Wij begrijpen incestslachtoffers totaal verkeerd

Moeders hebben de grootste moeite van de wereld om hun kind bij incestplegers weg te halen. Zeker als de dader de vader van het kind is. Andréa De Jong, voorzitster van Moeders tegen Incest, overhandigde vorige week meer dan 15.000 handtekeningen aan volksvertegenwoordiger Annemie Turtelboom met de uitdrukkelijke wanhoopskreet: "Help ons een goede aanklacht te formuleren zodat daders van incest enige kans op vervolging krijgen." Andréa vecht er tevens voor dat daders niet langer contact met hun slachtoffers via het gerecht kunnen afdwingen. "Alleen volharding heeft ons moeders in staat gesteld hun kinderen tot het uiterste te beschermen, vaak zonder enige steun en met veel tegenwerking.

"In België is er geen pasklare manier om misbruik van kinderen aan te geven", zucht Andréa, "men maakt nog altijd een onderscheid tussen misbruik door de vader of een ander gezinslid, en misbruik door derden." Het misbruik door een vertrouwd persoon is veel ingrijpender dan door een bijna onbekende, waarbij het kind toch naar de ouders kan stappen en steun krijgt."

Loyaliteit?

Dat is anders bij misbruik binnen het zogeheten 'veilige' gezin. De basisgevoelens van veiligheid en geborgenheid zijn diep aangetast. Bovendien zal een kind niet gauw de papa of de grote broer aangeven, het kent de weg niet of de woorden niet. Men vergeet maar al te gemakkelijk hoe het bedreigd en gechanteerd werd en vertaalt dat veel te vlug naar loyaliteit van het kind.

De moeder kan het zelf nauwelijks geloven. Waardoor ze vaak te horen krijgt : en je komt daar nu pas mee af! Ingeval zij het wel dadelijk 'aanvaardt' en een aanklacht doet en zelfs al komt er een rechtszaak van, dan nog worden de meeste aanklachten geseponeerd : of bij gebrek aan bewijzen, of omdat het onderzoek besmet is. Hierdoor ontstaat de indruk dat er vele valse of loze aanklachten zijn, en wordt dit dus aangegrepen door een aantal mannengroepen.

Seponering van een aanklacht kan al gebeuren als de moeder met het kind therapie zoekt vooraleer er een onderzoek lopende is. Dan wordt ze beschuldigd het kind te hebben voorgepraat, dat zij de therapeut heeft betaald, enz. Alsof je die niet zou moeten betalen als het gerecht therapie voorschrijft of een gerechtspsychiater aanstelt.

Afgezien van het feit dat dit een belediging vormt voor alle therapeuten en voor de slachtoffers en hun beschermende ouder zeker, die nadien als leugenaars bestempeld worden, zou men ons moeten zeggen wat nu eigenlijk de manier is om een 'goede' aanklacht te doen die enige kans op opvolging krijgt. En hierbij bedoelen wij niet hoofdzakelijk een zware gevangenisstraf, maar wel een manier om onze kinderen niet te moeten opsluiten omdat daders vrij moeten komen.

Bij misbruikers binnen het gezin zal men bovendien er alles aan doen om het gezin te herenigen: hij is toch de vader zegt men, en het kind is loyaal. Juist, het kind is zeer loyaal maar niet alleen aan de dader, vooral aan de andere leden van het gezin waaraan het kind geen pijn wil doen en dat is nu juist waarmee papa gedreigd heeft: het zal allemaal jouw schuld zijn!

"Papa, ik wil niet dat je naar de gevangenis gaat", heeft een andere betekenis.

Als kinderen uitroepen : 'Ik wil niet dat papa naar de gevangenis gaat!', zien sommige deskundigen dit als de wens van het kind en gebruiken ze dit als een argument om het gezin bijeen te houden. In werkelijkheid is het kind doodsbang.

