Stellenbosche Kerel (Z-Afr.) wordt dominee in Aalst dank zij Skype

Aalst (redactie/M.Stas) Verkiezingszondag. We fietsen de Dr. André Goffaertstraat op naar de Protestantse kerk. Een jong ogende blanke man verwelkomt ons. Een beetje timide, één en al smile. Werner Lategan. Zondag 28 oktober wordt hij ingezegend als predikant en bevestigd in zijn ambt als dominee van de Aalsterse Opstandingskerk. What’s in a name.

Meneer de Dominee, maar we mogen Werner zeggen, is een blanke Zuid-Afrikaan. 37 jaar. En al mogen voorgangers in het protestantisme huwen, Werner is nog vrijgezel. En ook vrijgezellig. Het uitbundige van een bourgondische Rooms-katholiek heeft hij niet. Maar de zurigheid van een katholieke pilaarbijter evenmin. Van onze carnavalstoet genoot hij begin dit jaar al, weet in perfect Aalsters ‘Voil Janet’ te zeggen, meer zelfs,weet waar het over gaat. Met tintelende oogjes verklaart hij aan een rasechte ajoin, carnavalist in hart en nieren, zelf een Voil Janet, wat een Voil Janet is. Aandoenlijk. Zijn inburgering is geslaagd. Maar voor een doctor in de theologie en dus eigenlijk een geleerde, voelen we ons direct thuis voor een interview. Een interview dat eigenlijk een leuk gesprek wordt, alsof we elkaar al langer kennen.

De Dominee studeerde aan de belangrijke universiteit van Stellenbosch in zijn thuisland Zuid-Afrika theologie. Later ontdekte hij de Lage Landen door te doctoreren aan de universiteit in Groningen, Noord-Nederland. Hij is een specialist in het Oude Testament geworden. Ik bespaar jullie de theologische details. Maar het is op zijn minst theologisch boeiend. Zeker voor een protestant.

Vanuit Groningen kwam hij in contact met Vlaanderen en de VPKB. De Verenigde Protestante Kerk in Belgïë. De kleinschaligheid van de protestantse gemeenten (= parochie) in Vlaanderen sprak de nieuwe Dominee aan. En bij hen geen benoemingen door een bisschop zoals bij katholieken, maar een sollicitatie. Een gemeente heeft een vacature voor een dominee, en gaat zelf op zoek naar een man of vrouw die bij de gemeenschap past. Zo solliciteerde de dominee eerst in de protestantse enclave Horebeke. Er werd een andere uitverkorene aangesteld, maar hij komt in contact met het ‘Aalsterse Clubje’ protestanten. Een jaar later wordt hij aangesteld. Het matcht tussen de zachte, lieve Werner en de harde en meer uitbundige werkers van de Aalsterse gemeente.

Alleen, hij had nog nooit de verantwoordelijkheid voor een gemeente gedragen. Hij volgt stages in Brugge en een dorp op 14 kilometer van Aalst, aan de monding van de Dender. Hij verliest er gelukkig zijn geloof niet en is klaar om volwaardig de Aalsterse gemeenschap te leiden. Een gelukkige Aalsterse gemeenschap dat ze weer een volwaardige dominee in hun midden hebben. Het is niet gemakkelijk om in Vlaanderen dominees te vinden. Nederlanders zakken niet zo graag af, ook omwille van de lagere verloning. Nederland vergoedt beter. En Vlaamse dominees lopen niet zo dik gezaaid.

Leuk om weten is dat het sollicitatiegesprek vanuit de andere kant van de wereld met skype werd gevoerd. Als dat geen pastorale primeur is…

Werner Lategan is niet over één nacht ijs gegaan. Hij kent Aalst al vrij goed. Hij weet waar hij heen wil als dominee. Een man voor wie God uiteraard belangrijk is, maar niet zonder de diaconie, niet zonder het sociale de plaats te geven die het verdient. “Sociaal engagement in de stad is belangrijk”.

Drie aandachtpunten neemt hij als dominee zeker mee in zijn zending. Primo, de profetische rol de stemlozen een stem te geven. Secundo, zorgen dat zijn gemeente een veilige haven is voor wie aan de rand van de stad staat. Tertio, de eenzamen helpen hun eenzaamheid te dragen en te doorbreken.

