Boek: ‘Mijn Amerika’: Vlamingen en Nederlanders over ‘hun’ VS

Aalst (redactie/DWM) Adviseur communicatie Jo Detavernier verzamelde indrukken over de VS van 21 Vlamingen en Nederlanders. De meesten van hen wonen er of hebben dat gedaan. Het is een overwegend conservatieve selectie, maar daarom niet minder lezenswaardig. 

Voor zover Europeanen vertrouwd zijn met de VS, hebben ze het meestal over de westkust (in hoofdzaak Californië), de noordelijke oostkust (New York en wijde omgeving) en de stad Chicago in het middenwesten. Dat is ook in dit boek het geval. 15 van de 21 bijdragen gaan over die delen van de VS.

Dat maakt de overige hoofdstukken over Utah, Colorado, Michigan,Texas en Louisiana relevanter. Het is iets wat je telkens weer ziet in boeken/reportages/krantenartikels over de VS. Als Europeanen het over de VS hebben hebben ze het over de westkust en de oostkust, niet over dat enorme binnenland. Buiten toeristische reportages lees je haast nooit iets over pakweg de bewoners van Noord-Dakota, Montana, Tennessee, Idaho … die staten zijn nochtans even representatief voor de mozaïek die de VS in feit is.

Zoals hierboven al gezegd, Europeanen bekijken de VS vanuit hun eigen bril, noem die ideologisch of iets anders, maar het is wel zo. Dat is geen probleem, zolang de lezer daar maar rekening mee houdt.

Je kan je ook de vraag stellen of er wel zoiets bestaat als dé Amerikaan (of pakweg dé Italiaan, dé Noor, dé Vlaming, dé Nederlander). Pogen de VS samen te vatten in één boek is dus altijd een risico, je slaat zoveel over dat je wel gedoemd bent om oppervlakkig te blijven. Maar goed, ook dat hoeft geen probleem te zijn, zolang je die bedenking als lezer in je achterhoofd houdt.

Het boek is ingedeeld in zes delen: Amerika droomt, Amerika werkt, Amerika entertaint, Amerika denkt, Amerika verwelkomt en als laatste Amerika lacht.

Voormalig VTM-correspondent Suzy Hendrickx maakt rake observaties over de mondigheid van de gemiddelde Amerikaan. De koppige stilzwijgendheid van de Vlaming is de Amerikaan wildvreemd. Zij koppelt daar ook inhoudelijke kwaliteiten aan. Dat is voor discussie vatbaar.

Mark Eyskens, gewezen eerste minister, ging er ooit studeren. Vanuit zijn maatschappelijke visie maakt hij een aantal opmerkingen die tot nadenken stemmen. Hoe komt het dat het niet de Chinezen waren die eerst voet aan land zetten op het Amerikaanse continent “die qua wetenschappelijke en technologische vooruitgang in de 15de eeuw zeker niet moesten onderdoen voor de Europeanen?” Ook deze overtuigde atlanticus ontgaat het sociaal darwinisme van de Amerikaanse maatschappij niet.

‘Steeds heb ik het onderscheid gemaakt tussen de grote kwaliteiten van de Amerikaanse bevolking enerzijds en het beleid van de Amerikaanse leiders anderzijds, dat zeker niet steeds beantwoordt aan de idealen, devisies en de belangen van Europa’. De man gaat ook uitgebreid in op zijn lidmaatschap van de Trilateral Commission, een orgaan dat in progressieve middens niet bepaald een goede reputatie heeft.

Zijn bijdrage, één van de langste in dit boek, bevat nog wel meer dingen waar ik het niet mee eens ben, maar net dat maakt zijn hoofdstuk het meest boeiende van het geheel. Mark Eyskens verbergt zijn mening niet en confronteert je met de contradicties van je eigen gedachtengoed.

Redacteur van dit boek Jo Detavernier geeft een liberale interpretatie aan ‘zijn’ VS. Sofie Benoot is een documentaire filmmaakster. Haar bijdrage is zwak, overbodig. Wielerjournalist Rik Vanwalleghem biedt naast zijn observaties over de VS ook een rake beschrijving van het West-Vlaamse karakter en heeft het ook even over de verschillen tussen de VS en Canada.

Komen nog aan bod: Diederik Van Hoogstraten die voor Elsevier en De Volkskrant in de VS woont. Ook een andere ‘bril’ komt aan bod. Ludo Abicht doceerde jarenlang aan Amerikaanse universiteiten. Ook Filmregisseur Jan Verheyen mag niet ontbreken. Hij etaleert zijn encyclopedische kennis van de filmgeschiedenis, die uiteraard voor het grootste deel Amerikaanse geschiedenis is.

Schrijver Christophe Vekeman houdt een vurig pleidooi voor de rehabilitatie van de countrymuziek. Hoogleraar kerkrecht Rik Torfs is blijkbaar ook een VS-minnaar. Tussen de lijnen van zijn bijdrage lees je een voorzichtig pleidooi voor de herwaardering van religie in de maatschappij.

Matthias E. Storme, pas verkozen N-VA-raadslid in Gent,  is een collega van Prevenier. Hij houdt in zijn bijdrage een warm pleidooi voor de debatcultuur van de Amerikaanse universiteiten. De gemiddelde Amerikaan mag dan al religieus conservatief zijn. Volgens journalist Bert De Vroey contrasteert de tolerantie voor religieuze symbolen in de VS terecht met de dikwijls gecrispeerde hoduing hier.

Er staan nog wel meer lezenswaardige bijdragen in dit boek. Die mag de lezer zelf ontdekken.  De lezer van Belg.be mag ook eens de uitdaging aangaan een boek te lezen dat de lof zwaait van dat enigmatische land aan de overkant. Aanbevolen. (door Lode Vanoost, met dank aan De Wereld Morgen)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here