Dagboek reis naar de Filippijnen, eindaflevering…

Dag 20 – Na moeilijk opstaan en nog een verfrissende koude douche maak ik mij klaar. Tito Blas arriveerd rond 10 uur en wij vertrekken richting Tagaytay, waar ik door een Belg ben uit- genodigd op een bijeenkomst van expats in de streek.

Wij rijden eerst bij de Belg thuis, waar we vers gebakken “frans” brood eten, een glaasje Rode wijn of twee verorberen gevolgd door een lekkere zelfgebrande koffie. Het brood is Vergezeld van zelfgemaakte lekkere leverpastei, verse tonijnsalade en gerookte vleeswaren, Die zeer moeilijk te verkrijgen zijn, maar door de gastheer zelf geproduceerd.

We verplaatsen ons (Tito Blas, Ikzelf en Gaspart) richting bijeenkomst. Er zijn Canadezen, Amerikanen, een Zwitser, Een Griek, Een Japanner, Een Indiër, een aantal Nederlanders, Duitsers en wij. Er worden wat ervaring uitgewisseld. Velen zijn hier op pensioen, zelf ben ik vooral aan de praat met de Nederlanders, de Zwitser en de Griek. De Griek is de jongste in het gezelschap, doch leeft hij reeds meer dan 10 jaar op deze archipel. Hij is
Eigenaar van een bar, een Grieks Restaurant en een hotel. Het is een vriendelijke en correcte kerel met wie ik goed overeenkom. Ook het gezelschap van de burgemeester van Tagaytay is er. Vorige vrijdag had de Burgervader ook al de vreemdelingen uitgenodigd op een etentje.

De tijd loopt als een trein en besluiten na een paar biertjes om iets te gaan eten. We komen in een “voor de Filippijnen” exotisch restaurant. We kunnen er oa paardenvlees, Krokodil, Wild varken en Hagedis eten. Wij gaan voor het paard en het wild varken. Het is best lekker.

Rond 23 uur vertrekken we huiswaarts. Er is echter nogal wat mist in de Highlands en om 00u30 komen we thuis aan. De wagen werd bestuurd door oom Blas. Hij is op een kleinigheid na de BOB geweest. Hij blijft ook bij bij overnachten, bedden genoeg vrij.

Dag 21 – Tito Blas is vroeg huiswaarts vertrokken. Zelfs heb ik natuurlijk de weerslag van het late uur gisteren en de vermoeidheid is groot. Vandaag doe ik enkel mijn inkopen, ga eten bij Chowking en sluit af met een verkwikkende relaxatiemassage.

Nog watTV kijken, blijkbaar zijn er op het eiland Masbate 42 aardschokken geweest vandaag, waarvan 9 goed voelbaar. Hier hebben we er niets van ondervonden. We kijken nog naar een populaire TV show, spreken nog even met het thuisfront en gaan dan ons bedje induiken.

Dag 22 – Normaal liggen de papieren voor onze aangekochte wagen te wachten in Manila, maar door de vermoeidheid zullen die even moeten wachten. Tussen mij en Uncle Blas werd de afspraak gemaakt om maandag samen naar Manila te gaan. Vandaag met David en Bob gesproken.

Er zijn een paar buitenlanders die wel met mij in zee zouden willen om hier iets commercieels op te zetten, doch ik heb hen gewezen om dat niet te rooskleurig in te zien. Het is niet zo makkelijk om hier iets te doen slagen. Alles moet tot in de puntjes worden uitgezocht en geregeld. Bovendien wil ik niets zelf meer officieel doen, ik ben nl op pensioen, maar indien mijn kinderen interesse hebben wil ik zeker een serieuze duw in de rug geven.

Dag 23 – We zitten samen met de buitenlanders in Country Style SM, een koffie te drinken. Een Belg, afkomstig uit mijn buurt in België vervoegd ons. Hij is gehuwd met een Filippijnse sedert één jaar maar er zijn problemen met het visum.

Programma’s destijds als Jambers en nu Exotische liefde trekken het merendeel van de huwelijken uit verband. Men moet inderdaad opletten, vooral met “Oude Belgen” met weinig verstand en soms ook onbemiddeld. Het belangrijkste is deze mensen het zeer moeilijk te maken om met een buitenlands meisje te huwen dat 25-30 of meer jaren jonger is dan de kandidaat man. Mensen zijn inderdaad vaak op zoek naar een beter leven, deze meisjes verdienen het niet om nog verder in de shit te worden geduwd.

Anderzijds moet men mensen die het wel menen en qua leeftijd wat in de buurt zitten, vast werk hebben en écht langs weerszijden hun leven willen opbouwen de kans geven om gelukkig te leven. Filippijnse meisjes willen bovendien ook graag werken aan de zijde van hun man en gaan naar België om enerzijds hun man gelukkig te maken, zelf gelukkiger te worden en zich te integreren in de gemeenschap waar ze terecht komen.

Ik hoop dan ook dat deze mensen snel naar België kunnen. De man is in een goed jaar tijd reeds verschillende malen heen en weer gevlogen om bij zijn kerstverse vrouw te zijn. Men zou tenminste een bruid reeds een voorlopig visum kunnen geven en pas na een tijd een vaste verblijfsvergunning bezorgen. Op die manier kunnen oneigenlijke huwelijken nog steeds worden teruggedraaid indien blijkt dat het huwelijk niet op een eerlijke manier totstandkwam en stand zal houden.

Dag 24 – Het is mijn laatste zondag voor mijn afreis naar België volgende zaterdag. Het geeft mij echt een dubbel gevoel. Ik wil zéér graag mijn familie terugzien, maar haat mijn vaderland met mensen die moeilijk kunnen lachen, een rotklimaat en taksen aangevuld met zware kosten die je in een wurggreep houden. België is mijn vaderland, dit is mijn moederland. Geen enkele vreemdeling die ik tegenkwam, zowel van Amerika, Canada, Griekenland, Zwitserland, Nederland, Duitsland en België wil nog permanent terug naar zijn land.
Iedereen weet en beseft dat dit land problemen heeft, dat er corruptie is en de doorsnee lonen te laag om goed te kunnen leven. Anderzijds vind de grote meerderheid toch een manier om te leven en heeft iedereen hier een glimlach op de mond. Soms schrikken ze van ons omdat wij meestal nogal luid praten. Men denkt soms dat wij kwaad zijn, doch is niets minder waar. Eens de mensen in de buurt ons kennen is er een zeer goede verstandhouding en mensen hier sluiten je dan graag in hun hart. De rest van de week zal ik bezoekjes brengen aan de kapper, het wellnesscenter, cadeautjes kopen en mijn niet-Filippijnse vrienden bezoekjes brengen. Het is een zeer drukke periode, want ook de valies dient te worden gemaakt met het oog op de weegschaal want 23 kg is mijn maximum gewicht, maar ik slaag er wonderwel in.

Dag 25 – De terugreis is voor mij zwaar. Ik ben tijdig op de luchthaven en breng nog anderhalf uur in de loges op NAIA door. Op het vliegtuig zie ik tijdens het taxiën de tekst :”It’s always more fun in the Philippines” Voor mijeen waarheid als een koe. Met de tranen in de ogen verlaat ik de Filippijnen, richting België. Goed om mijn gezin weer te zien, maar een gedeelte van mijn hart blijft toch weer achter…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here