TV: THE WALKING DEAD: VEEL BLOED MAAR SOMS MET BLOEDARMOEDE

Aalst (redactie/rfos) Als je me zou vragen welke de beste TV-serie ooit is dan kies ik resoluut voor Breaking Bad. Omwille van de fascinerende en intelligente mix van realiteit en fictie. Wanneer ik een serie enkel en alleen op zijn visuele flair en klasse moet beoordelen, geef ik goud aan Mad Men. Naast dat de beide series kwaliteit van de bovenste plank bieden, hebben ze nog een andere gemeenschappelijke noemer: de Amerikaanse kabeltelevisiezender AMC. 

Sinds 2010 kwam daar nog eens “The Walking Dead” bij. Hun nieuwste winnende paradepaardje waarop een sheriff zit die de strijd aanbindt met ondoden. “Walkers” die door het puin van onze samenleving strompelen op zoek naar een hap vers lillend mensenvlees.

Producent Frank Darabont, de 3 maal Oscar genomineerde regisseur voor The Shawshank Redemption en The Green Mile is al aan zijn derde succesvolle en bejubelde seizoen toe in de Verenigde Staten.

De pilot opent veelbelovend met een bevreemdende flash forward waarin politieagent Rick Grimes (Andrew Lincoln) behoedzaam ronddwaalt door een aardig in beeld gebrachte setting van autowrakken. Als een op het eerste zicht onschuldig ronddwalend meisje een in werkelijkheid ondode “walker” blijkt te zijn, krijgt ze meteen van agent Rick koelbloedig een stuk lood door de hersenen gepompt. De die-hard-zombiefan wordt al meteen gerustgesteld. Het gaat wel degelijk goor en bloederig worden.

En dan gaan we terug voor een flash back die het hele verdere seizoen aanhoudt. Die begint wanneer de politieagent terecht komt in een knap in beeld gebrachte, wervelende shootout. Hij belandt in een ziekenhuis en ontwaakt pas als zich een grote zombie-invasie heeft voltrokken. Rick zet noodgedwongen alleen zijn eerste stappen in een nieuwe hallucinante wereld. Op weg naar zijn woning ontmoet hij strompelende, kreunende of kreupende creaturen die niet allemaal over de benodigde oren en poten beschikken.

Uiteindelijk thuisgekomen komt hij tot de nare vaststelling dat zijn echtgenote Lori Grimes (Sarah Wayne Callies) en zoontje zijn verdwenen. Een lotgenoot vertelt Rick dat er zich in Atlanta een vluchtelingencentrum bevindt. In de hoop er zijn vrouw en zoon te vinden trekt hij met paard en een zak vol wapens als een post-apocalyptische Lucky Luke over verlaten snelwegen. Maar zijn tocht is uiteraard vol gevaren.

Wat volgt zijn scenes die door de expliciet gore invalshoek tot onze donkerste verbeelding spreken. Helaas glijdt het scenario halverwege de serie uit en strompelen Rick en een aantal nieuwe personages zombiegewijs naar ongekende dieptes. U krijgt enkele verhaallijnen met stereotiepe en ongeloofwaardige nieuwe karakters (de scene met de filantropische Latino grootmoeder is werkelijk kluchtig te noemen). Het spanningselement en het scenario krijgt gelukkig snel nieuw leven op het moment dat u meer te weten komt over de gezinsleden van Rick …

Desondanks de eerste serie van “The Walking Dead” maar 6 afleveringen telt, bevat ze al een ietsje teveel dialogen die soms geschreven lijken door op sterven na dode scenaristen. Geloofwaardig acteren doen soms enkel de zombies. Omdat ze geen tekst kregen…. Daartegenover staat dan het visueel sterke horrorspektakel en de vaak originele en spectaculaire grimage van de onlieverds. De karakterontwikkelingen en de verscheurende keuze waarvoor de personages in de laatste aflevering komen te staan hebben wel degelijk genoeg vlees om het lijf om honger te krijgen naar het tweede volwaardig seizoen. Deze keer met 13 afleveringen … Want bloedarmoede kunnen we missen in een TV-serie over zombies. (R. Fosselle)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here