Had papa niet gezegd dat er iets heel ergs zou gebeuren als het uitlekte? Tevens wil het kind de andere gezinsleden geen pijn doen. 'Ik wil niet dat papa in de gevangenis gaat!' roept ook een kind uit wiens vader opgepakt wordt voor een bankoverval of voor een moord. Alleen heeft men daar niet deze eigenaardige gewoonte om de zaken op te lossen omdat het kind papa niet in de gevangenis wil. Men werkt plannen uit om het gezin bij elkaar te houden en men noemt dat gezinstherapie.

Helaas krijgt de moeder in alle gevallen later de verwijten van de groter geworden kinderen als zij bij de dader is gebleven. Men zal dat niet verwijten aan de therapeut die dacht dat het wel kon of aan de deskundige die beweerde dat het aangewezen is. Rechters zouden meer kennis moeten krijgen van deze zeer ingrijpende materie.

Neutrale bezoekersruimten.

In België zijn er neutrale bezoekruimten waar moeders bij vonnis hun kind moeten brengen om het een paar uurtjes bij de vader te laten. Het ministerie van Justitie komt hiermee tegemoet aan de steeds groeiende vraag om de kinderen een 'veilige' omgeving te bieden waar ze hun gedetineerde ouder kunnen bezoeken. Moeders tegen Incest vindt dit een zeer goede regeling en juicht het initiatief toe. Wanneer het echter om seksueel misbruik gaat, is dit contact echter misplaatst. Het kind kent die speciale blik van papa wel en voelt zich in deze neutrale ruimte helemaal niet veilig. Het herstel van het kind komt hierdoor in het gedrang. Toch dwingt het gerecht de moeder om hieraan mee te werken, desnoods met dwangsommen in geval van weigering.

De neutrale bezoekruimten hebben enkel de opdracht het bezoek vlot te laten verlopen. En als dat vlot verloopt – dat zal wel, daders slaan niet toe onder begeleiding -, kan men adviseren het kind een dagje uit te laten met de dader. Wanneer een moeder dit wil tegenwerken, is zij diegene die gestraft wordt. Blijkbaar ontgaat het de inititatiefnemers totaal wat kinderen, die in hun diepste wezen door deze volwassene werden verminkt, hierbij voelen.

Incest is mishandeling, onderdrukking en terreur. Het gaat niet enkel om seks met een 'verkeerde' partner. Daders worden enkel gestraft voor één aspect van het misdrijf terwijl er sprake is van misbruik op alle fronten. Ze zouden van hun misbruikte kinderen moeten wegblijven zodat deze laatsten tot rust kunnen komen. Het gezin wordt echter vaak geconfronteerd met de vraag van de gerechtelijke instanties om de dader te ontmoeten op zijn aanvraag. Deze vraag komt het slachtoffer toe, niet de dader.

Vergeving is een kostbaar gegeven. Men moet het niet zomaar weggooien. Men kan vergeven omdat dit bij een soort louteringsproces behoort. Dat wil niet zeggen dat men terug bij de dader moet gaan wonen. Het is al mooi dat men niet haatdragend is tegenover de persoon die het leven van een onschuldig kind heeft verwoest. Als men reeds een tamelijk sereen leven kan beginnen leiden, is dat al heel mooi. Helaas is het vaak niet zo.

Slachtoffers worden gestalkt door de dader en aangemaand door begeleiders om te vergeven. Maar vergeven is niet altijd makkelijk en men mag geen nieuw gewicht leggen op de schouders van slachtoffers die al zo zwaarbeladen zijn met onterecht schuldgevoel. Vergeving houdt ook in dat er oprecht berouw is. Dat mankeert bij incestplegers meestal. Toch vraagt men van het gezin dat al zoveel kwijt is dat niet meer kan teruggegeven worden om de dader te helpen. Zou men het gezin niet beter wat rust gunnen zodat ze terug hun leven beetje bij beetje kunnen heropbouwen?

Meer info: Moeders tegen Incest – Andréa De Jong – Prosper Claeysstraat 5 – 9000 Gent – tel 09 329 01 81 mti.vze.com

Met medewerking van www.hulporganisaties.be

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here