Hij heeft eerst wat schrik om het over Aalst te hebben, maar na wat aandringen, brengt hij zijn verhaal. Over onze stad met een rijke geschiedenis. Over een stad tussen Brussel en Gent die sociaal een moeilijke periode meemaakte. Tijdens het praten over literatuur ontdek ik dat hij in dit Boonjaar het boek Daens van Louis Paul Boon aan het lezen is. Hij wilt Aalst doorgronden. Is blijkbaar niet zinnens het ajuinenvolkje snel te verlaten.

Ook het cultureel aanbod in c.c. De Werf heeft hij reeds ontdekt, een verrassend aanbod voor deze geleerde man. Hij volgde zelfs dictie om zijn harde Hollandse ‘g’ die hij in Groningen leerde te verzachten. Dit gekoppeld aan zijn Zuid-Afrikaans accent, geeft iets exotisch. ‘Da kaan in Oilsjt allien’.

Als we aandringen, en nog eens aandringen, schrik te kwetsen, vindt hij de Aalstenaars toch wel meer gesloten dan de Zuid-Afrikanen. “Maar eens ze je beter leert kennen de Aalstenaars, sluiten ze je in de armen. Ben je één van hen. Ik voel me hier goed tussen jullie…” Hij is niet zinnens zich op te sluiten op een protestants eilandje op de Ajuinkouter. Hij gaat op verkenning. Heeft reeds goede contacten met andere religies. Ook met de grote broer in Aalst, de Rooms-Katholieken. Vooral met de dekenale medewerkster Ann De Vuyst. Het kan de oecumene alleen maar ten goede komen. Een oecumene die Werner Lategan een warm toedraagt.

Een man alleen in een domineehuis in de Geraardsbergsestraat. Die zelf zijn potje kookt. “Vlaamse stoofvlees met frietjes is zo lekker. Ook ajuinsoep lust ik graag. En op de zaterdagmarkt leerde ik jullie ‘Oiljsterse’ – hij spreekt het zo mooi uit – vlaai kennen. Echt lekker…” Ik kijk verrassend op als een kind uit de Zuid-Afrikaanse wijnstreek zegt dat hij zo kan genieten van een lekker Belgisch biertje. Een Affligem tripel, als het wat meer mag zijn een Rochefort 10. Het gaat er zeker in. Of een Westmalle Tripel. Na een jaar stage en warmlopen in Aalst en Vlaanderen, weet hij onze bourgondische levensstijl te appreciëren.

En toch blijft hij een kind met ‘Die stem van Suid-Afrika’. Hun braai is toch niet hetzelfde als onze barbecue. “Het zijn echte grote kampvuren bij ons, niet zo een kleine dingen zoals hier…” Zegt hij wat bedeesd, een beetje schrik ook maar iets kritisch over onze Vlaamse cultuur te zeggen. Het meest mist hij uiteraard zijn familie. Gelukkig zijn ze nu in de stad om zijn aanstelling bij te wonen. En hun kust én heuvels én bergen. “Jullie natuur is mooi, de Vlaamse Ardennen, maar onze zee en bergen zijn zo anders.” Wie ben ik om hem tegen te spreken. Een geluk dat God niet heel de wereld op dezelfde manier schiep. Maar daar durf ik met een theoloog gespecialiseerd in het scheppingsverhaal niet over beginnen.

Ik heb spijt dat we ons interview moeten beëindigen. Het zal zeker ons laatste gesprek niet zijn. Met plezier neem ik de uitnodiging aan aanwezig te zijn op zijn inzegening en bevestiging in het ambt. Zondag 28 oktober om 15 uur in het Protestantse kerkje, Dr. A. Goffaertstraat, rechtover glashandel De Smaele. Iedereen is welkom met een warm hart voor oecumene. Een ideaal moment om te ervaren dat protestanten niet wereldvreemd zijn. En een aardige man die zal voorgaan, voor het eerst in zijn zwarte toga… Wat moet een mens op zondagmiddag meer hebben om zich goed te voelen? O ja, ook protestanten drinken nadien tijdens een receptie. Het kan niet op…  (mas)

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here