Dagboek reis naar de Filippijnen, aflevering 2


Onze vlucht naar Qatar duurt normaal zo’n dikke 7 uur maar wij landen een uur vroeger, te Wijten aan een sterke staartwind van 180 km/u. Hierdoor is de wachttijd voor mijn connectie 3u25 ipv 2u25. De luchthaven van Qatar is niet van de grootste, maar ik ga, gezien de tijd, op bezoek in de vele winkeltjes.

De technische apparatuur is hier wel prijzig, vergeleken met de prijzen in ons land. Nog eens naar toilet en mijn boekje lezen en het is zo weer tijd om in te checken voor de connectie. Ook hier verloopt het inchecken tijdig. Door werken aan de luchthaven moeten we wel met de bus naar het vliegtuig en hierdoor verliezen we een kwartier. Mét een beetje vertraging gaan we de lucht in. Het voordeel van zo’n langer reizen is dat je tijd hebt om films te bekijken. Gezien iedereen zijn eigen tv heeft met talloze mogelijkheden van games, over tv series, honderden dvd’s, extra’s en honderden films kan je je gewoon niet vervelen.

Ik bekeek onderweg de film van Steven Spielberg rond Kuifje of moet ik zeggen Tin Tin ?, Poes in Boots, 50/50 en luisterde naar de door mezelf ingestelde jukebox op basis van de aanwezige muziek on demand in het vliegtuig. Ook het eten én het drinken is voortreffelijk, we hebben niet te klagen. Deze keer is mijn buur een Filippijn, een OSW die waarschijnlijk heel moe is vertrokken van zijn werkplaats in Bahrein. Hij slaapt bij-
Na de ganse vlucht, maar het is hem gegund, gelukkig snurkt hij niet ;o)

De vlucht van Doha naar Manila neemt ongeveer acht uur in beslag, maar door de gunstige wind landen we 20 minuten eerder op Naia Airport Manilla.

Voor we landen zie ik reeds de vele eilanden die uitnodigend lijken te lachen naar de aankomende bezoekers, de reflex van De zon op de rijstvelden geeft de indruk dat het landschap bezaaid ligt met prachtige spiegels. Het lijkt ook of mijn hart tevreden is dat het terug “thuiskomt” in het land dat het mijne niet is Maar wel mijn ziel heeft veroverd.

De landing verloopt perfect en er is algemeen applaus te horen in het vliegtuig. Moe maar voldaan zet ik terug voet op Filippijnse grond.

De oom van mijn vrouw, Tito Blas en Tita Emmy wachten mij op aan het ontmoetingspunt. We zien mekaar direct en begroeten elkaar hartelijk. Niet met een zegen zoals dat de traditie is maar met een kus en een knuffel zoals dat in Europa wordt gedaan. Het is 3u30 in de namiddag en 29°, ik heb nog steeds mijn dikke trui en jas aan ;o)) Mij lijkt het of er minder verkeer is richting Santa Rosa en de rit verloopt vlot. In onze straat lijkt ons huisje mij uitnodigend op te wachten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here