Waar is God als ik het moeilijk heb?

Een getuigenis. Dit is echt mijn verhaal. Ik heb dan misschien een rotziekte, maar mijn verhaal is wel een verhaal van hoop. Ik begrijp het als u dit verhaal niet wilt plaatsen, maar ik voeg hem toch bij ter overweging. Met vriendelijke groet, Moniek V. Bijna 20 jaar geleden werd bij mij een ernstige progressieve hart-longafwijking geconstateerd. Ik was acht jaar en de ernst van de situatie drong eigenlijk niet tot me door.

Ik wist dat ik wat minder kon dan mijn leeftijdsgenootjes. Maar ik hield toch het meest van lezen en gezellig kletsen met mensen. Daar was veel minder energie voor nodig dan voor bijvoorbeeld een potje voetbal. En mochten mijn broertjes toch zin hebben in een potje voetbal met mij, dan stond ik altijd in het doel, zodat ik niet zo hard achter de bal aan hoefde te rennen. Want dat vond ik niets.

Behalve het feit dat ik sneller ziek was dan andere kinderen en sneller buiten adem was, was er toen nog weinig te merken. Dat de situatie echter wel ernstig was, kregen mijn ouders te horen. Ze kregen te horen dat ze blij mochten zijn als ik 18 jaar zou worden. En dat mijn gezondheid langzaam maar zeker steeds slechter zou worden. Voor hen een harde klap. Daar ging de toekomst die ze voor mij in gedachten hadden. En hoe moesten ze nu verder? Zo goed en zo kwaad als het ging pakten ze de draad weer op. Ze hebben me verteld wat ik had, maar ik kan me dat niet meer herinneren. Ik schijn nog wel aan mijn ouders gevraagd te hebben of ik dan ook eerder zou sterven, maar ook dat kan ik mij zelf niet meer herinneren.

Lange tijd ging het goed en heb ik zelf weinig hinder ondervonden van mijn ziekte, behalve het feit dat ik wat minder kon. Maar daar wist ik soms ook handig gebruik van te maken. Door voor te doen alsof ik heel erg moe was, dan hoefde ik lekker niet naar de les! Totdat

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here