Nog 8 keer slapen… Verkiezingscolumn.

Patrick klapt vrijuit. ’t Wordt tijd na 30 jaar…

Zelfs zijn politieke boezemvriendin Gracienne Van Nieuwenborgh zei het op een persmoment in het volle volkshuis. “Een boeksken schrijven twee weken voor de kiezing, met heel veel tekst, wie doet dat nu?” Ja wie doet dat nu? In Aalst niet teveel. Patrick De Smedt is één van de weinigen. Advies? Heeft hij lak aan. Een communicatiecel? Heeft hij lak aan. Een diarree aan persmededelingen zoals sommige collega’s? Heeft hij lak aan. Gewoon zijn goesting doen, in tegenstroom, zoals het boek van Bert Van Hoorick titelde. Koppig en eigenwijs zoals een schoolmeester kan zijn, zoals ze er op den Bolleweg geen meer maken… Dat is Patrick, zo leest Patrick.

Een geluk misschien dat het op papier staat… nog geen politiek testament, hopelijk niet, voor Aalst dan vooral. Met politici moet je niet teveel compassie hebben. Ze hebben dat meestal ook niet… maar sommige politici zijn op korte termijn moeilijk te vervangen. Zeker in Aalst. Zeker Patrick. Ook al dromen sommigen om en rond het Volkshuis zelfs hardop dat hij vervangbaar is…  Dat ze beter kunnen… en ze zitten dan nog niet eens in de gemeenteraad… De bijbel, daar zijn ze in het Volkshuis niet zo goed in, maar hoogmoed en val, even googelen, en er gaat zelfs aan de Houtmarkt een lichtje branden.

Er bij zijn, dat willen ze allemaal op 14 oktober ’s nachts… eerst de partijen… de weken nadien de schepenen… Je wilt de telefoons niet betalen die partijen en clans uitgeven om hun pion in het college te krijgen… Zeker partijen waar zuilen in stilte nog een rol hebben… Voor Aalst is het goed ‘dat er bij zijn met visie…’ Wie Patrick leest, leest visie…

En eerlijkheid, een kat een kat te durven noemen… “Vanuit 30 jaar OCMW in samenspraak naar een vernieuwend sociaal beleid voor Aalst werd de titel van ons beleidsplan 2007-2012. En, blijkbaar lukte het samenwerken in de Gasthuisstraat beter dan in het stadhuis.” Het lukte samen met Oranje Chris en Blauwe Michel, en nog anderen… Nog een geluk voor al wie in kansarmoede leeft, voor wie het einde van de maand na drie weken al is aangebroken. 25% zijn nieuwe Aalstenaars, lezen we bij Strenge Sarah. Ja, dan zijn 75% nog steeds oude Aalstenaars. Elke arme is er één te veel. Want een stad met teveel armoede zorgt voor problemen… lees er de Zwarte Hand maar eens op na, of spreek knappe Michaël eens aan, de wijkagent van de Veirkemert. Hij kent zijn klassiekers.

In de tijd van Daens was  Aalst onveiliger dan vandaag. Dank zij de armoede. Wie geen miserie wil, zorgt dat er geen armoede is. Punt. Wie als kind in zijn straat armoede zag, rondom zich armoede zag, kan dit beter inschatten. Punt. Ervaringsdeskundigen. We hebben er te weinig aan de macht. “Hij is te goed voor een sociaal departement, om OCMW-voorzitter te zijn” zei me ooit een collega in de OCMW-raad. Te goed? Wie de wet toepast, hard maar rechtvaardig is, is hij niet beter ‘hard met een hart’?

64 pagina’s Patrick. In elke Aalsterse bus. Ge moet zot zijn, hopen dat mensen lezen wat je vindt, wat je denkt, wat je hoopt. Hopen dat mensen dingen lezen die ze niet graag horen. Geen loze beloftes. Realiteit. Zwart op wit, met een rood-groen randje. Getrouwd zijn met een psychologe. Dat helpt, als er een hoek af is… maar een charmante hoek.

Wie denkt dat er niets gebeurd is, krijgt andere gedachten na het boeksken… Zou N-VA daar ook van overtuigd zijn dat ze zo dicht sp.a op de hielen zitten in vriendschap, in vriendelijkheid, in..? Twee ideologieën die lijnrecht tegenover elkaar staan… Of zou Daens daar boven iets te zeggen hebben… Zou de groene socialist, zoals Patrick Daens noemt in zijn boeksken, Vlaams en rood willen samenbrengen? Water en vuur?

Daens is nog niet zalig, Daens is nog niet heilig. ‘Daens is misschien wel een tragische figuur’ schrijft Patrick.  Als water en vuur samen komen in Aalst, dan mag Daens in de Werfkapel op een sokkel. Zijn Werf. Zijn Chipka. En mogen ze van achter hun trommelkorps allemaal een kaars doen branden. En Daens een Heilige noemen… Mogen we dat nog meemaken, een sociaal beleid ten gronde in Aalst, met respect voor de Vlaamse cultuur van onze stad? Een beleid dat beleid voert, met minder armoede na zes jaar? Al zal er een derde partner  nodig zijn, om de mensen zelfredzaamheid bij te brengen, om de mensen te leren niet alleen de vis op te eten, maar ook om te vissen. Om te leren dat netten niet dienen als hangmat, maar vooral als vangnet… Zou Daens vergeten zijn met wiens steun hij ooit de eerste keer verkozen werd?

Het is niet nodig te hopen om te ondernemen noch te slagen om te volharden. Ja, ja…

Willem De Zwijger.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here