De politieke discussie over kinderopvang is nog eens thema van de dag…Economie en pedagogie voeren heroïsche gevechten in de naam van 'het kind'. Het gaat eens te meer om cijfers en statistieken.Budgetten en methodes. Aantal beschikbare plaatsen, te creeëren opvangmogelijkheden en kostenplaatjes. Wie is er uiteindelijk weer het kind van al deze 'be-rekening' ? Het zal je kind maar wezen..!

In een tijd van toenemende depressies en ontwrichtingen op sociaal-relationeel vlak zouden economie, pedagogie én psychologie juist hand in hand moeten gaan. In de hoop op een duurzame en stabiele volwassen volgende generatie.

De dienstencheque, waarbij iemand in het vertrouwde thuismilieu van het jonge kind in opvang voorziet, is daarom zo gek nog niet !Althans voor het jonge kind. Los, vanuit welke politieke hoek het ook moge komen. Het is althans een stap in de goede richting. Een herwaardering van de thuiszorg. Zeker als het om kinderen beneden de drie jaar gaat !

De ontwikkelingspsychologie van deze jonge kinderen leert ons immers al lang (we horen het alleen niet graag) dat ze nog niet téveel veranderingen en impressies moeten krijgen. In onthaalcentra, kinderopvang en kindercrèches ligt immers de nadruk op het groepsgebeuren. Kleine kinderen van die leeftijd kunnen deze 'struggle for life' nog niet voeren. Overprikkeling, ADHD, depressies en ontwikkelingsstoornissen bij kinderen zijn het gevolg. Peuters moeten zich immers niet verplaatsen in de denk- en leefwereld van volwassenen. Het omgekeerde moet wél dringend gebeuren.

Basale veiligheid en vertrouwen zijn prioritair voor deze peuters. Zeker in hectische en manische tijden van drukdoende tweeverdieners. Laat de volwassenen naar de kinderen komen. In plaats van de kinderen tot ons te laten komen. Er wordt in ons economisch denken op een modernistische manier schandelijk misbruik gemaakt van de onmondigheid van het kleine kind.

Laat dat a.u.b. politiek nu ook weer niet het geval zijn !

Misschien moet er in de hele discussie dus ook een inhoudelijk psycho-logisch onderscheid worden gemaakt tussen peuter, kleuter-én/of kinderopvang. Op groeimaat van het kind, dus. En vanuit de mogelijkheden van het kind-op diverse leeftijden- zelf. We vragen toch ook niet van een tienjarige dat hij even flexibel is dan een zestienjarige ?

Als zou blijken dat kindercrèches voor de mentale, psychologische en sociale ontwikkeling van het zeer jonge kind, geen goede zaak zouden zijn, moeten ze toch niet in stand worden gehouden omwille van de tewerkstelling in die sector ?! Dus, in de hele discussie hoor ik nog steeds niet de stem van het kind zelve. Het zou nochtans een mooi Sinterklaasgeschenk zijn voor velen.

BOB VANSANT
Onafhankelijk psychotherapeut/auteur
Website www.bobvansant.be