Nog 21 keer slapen… verkiezingscolumn.

Verkiezingscolumn. Het is de tijd van slogans. Slogans op affiches, slogans op folders, slogans op… Maar wat is de realiteit achter die slogans? Er zijn vandaag, drie weken voor de verkiezingen, nog altijd partijen die een blanco cheque vragen voor de komende zes jaar. Een programma is er nog altijd niet. Of het moet in de lay-out computer geblokkerd zitten of ergens ver weg in een volkshuislade.

Het zijn de verkiezingen van de schone smoelen. ‘Heb-mij-lief-verkiezingen’. Kijk naar mijn look, kijk naar mijn smile, kijk naar mijn slogan. Het programma, so what?

Ik kan de kiezer wel volgen. Het zijn de mensen die het moeten doen. Welk schepen neemt vanaf 2013 dat verkiezingsprogramma nog in de hand? Welke coalitie gaat eerst weken onderhandelen voor ze een handtekening plaatsen? Wedden dat we de nacht van 14-15 oktober al weten wie er aan het roer gaat komen van de ajuinstad? Het programma zal wel volgen… hopelijk… en op voorhand wat uitgetekend, want het ‘en route’ uittekenen, daar zijn ze in Aalst niet bekwaam genoeg voor. Dat hebben we de afgelopen zes jaar gezien.

Stedelijke coalities zijn vriendschapscoalities. Tenzij het Vlaams Belang de democratie dwingt tot een één tegen allen, zoals eind 2006. Ze waren veroordeeld tot elkaar… Enkel sluwe onderhandelaars rond de tafel in het Keizershofhotel, hebben hun slag thuisgehaald. De slag van het korte gewin, te weinig diepgang en lange termijndenken. Aan een nieuwe generatie politici/onderhandelaars te bewijzen dat ze beter kunnen, slimmer zijn. Ook al zullen er wel enkele ouwe rotten rond de tafel zitten, en onderhandelen uit ….. belang. (vul in: eigen, partij, stads….)

De coalitie Raymond Uyttersprot was er één van de oude atheneumvriendschappen. Soms was het stadsbestuur meer een vriendenkring, dan een college. Maar het liep. Tot het lot Aalst in haar greep kreeg. Dat wens je geen enkele partij toe wat de bokken toen overkwam.

De coalitie De Maght was er één van de oude collegevriendschappen onder Louis D’Haeseleer. Anny De Maght en Edgard Hooghuys hadden elkaar gevonden. Het liep zeer goed, zeker met de Vrije Democraten als paars bindmiddel. ‘Ik blijf als u dat wilt…..’ zei moeder. En ze bleef. 18 jaar lang. Zonder scheuring in de Compte, had paars nog kunnen verder regeren. Niet Ilse en haar oranjelegioen heeft paars gebroken, paars heeft zichzelf kapotbestuurd.

Doen de partijprogramma’s er niet toe? Jawel, vooral de persoonlijke dada’s van de individuele schepenen. Zelfs in een hedendaagse sociaal-democratische partij – wat raar dat ze het nog zo graag over socialisten hebben, ook al zie je als waarnemer alleen maar sociaal-democratie – staat het individu bovenaan. Belangrijker dan de groep. Dat ziet een blinde toch aan de campagnekloof tussen de lijsttrekker en de rest van de groep…

In Aalst zouden de sociaal-liberalen van de Open VLD en de sociaal-democraten van de sp.a perfect in één partij samen kunnen zitten. Het zou de grootste centrumpartij bij uitstek van de stad zijn. Maar het is niet zo, om maar te zeggen, hoe dicht de programma’s bij elkaar liggen… Er zijn maar enkele departementen waar het echte verschil ligt… de sociale sector, ruimtelijke ordening, financiën, voor de rest zijn het de individuele invullingen van de schepenen…

Dus, de komende coalitie moet er één zijn waar de individuele gevoelens van de persoonlijke vriendschappen wel eens de doorslag zou kunnen geven. De geschiedenis leert ons dat die voor Aalst de beste zijn… Niet de vriendjes en vriendinnetjes in de eigen kring, maar net die in de andere partijen… Als het menselijk klikt, volgt de rest wel… Met aan het hoofd een burgemeester die wat afstand van zijn eigen fractie kan nemen, voorzitter kan zijn van alle schepenen in het Schepencollege. Een burgemeester die alle meerderheidspartijen gunt iets te realiseren. Niet vertrekt vanuit het grote gelijk…

Als hij of zij langer dan zes jaar wilt besturen, is het goed dat hij ook wat bourgondisch tussen het volk staat. En niet vergeet dat Aalst een sociale stad is, altijd geweest. Aalstenaars zijn nu eenmaal Aalstenaars. ‘E speciool ras.’ Is er hoop? Ik zie er enkele (= méér dan één) die dat kunnen. Maar ook weer niet teveel. Spijtig dat voor sommige kandidaat-burgemeesters hun partij misschien wel eens een blok aan het been zou kunnen zijn. Te klein. Te extreem. Te lang aan de macht…

Gelukkig oordeelt de kiezer. Over 21 dagen. ‘k Denk dat de Aalstenaars de kaarten vrij duidelijk zullen schudden. Of er een solo-slim inzit? Of een miserie? Dat hangt van het gezond verstand van de kiezer af. Geef mij maar een coalitie-van-de-vriendschappen. Dan zal Aalst een toekomst hebben, veranderen én vooruit gaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here