een Welvaartstraat te ver.

En het werd 15 oktober, 16 oktober, 17 oktober… zelfs 15 december. Het raamakkoord was nog steeds niet volledig ingevuld. D’Haese krijgt zijn coalitie moeilijk op de rails. Eerst SP.A in alle staten. Dan vooral de SP.A van buiten Aalst en een verstard links en oppositiestokend groen. Maar of er zes jaar een eensgezinde sp.a fractie zal zijn, dat is van een ander rood vaatje getapt. Met een vrije De Smedt weet je nooit. Stalinisme is moeilijk te vatten.

Maar ook bij de CD&V, al of niet door God geïnspireerd, roert er wat. De invulling van het raamakkoord was niet altijd hun ding. Ligt het niet aan hen dat er afgelopen weekend nog geen volledig bestuursakkoord was? Hebben ze geen zittend gat dat ze zelfs nu en dan eens moesten opstaan? En alsof het nog niet voldoende was, spuwde Bart Van Lysebeth zijn gal. De schepen van het grote gelijk. Alleen kreeg hij van de kiezer geen gelijk. Ja, dan is er een probleem. Hoeveel kaarsen je in Affligem voor God en klein pierken ook doet branden.

Al of niet omsjerpte burgemeester Christophe, ge had het u waarschijnlijk anders voorgesteld op 14 oktober in Mia’s café op uw Grote Markt. Ja, Aalst blijft Oilsjt. In goede en kwade dagen. Uw trein zal wel rijden, daar twijfel ik niet aan. Zelfs als ze in de kapel van den Donk geen kaars branden. Maar het zal een trein zijn die rijdt over dwarsliggers. Hopelijk niet teveel. Na zes jaar wisselcoalities is een coherent stadsbestuur toch wel eens een verademing. Allez, zou het zijn… of moet je toch nog eens een koffie gaan drinken in de Graaf van Egmont. Kwestie van wat meer zekerheid. Soms ben je beter met een fakkel dan met een noveenkaars….

En dank er aan, het is niet nodig te hopen om te ondernemen, noch te slagen om te volharden.

u een warm hart toedragende,

Willem de Zwijger.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here